Sunday Hike: Danger, Horton Grove!

This week we went back to Horton Grove Nature Preserve in Bahama for our Winter Series Hike. The last time we were here, it was the end of Spring and I had a heat stroke 🥵 at the end of the hike. This time, the temperature was a lot cooler at 60 degrees, so there was no need to worry about that at all! 

อาทิตย์นี้เรากลับไปเดินป่ากันที่ Horton Grove Nature Preserve ในเมือง Bahama กันอีกครั้ง คราวก่อนที่มาถ้ายังจำกันได้เรามาเป็นลมแดด 🥵เป็นครั้งแรกในชีวิตที่นี่ คราวนี้อากาศกำลังสบายอยู่ที่ 60 องศาฟาเรนไฮต์ (15 องศาเซลเซียส) เลยไม่ต้องกลัวว่าประวัติศาสตร์จะซ้ำรอย

When we were here back in Spring, the meadow was lush and green – a stark difference from this time when there was not much to see in the middle of winter… But beauty in nature is really all around, you just have to look for it! 😆

คราวที่แล้วที่มาเป็นฤดูใบไม้ผลิทุ่งหญ้ากำลังเขียวขจี คราวนี้มาหน้าหนาวเลยไม่ค่อยมีอะไรให้ดูเท่าไหร่ แต่ธรรมชาติยังไงๆก็มีความสวยงามซ่อนอยู่ เพียงแต่เราต้องหาให้เจอเท่านั้นเอง 😆


I never really thought of hiking as a dangerous activity, until now… About a third of the way into the hike, I heard the sound of the wind, and was just thinking about how windy it was, on such a clear day. The next thing I knew, something landed right next to me with a loud thud! I screamed 😱and jumped before I realized that a branch, about the size of Joel’s arm, had broken and fell. It missed my head by about 2 feet or so. I was too spooked and forgot to snap a picture of it. 😅This lady behind me saw the whole thing and she kept saying how lucky I was!

เดินป่ากันมาก็นานหลายปี ไม่เคยคิดเลยว่านี่เป็นกิจกรรมอันตราย จนมาอาทิตย์นี้ถึงได้ตระหนัก วันนั้นเดินไปประมาณเกือบครึ่งค่อนทาง เผอิญได้ยินเสียงลมพัดหวิวหวู่ ยังคิดในใจว่าแหมท้องฟ้าใสแจ๋วแต่ทำไมถึงลมแรงจัง กำลังจะเงยหน้าขึ้นไปมอง ปรากฎได้ยินเสียงโครมใกล้ๆตัว ตกใจร้องกรี๊ด 😱พร้อมกับกระโดดหลบด้วยสัญชาติญาณนินจา ป้าข้างหลังชี้ให้ดูว่าท่อนไม้อันที่ตกอยู่ข้างๆตัวเพิ่งตกลงมาจากข้างบน ท่อนขนาดประมาณต้นแขนคุณสามีเห็นจะได้ ป้าแกเห็นจากต้นจนจบ พูดแล้วพูดอีกว่าโชคดีจริงๆที่ไม่ได้หล่นใส่หัว ท่าทางป้าจะตกใจมากกว่าเราซะอีก 😅แต่เราเองก็มัวแต่ตะลึงจนลืมเก็บรูปท่อนไม้เจ้ากรรมมาเป็นหลักฐาน

We clocked in at 4.6 miles in just a little over one and a half hours. Despite the close-call with the fallen tree limb, we did have a great hike! 😆And I’m still looking forwarding to going back out there in the wild again next week. But perhaps we ought to avoid Horton Grove…that’s two strikes out of two recent hikes! 🙄

ถึงแม้จะหวุดหวิดเกือบโดนท่อนไม้ฟาดหัว 😆แต่ก็ยังเดินกันเพลิน วันนั้นเดินไป 4.6 ไมล์ หรือประมาณ 7 กิโลครึ่ง ใช้เวลาประมาณชั่วโมงครึ่ง และยังตั้งใจกลับมาเดินป่ากันต่ออาทิตย์หน้า แต่สงสัยว่าไม่ควรจะกลับมาที่นี่อีกจะดีไหม มาสองทีหลังนี้มีเหตุการณ์ให้ตื่นเต้นไม่ซ้ำกันอย่างนี้ คราวหน้ามาจะเจออะไรอีกเนี่ย 🙄

Sunday Hike: Horton Grove Nature Preserve

Yesterday was the last day of our Spring Hiking Series. We ended the season with a hike at Horton Grove Nature Preserve in Bahama, NC. It was quite hot 🥵 by the time we started out around 1 pm but we quickly got into the shade once we entered the wooded area so I thought we would be OK…

เมื่อวานนี้เป็นโปรแกรมเดินป่าครั้งสุดท้ายของฤดูใบไม้ผลิปีนี้ เราไปจบรายการกันที่ Horton Grove Nature Preserve ที่เมือง Bahama ซึ่งอยู่ห่างจาก Raleigh ขึ้นไปทางตอนเหนือประมาณ​50 ไมล์ ไปถึงตอนบ่ายโมงอากาศกำลังร้อนได้ที่ แต่พอเดินเข้าป่าก็มีร่มเงาจากต้นไม้ช่วยบังแดดให้ เลยพอค่อยยังชั่วขึ้นบ้าง

The forest was lush and green from recent rains. Sadly, all the wildflowers were gone from the impending summer heat. So, instead of spotting for wildflowers, I switched to looking for interesting tree formations instead 😛! The huge spider was an unexpected bonus.

เพราะอากาศเริ่มร้อนจัดเลยไม่มีดอกไม้ป่าสวยๆเหลือไว้ให้ชมกันแล้ว ต้นไม้ในป่ากำลังเขียวขจี คราวนี้เลยได้เปลี่ยนโฟกัสมาถ่ายรูปต้นไม้ใบหญ้ากับแมงมุมยักษ์กันแทน

The heat finally got to me when we were about 500 feet from the car. I had been noticing for the past mile or so how my heart rate was way higher than it should be, in the 170s to 180s range on a relatively flat terrain. We stopped at the last junction where the trails splitted, mostly to wait for direction confirmation. I was leaning against this information kiosk they had there when my vision started to get dark and blurry, my limbs felt like lead weighing on me and I was having a really hard time concentrating on people’s conversation. I ended up sliding down to the ground when the others started heading out towards the parking lot and Joel finally noticed there was something wrong with me. He tried to get me to sip on water. I sat there for about 5 minutes before my heart rate started to come down and I had regained my vision. I tried standing up and felt stable enough to head back out on the trail. We realized a few steps out that we could actually see our car from where we were and that gave me a boost of energy enough to finally make it back. It didn’t take very long for me to feel almost fully recovered once I started cooling down in the full blast of A/C. 

เดินไปซักค่อนทางเริ่มสังเกตว่าอัตราการเต้นของหัวใจเริ่มจะเร็วผิดปรกติ ขึ้นไปถึง 170-180 กว่าๆทั้งๆที่ทางเดินก็ค่อนข้างราบเรียบไม่ได้ชันขึ้นเขาอะไรมากมาย เพื่อนๆที่มาด้วยกันหยุดพักที่ป้ายบอกทางตรงทางแยกสุดท้ายเพราะไม่แน่ใจกันว่าต้องไปทางไหน เรายืนพิงป้ายได้ซักพักก็รู้สึกตาลาย หูอื้อ ฟังเค้าคุยกันไม่รู้เรื่อง Joel เพิ่งมาเห็นว่าภรรยาทรุดลงไปกองกับพื้นเมื่อพรรคพวกเริ่มออกเดินทางกันต่อ เลยเอาน้ำให้เราค่อยๆจิบ นั่งอยู่ประมาณซักห้านาทีถึงหายตาพร่า รู้สึกเลือดลมเริ่มจะสูบฉีดเป็นปรกติขึ้นเลยค่อยๆลองยืนขึ้นดูว่าไหวมั้ย พอเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็เห็นรถเราอยู่ไม่ไกล เลยฮึดสู้เดินกลับไปถึงรถจนได้ ขึ้นรถเปิดแอร์โกรกซักพักก็รู้สึกดีขึ้นเยอะ

I had never had a heat stroke before and the experience was scary enough for me to ban any future hikes in such intense heat. Fortunately, this was the last official hike of the Spring Series, so we are not obligated to go on any more hikes during the summer. If the temperature ever dips down below 90 degrees, we might venture out for a hike or two, but otherwise, we’ll resume the activity in Fall when the weather is more pleasant.

เกิดมาเพิ่งเคยเป็นลมแดดครั้งนี้เป็นครั้งแรก เป็นประสบการณ์ที่น่ากลัวจนคิดว่ากิจกรรมเดินป่าคงจะต้องยุติไปจนกว่าอากาศจะเป็นใจ ดีที่อาทิตย์นี้เป็นอาทิตย์สุดท้ายของโปรแกรมฤดูใบไม้ผลิพอดี ถ้าอุณหภูมิลดลงต่ำกว่า 90 องศาฟาเรนไฮต์ (32 องศาเซลเซียส) อาทิตย์ไหนเราอาจจะได้มาผจญภัยกันอีก แต่ไม่งั้นคงต้องรอไปจนถึงฤดูใบไม้ร่วงถึงจะได้กลับมาเดินป่ากันอีกครั้ง

We clocked in at 4.8 miles in under 2 hours today. Notice how the elevation gain was only a few hundred feet but my heart rate stayed dangerously high pretty much throughout the entire hike!

เมื่อวานนี้เดินไปเกือบห้าไมล์ (ประมาณ 8 กิโล) จากรูปจะเห็นว่าระดับความสูงเพิ่มไปแค่ไม่กี่ร้อยฟุต แต่อัตราการเต้นของหัวใจอยู่สูงตลอดทาง

Not far from the trail head was the Historic Stagville area, where we stopped by to check out these structures that were said to be the only remaining two-story slave residences in North Carolina. Obviously, these pictures above were taken when we came here last time in February so there weren’t any leaves on the trees 😛.

ห่างไปไม่ไกลเป็นบริเวณเล็กๆที่เรียกว่า Historic Stagville ซึ่งมีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ของที่นี่ เป็นบ้านไม้สองชั้นหลายหลังที่เคยใช้เป็นบ้านพักของทาสเมื่อประมาณร้อยกว่าปีก่อนแต่สภาพยังดีๆอยู่เลย (ภาพข้างบนถ่ายไว้ตั้งแต่คราวที่แล้วที่มากันเมื่อต้นปี)