Travel Diary: Winston-Salem Sees

Trip Date: February-March 2020

วันที่เดินทาง: กุมภาพันธ์-มีนาคม 2563

Welcome back to the third installment of my Winston-Salem series. This one features different places we deem worth seeing around town. The last time I came here, the only one tourist spot I knew of (and hence the only thing my friends and I ended up seeing during that trip) was the infamous Old Salem historic district. It turns out this beautiful old town has a lot more to offer that just that!

ขอต้อนรับกลับมาสู่ตอนที่สามของซีรี่ส์นำเที่ยวเมือง Winston-Salem ซึ่งรอบนี้จะพาไปชมสถานที่น่าเที่ยวต่างๆของเมืองเก่าแก่แห่งนี้ เมื่อคราวที่แล้วที่มาที่นี่รู้จักอยู่แค่ที่เด่นดังที่เดียวก็คือเมืองเก่า Old Salem เลยได้เห็นกันแค่นั้น พอมาสืบเสาะเอาจริงจังถึงได้รู้ว่าเมืองนี้ยังมีของดีให้ดูอีกเยอะแยะ

First up was a cool relic in the form of a seashell. 😆 We checked out the last Shell Oil Clamshell station in town, located in a quiet residential neighborhood at the corner of Sprague and Peachtree Streets. It’s obviously been a long time since it has gone out of business but the location was pretty well preserved. The two tall pumps still sit out front and the clamshell structure houses a little store whose front door and windows offer you a peek inside to get a glimpse of how business might be conducted back then.

ก่อนอื่นเราไปแวะชมโบราณสถานรูปเปลือกหอยสีแสบตา 😆 นี่คือปั๊มเชลล์รุ่นบุกเบิก ซึ่งตั้งอยู่อย่างโดดเด่นที่สี่แยกมุมถนน Sprague และ Peachtree ตัวปั๊มนั้นปิดให้บริการไปนานแล้ว แต่เค้าบูรณะไว้อย่างดี ปั๊มสีเหลืองแดงสองอันตั้งตระหง่านอยู่หน้าตัวร้านที่แอบมองทางประตูด้านหน้าหรือกระจกหน้าต่างด้านข้างเข้าไปเห็นได้ว่าสภาพเมื่อหลายสิบปีก่อนเป็นยังไง

From there we headed over to UNCSA – University of North Carolina School of the Arts campus. I admit this is a rather odd destination, but it was a beautiful place, very fitting for its purpose. The best part was how deserted it was on a late Friday afternoon. I enjoyed spending time walking around admiring this section in the middle where they have a miniature movie studio. My favorite was the sign Joel spotted above, right next to a large green dumpster! 😂

ต่อไปเป็น UNCSA – University of North Carolina School of the Arts มหาวิทยาลัยศิลป์ของรัฐนอร์ทแคโรไลน่า ซึ่งดูเผินๆไม่น่าจะมานับเป็นสถานที่ท่องเที่ยวได้ แต่เผอิญไปรู้มาว่าเค้ามีโรงถ่ายหนังขนาดย่อมๆตั้งอยู่ในนั้น เราเลยเข้าไปลองเดินเที่ยวกันดู วันนั้นที่ไปเป็นบ่ายวันศุกร์ คนแทบจะไม่มีให้เห็นซักคน เลยได้ถ่ายรูปกันอย่างสบายๆ มีช่วงตึกสั้นๆที่เค้าเอามาจัดตกแต่งไว้ได้บรรยากาศประมาณหนังฮอลลีวู๊ดเก่าๆ เพิ่งจะรู้ว่าที่นี่เป็นโรงเรียนสอนการถ่ายทำภาพยนตร์ระดับต้นๆของประเทศเลยทีเดียว คุณสามีตาดีแอบไปเห็นป้ายนี้ที่เค้าติดไว้ตรงถังขยะอันโตข้างโรงเก็บของด้านหลังที่เขียนว่า ถังใบนี้สงวนไว้สำหรับของวิเศษเหลือใช้จากการถ่ายทำภาพยนตร์โดยเฉพาะ 😂

We headed to the Stevens Center downtown, which is UNCSA’s largest performance venue, hoping to check out its majestic interior. Unfortunately, we found out it was closed to public when we got there, so I could only get pictures of the building from the outside. 😔

จากนั้นเราตรงไปที่ Stevens Center ซึ่งอยู่ห่างไปไม่ไกล ที่นี่เป็นโรงละครที่ใหญ่ที่สุดของ UNCSA ได้ยินมาว่าข้างในสวยมาก เลยตั้งใจจะเข้าไปดู ปรากฎว่าไปถึงเค้าปิดไม่ให้คนเข้าเพราะไม่มีการแสดง เลยอดกันไปตามระเบียบ ถ่ายรูปมาฝากได้แค่ตัวตีกด้านนอกเท่านั้น 😔

We took a mini coffee break at the Camino Bakery in Brookstown, and spotted this cool looking guitar store nearby. Not far from it was the Winston-Salem visitor center, housed in the old cotton mill building.

ห่างไปอีกนิดเป็นย่านที่มีชื่อว่า Brookstown เราไปแวะจิบกาแฟเติมพลังกันที่ร้าน Camino Bakery ซึ่งตัวตึกด้านนอกแต่งไว้น่าสะดุดตาเป็นอิฐทาสีดำตัดกับตัวตึกสีอิฐด้านหลัง ร้านข้างๆเป็นร้านขายกีต้าร์ ป้ายหน้าร้านของเค้าก็เก๋ไก๋ไม่แพ้กัน เดินไปอีกหน่อยก็จะเจอศูนย์บริการนักท่องเที่ยวของเมืองนี้ ซึ่งตั้งอยู่ในตึกที่เคยเป็นโรงงานฝ้ายเก่า ด้านในยังมีปล่องไฟหลงเหลือไว้ให้เห็นเป็นหลักฐาน

About 15 minutes drive from town is the Bethabara Historic District which was an old Moravian settlement that came before Old Salem. There were only a few buildings left to be seen, including an old church, dye shop, distillery, and community garden. All were well-preserved to reflect the lives of the old settlers from hundreds of years ago.

จากตัวเมืองขับรถออกไปประมาณ 15 นาทีเป็นย่านประวัติศาสตร์ที่มีชื่อว่า Bethabara ที่นี่เป็นที่ๆชาวโมราเวียรุ่นแรกๆอพยพมาตั้งรกราก ก่อนที่จะย้ายไปยังเมืองเก่าที่ Old Salem ถึงเค้าจะอนุรักษ์ไว้อย่างดี แต่ก็มีแค่ไม่กี่ตึกเหลือไว้ให้เห็น มีโบสถ์เก่าแก่ ร้านย้อมผ้า โรงกลั่นสุรา และสวนสหกรณ์ชุมชน พอจะให้เห็นภาพชีวิตความเป็นอยู่จากเมื่อหลายร้อยปีก่อน

Last stop of the day was Quarry Park, which offers a wonderful view of the downtown skyline. We arrived there just after sunset, which made the already stunning vista even better! It didn’t hurt that we were pretty much the only people there! 😊

เราไปจบรายการทัวร์วันแรกกันที่ Quarry Park จากที่นี่ท่านสามารถมองเห็นวิวตึกสูงในดาวน์ทาวน์ได้อย่างชัดเจน เราไปถึงตอนพระอาทิตย์ตกพอดิบพอดี แสงกำลังสวยจับตา แถมคนก็ไม่มี เหมาะแก่การถ่ายรูปเป็นอย่างยิ่ง 😊

We spent the next morning exploring the infamous Old Salem. There was a fee if you want to get inside some of the buildings on the ground. We didn’t have a lot of time, so we were just planning on checking out the buildings from the outside, which apparently you can do for free. It was actually a little sad there weren’t more people there. 😢 I heard that their flagship restaurant, The Tavern (pictured above), which supposedly served really great food, just closed down this past December due to lack of business. But management did announce they plan to have a new business open there by next Christmas. Unfortunately, with the current ongoing quarantine situation, that may no longer be the case. 😔

เช้าวันรุ่งขึ้นเราไปแวะที่สถานที่ท่องเที่ยวชื่อดังประจำเมืองที่เรียกกันว่า Old Salem เค้าเก็บค่าผ่านประตูสำหรับเข้าชมด้านในตัวตึก แต่เรามีเวลาน้อย เลยตั้งใจไปเดินดูกันแค่ด้านนอก ซึ่งเปิดให้ชมฟรีไม่ต้องเสียตังค์ ไปถึงแทบจะไม่มีคนเลยทั้งๆที่เป็นวันเสาร์ ดูแล้วบรรยากาศน่าเศร้าเล็กน้อย 😢 ก่อนไปอ่านเจอว่า The Tavern ร้านอาหารประจำชื่อดังของที่นี่ (ในรูปด้านบน) เพิ่งจะประกาศปิดตัวไปเมื่อปลายปีที่แล้วหลังจากเปิดให้บริการมาตั้งแต่ปีค.ศ. 1972 ทีมผู้บริหารบอกว่าขอปิดปรับปรุงและมีแผนจะเปิดให้บริการอีกครั้งก่อนวันคริสมาสต์ปลายปีนี้ แต่มาเจอพิษโควิดเข้าอย่างนี้จะได้เปิดกันรึเปล่าก็ไม่รู้ 😔

This marker for an old well was right in front of the Old Salem visitor center.

ป้ายบอกตำแหน่งบ่อน้ำเก่าหน้าศูนย์บริการนักท่องเที่ยวของ Old Salem

This beautiful wooden bridge connects the visitor center and the parking lot across the street with the main streets of Old Salem.

สะพานไม้อันนี้เชื่อมต่อระหว่างตึกที่ขายตั๋วและลานจอดรถกับถนนหลักของ Old Salem

This is a living history museum that replicates the lives of early Moravian settlement from the 1700s. The buildings here were restored to reflect their old shining glory, 70% of which were original.

ที่นี่เค้าจัดเป็นพิพิธภัณฑ์ที่จำลองการใช้ชีวิตของชาวโมราเวียรุ่นแรกๆที่มาปักหลักตั้งถิ่นฐานที่เมืองนี้ในช่วงต้นศตวรรษที่ 18 ตัวตึกประมาณ 70% เป็นของดั้งเดิมที่ได้รับการบูรณะเป็นอย่างดี

This little plaque in the heart of town commemorates the very first official celebration of our Independence Day, on July 4, 1783. It was placed there on July 4th, 1966, on the 200th anniversary of the establishment of the city of Winston-Salem.

แผ่นโลหะอันนี้ซึ่งตั้งอยู่ในสวนสาธารณะใจกลางเมืองเป็นอนุสรณ์เพื่อรำลึกถึงการเฉลิมฉลองวันชาติอเมริกาครั้งแรกในวันที่ 4 กรกฎาคม ปีค.ศ. 1783 แต่กว่าจะได้นำมาติดตั้งก็ปาเข้าไปตั้งวันที่ 4 กรกฎาคม ปีค.ศ. 1966 เนื่องในวโรกาสครบรอบ 200 ปีแห่งการก่อตั้งเมือง Winston-Salem

Beautiful architecture can be seen everywhere around this old part of town. Some of my favorites include the statues of these three ominous-looking creatures, this prominent-looking door on one of the mansions, and these uniquely-shaped banister tips.

ถ้าสังเกตดูดีๆที่นี่มีของแปลกๆให้เห็นเยอะแยะ อันที่ถูกใจเราที่สุดเห็นจะเป็นรูปปั้นสามทหารเสือชุดนี้ รองลงมาก็คือประตูไม้ลายสวยหน้าคฤหาสน์ที่เห็น และราวบันไดหน้าตึกที่ตรงปลายโค้งเป็นเกลียวดูแปลกตา

We stopped by C. Winkler Bakery to sample some of their freshly baked goodies. This was one of the few places on the premise that you can enter without tickets. Unfortunately, we were not very impressed with anything we got from here. 😬

เราไปแวะชิมขนมอบใหม่ๆจากร้านเบเกอรี่ C. Winkler ที่นี่เป็นหนึ่งในจำนวนไม่กี่แห่งที่เราสามารถเข้าไปชมด้านในได้โดยไม่ต้องมีตั๋ว แต่ขอบอกว่าซื้อของเค้ามาลองหลายอย่าง กินแล้วไม่อร่อยซักอย่าง 😬

My most favorite section of Old Salem was the Salem Moravian God’s Acre, the cemetery located at the north end of the property. Those of you who know me well will remember my strange obsession with old graveyards, so this should hardly come as a surprise! 😊 Lush green grass interspersed with orderly white headstones create a beautiful landscape against the bright blue sky backdrop, giving the sense of humble serenity one can experience while walking around this peaceful forever resting place. The departed were buried chronologically according to the time they were laid to rest. Men, women, and children were separated into different sections. The children one was the most heartbreaking to see…

เดินเที่ยว Old Salem จนทั่ว ถ้าถามว่าชอบที่ไหนที่สุด คงต้องตอบว่าสุสาน God’s Acre ซึ่งตั้งอยู่ที่สุดปลายด้านเหนือใครๆที่รู้จักเราดีจะรู้กันว่าเราเป็นคนชอบไปเดินเที่ยวสุสาน 😊 ยิ่งเก่ายิ่งแก่ยิ่งชอบ จริงๆแล้วที่นี่เค้าจัดไว้เรียบง่าย ไม่มีอะไรโดดเด่น แต่ดูรวมๆแล้วป้ายหลุมฝังศพสีขาวเรียงเป็นระเบียบตัดกับหญ้าสีเขียวขจีและท้องฟ้าสีสดก่อความสงบร่มรื่นสบายตา สมแก่การเป็นสถานที่พักพิงแห่งสุดท้ายของชีวิต เค้าแยกฝังเป็นส่วนผู้ชาย ผู้หญิง และเด็ก ตามลำดับวันที่เสียชีวิต ส่วนของเด็กๆเห็นแล้วน่าหดหู่มาก มีหลายรายที่ลืมตามาเห็นโลกแล้วก็จากไปในวันเดียวกัน

This Mickey Tin Coffee Pot sits just one street over from the cemetery. Built by the Mickey tinsmith brothers to promote their shop back in 1858, it was quite a site to be seen from the street!

หม้อต้มกาแฟยักษ์ใบนี้ตั้งอยู่ไม่ไกลจากสุสาน พี่น้องตระกูลมิคกี้ซึ่งเป็นช่างเหล็กสร้างหม้อใบนี้ขึ้นเมื่อปีค.ศ. 1858 เพื่อช่วยโฆษณาโรงเหล็กของพวกเค้า จนทุกวันนี้ยังคงตั้งตระหง่านให้รถที่ขับผ่านเห็นได้อย่างชัดเจนจากตัวถนน

We drove around to see old buildings in Classical Revival, Colonial Revival, Queen Anne styles, some date back to the 1800s, and others were a more modern interpretation. Most were located within what they call the West End Historic District.

ก่อนกลับเราขับรถวนดูบ้านเก่าๆสไตล์ Classical Revival, Colonial Revival, และ สไตล์ Queen Anne ซึ่งหาดูได้ทั่วเมือง ส่วนใหญ่ตั้งอยู่ในย่านประวัติศาสตร์ West End บางแห่งสร้างขึ้นตั้งแต่สมัยช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 แต่บางหลังก็เป็นบ้านใหม่ที่สร้างให้ดูเป็นสไตล์ย้อนยุค

Downtown Winston-Salem also houses other historic structures such as this R. J. Reynolds smokestack, right across from Bailey Park, next to the Wake Forest Biotech campus. The glowing red little building in the last picture is the Reynolds Building, which is the inspiration behind the infamous Empire State Building in New York City. Built in 1929 by the same architecture firm, it won the Building of the Year Award that led them to commission the Empire State job a few years later. Rumor has it that the staff of the Empire State send the Reynolds a Father’s Day card every year! 😂

ใจกลางเมือง Winston-Salem ยังมีสิ่งก่อสร้างเก่าแก่ให้เห็นอีกหลายแห่ง เช่น ปล่องไฟของโรงงานยาสูบ R. J. Reynolds ซึ่งตั้งอยู่ตรงข้ามสวนสาธารณะ Bailey Park ไม่ไกลจากศูนย์ Biotech ของมหาวิทยาลัย Wake Forest ตึกยอดสีแดงที่เห็นในรูปสุดท้ายนั่นคือตึก Reynolds ซึ่งเป็นต้นแบบของตึก Empire State ในนิวยอร์ค ตึกนี้สร้างขึ้นเมื่อปีค.ศ. 1929 (ก่อนหน้าตึก Empire State ไม่กี่ปี) โดยบริษัทสถาปนิกเจ้าเดียวกัน หลังจากที่ได้รับรางวัลตึกยอดเยี่ยมประจำปี บริษัทนี้ถึงได้รับการว่าจ้างให้ไปสร้างตึก Empire State ซึ่งขึ้นชื่อโด่งดังกลายเป็นสัญลักษณ์ของเมืองนิวยอร์คในเวลาต่อมา เค้าว่ากันว่าพนักงานประจำตึก Empire State ส่งการ์ดอวยพรวันพ่อมาให้กับพนักงานประจำตึก Reynolds เป็นประจำทุกปี 😂