Pandemic Pit Stop: Tramping, Dam-Raiding, Barnstorming, and Pubbing

This weekend, we went back hiking, or as the New Zealanders call it – tramping, after a long break! We were trying to lay low in response to yet another explosion of numbers on COVID-19 cases, but after a month of absolutely no outdoor activities, I finally succumbed to the urge. 😛

เพราะว่าเคสโควิดพุ่งฉิวตั้งแต่ปลายปีไม่มีหยุด เลยพยายามจะอยู่ติดบ้านไม่ออกไปไหนเพื่อความปลอดภัย แต่สุดท้ายอดไม่ไหว เมื่อวันหยุดสุดสัปดาห์ที่แล้วเลยขอซักนิด เรากลับไปเดินป่ากันอีกครั้งหลังจากที่นั่งจับเจ่าอยู่บ้านมาได้หนึ่งเดือนเต็มๆ 😛

We started off with a hike at White Pines Nature Preserve in Sanford. The small parking lot was quite full when we got there, but since there were so many trails, we were optimistic that we weren’t going to run into too many people…🤞

เริ่มวันกันด้วยการเดินป่าที่ White Pines Nature Preserve ในเมือง Sanford ไปถึงที่จอดรถเต็ม 😐 แต่นับดูแล้วก็มีแค่ไม่กี่คัน ไหนๆไปถึงแล้วเลยพยายามคิดบวกเอาว่าที่ทางเค้าก็กว้างขวางคงจะไม่เดินไปเจอะคนเยอะนัก 🤞

We began with the Gilbert Yager Trail, before continuing on to the Deep Bluffs, River, White Pines, and Schoolkids Trails, in that order. All of them were interconnected and very well marked with distinct color-coded blazes. The original plan was to take the Schoolkids Trail all the way back to the parking lot, but once we realized there were quite a few families on that particular trail, we changed course and took the River Trail back instead.

เราเริ่มกันด้วยเส้น Gilbert Yager แล้วไปต่อที่ Deep Bluffs, River, White Pines, และ Schoolkids ตามลำดับ ทางทุกเส้นเชื่อมโยงต่อกันโดยมีป้ายบอกอยู่ชัดเจนทุกแยก แต่ละเส้นใช้หมุดปักคนละสีไม่ต้องกลัวหลง ตอนแรกกะว่าจะเดินตามเส้น Schoolkids กลับไปถึงที่จอดรถ แต่ปรากฎว่าไปถึงเพิ่งจะเข้าใจว่าชื่อเค้าไม่ได้ตั้งไว้มั่วๆ มันเต็มไปด้วยเด็กน้อยตามคำโฆษณาจริงๆ เราเลยต้องเปลี่ยนแผนใช้เส้น River เดินกลับแทน

The trails took us along Deep River in parts, making this mostly dreary 😆 winter hike a little more interesting. The paths were somewhat sloppy, especially along the blue River Trail. There was a slick ice spot at one point from a recent freeze. The temperature was cold, in the low 40s but we did dress properly for the occasion, so we were comfortable.

หลังจากขึ้นเขาลงห้วยกันซักพักก็ไปถึงฝั่งแม่น้ำ Deep River ไม่แน่ใจว่าจะลึกสมชื่อมั้ยแต่ว่ามีความกว้างขวางแบบจริงจัง ได้เดินเลียบแม่น้ำชมวิวกันเพลินๆบ้าง ไม่งั้นสภาพป่าหน้าหนาวก็ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นตามระเบียบ ทางบางส่วนยังเฉอะแฉะจากพายุหิมะ/ฝนเมื่อไม่กี่วันก่อน อากาศยังคงเย็นยะเยือกอยู่ที่ประมาณ 5-6 องศาเซลเซียส และยังมีน้ำแข็งหลงเหลืออยู่ให้เห็นอยู่บ้างเป็นหย่อมๆ

A surprise wildlife encounter in the middle of the woods! I think we scared this possum 😬 because he started climbing up the tree when he heard us coming. He was so high up by the time we passed him! 

ไปเจอสัตว์ป่ากลางทาง คาดว่าเจ้าพอสซัมตัวนี้คงตกใจได้ยินเราเดินมา 😬 เลยรีบปีนขึ้นต้นไม้ ยิ่งเข้าใกล้แกก็ยิ่งปีนสูงขึ้นๆ กว่าจะเดินพ้นก็ขึ้นไปถึงเกือบสุดยอดแล้ว

All in all, we clocked in at 2.30 miles, which took us one whole hour because of the elevation gain. We only ran into a couple of families on the entire hike, so I’d call this a pretty good spot for a quick pandemic getaway. 😇

วันนั้นเดินกันไป 2.30 ไมล์ หรือประมาณเกือบๆ 4 กิโลได้ ใช้เวลาไปชั่วโมงนึงเต็มๆเพราะทางขึ้นๆลงๆ สรุปแล้วเดินสวนเจออยู่สองครอบครัวตลอดทาง นับได้ว่าเป็นเส้นทางเดินป่าที่ค่อนข้างจะปลอดภัยสำหรับกิจกรรมนอกบ้านยุคโควิด 😇

After the hike, we went to check out a couple of roadside attractions that had been on my list for a while.

หลังจากเดินป่ากันเสร็จ เราถือโอกาสไปแวะเที่ยวสองจุดที่เล็งไว้มาหลายเดือนแล้ว

First up was the Old Carbonton Dam, an abandoned concrete tower on the bank of Deep River. The dam, which operated from 1921-2004, was torn down in 2005 due to damage to the surrounding ecosystems, but its powerhouse remained. Colorful graffiti art adorns the structure, both inside and out. The view of the river from the window up top was spookily beautiful. 😆

แห่งแรกคือเขื่อนกั้นแม่น้ำ Old Carbonton เขื่อนนี้สร้างขึ้นเมื่อปีค.ศ. 1921 และถูกใช้งานมาจนถึงปีค.ศ. 2004 ก่อนที่จะถูกรื้อทิ้งในปีค.ศ. 2005 เพราะว่านักชีววิทยาแถวนี้เค้าวิจัยแล้วสรุปว่ามันมีผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมและไปทำลายระบบนิเวศบริเวณนั้น เค้ารื้อแค่ตัวเขื่อน แต่ทิ้งอาคารโรงไฟฟ้าหลังนี้ไว้ริมฝั่ง ศิลปินจำเป็นทั้งหลายเลยพร้อมใจกันมาแต่งแต้มลงสีให้ตึกร้างแห่งนี้มีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้าง 😆

From there, we drove on to a little town called Cameron, where a bunch of old barns had been transformed into roadside canvases. About 20 years ago, David Ellis, a New York-based artist, recruited his friends to come here to his hometown and together they set out to paint old tobacco barns all over town. The locals called them ‘The Barnstormers’ and they enjoyed the attention this unexpected collection brought to this tiny town. We followed the tip on StrangeCarolinas and zeroed in at the intersection of Nickens, Stanton Hill, and Red Hill roads, where they said we could find the largest concentration of said barns. And we weren’t disappointed. Even though a lot of the paint had chipped and faded through the years, and the barns themselves falling apart, it was still quite a sight to behold. 😍

หลังจากนั้นเราไปต่อกันที่เมืองเล็กๆชื่อเมือง Cameron เพื่อไปดูผลงานศิลปะอีกคอลเลคชั่นนึงที่นั่น เมื่อปีค.ศ. 1999 คุณ David Ellis จิตรกรมืออาชีพจากนิวยอร์คนำทีมเพื่อนศิลปินมาที่เมือง Cameron บ้านเกิดของเค้าเพื่อมาแปลงโฉมโรงนาเก่าๆทั่วเมืองให้กลายมาเป็นผลงานศิลปะริมถนน คนท้องถิ่นเรียกพวกเขาว่า ‘The Barnstormers’ และให้การต้อนรับอย่างอบอุ่น เพราะโรงนาสีสวยเหล่านี้นำนักท่องเที่ยวมาสู่เมืองที่ไม่มีใครเคยได้ยินชื่อมาก่อน เราตรงดิ่งไปที่ทางแยกที่ถนนสามสาย Nickens, Stanton Hill, และ Red Hill มาบรรจบกัน ซึ่งเวบไซต์ StrangeCarolinas บอกว่าเป็นจุดที่จะได้เห็นโรงนาเยอะที่สุด แล้วก็ไม่ผิดหวังเพราะไปเจอถึง 8 หลังด้วยกัน ผ่านมากว่ายี่สิบปี สีสันที่วาดไว้จืดจางลงอย่างเห็นได้ชัด บางแห่งผุพังไปหลายส่วน แต่ศิลปะเหล่านี้ก็ยังคงความงามแม้ว่าจะร่วงโรยไปบ้างตามกาลเวลา 😍

I found a map of the barns posted online at Atlas Obscura which a user there said she got from a local antique store, just in case anybody wants to venture out there!

เผอิญไปเจอแผนที่ที่มีคนใจดีมาโพสต์ไว้ที่เวบไซต์ Atlas Obscura ซึ่งเค้าบอกว่าไปได้มาจากร้านขายของเก่าในเมือง เลยเอาลิงค์มาฝากไว้เผื่อใครอยากจะไปดูของจริง

We ended the evening with a sumptuous meal at The Sly Fox, a quaint little British pub in Southern Pines we used to frequent pre-COVID times. There is a small courtyard section that was perfect for outdoor dining purposes. It was a cold day – temperature had dropped into the 30s 🥶 by the time we got there. No surprise we were the only people out braving the chill. But we did dress properly for the occasion, and they also had several heat lamps set up which definitely helped! All in all, we enjoyed the meal and the day out, and we are looking forward to our next excursion! 😉

ไปจบรายการกันด้วยเบียร์เย็นๆและอาหารอร่อยๆที่ร้าน The Sly Fox ในเมือง Southern Pines ซึ่งเป็นผับสไตล์อังกฤษที่เราเคยมากันบ่อยๆก่อนยุคโควิด ที่นี่เค้ามีสวนเล็กๆด้านนอกไว้ให้นั่งกินได้เวลาอากาศดีๆ วันนั้นที่ไปอุณหภูมิอยู่ที่ประมาณเกือบศูนย์องศาเซลเซียส 🥶 เลยไม่มีใครมานั่งเป็นเพื่อน แต่เพื่อความปลอดภัยเราเลยเลือกนั่งโต้ลมหนาวกันอยู่สองคน เค้ามีฮีทเตอร์เตรียมไว้พร้อมสรรพ แถมเราแต่งองค์กันมาเต็มยศเลยไม่ได้รู้สึกหนาวซักเท่าไหร่ สรุปว่าดีใจที่ได้ออกนอกบ้าน และหวังว่าจะได้มีโอกาสไปเที่ยวเล่นกันอีกในอนาคตอันใกล้นี้ 😉