Travel Diary: Artsy Austin

Trip Date: May 2019

วันที่เดินทาง: พฤษภาคม 2562

We left for Austin early the next day. Before we went, I had read a few articles about the all the beautiful walls and I was thoroughly impressed by the sheer amount of street arts this city has to offer! They even had a dedicated space for creative arts called Hope Outdoor Gallery. So, my number one mission was to see and photograph as many colorful walls as I could while we’re there.

วันรุ่งขึ้นเราไปต่อกันที่เมือง Austin ก่อนไปได้อ่านเจอมาว่าที่เมืองนี้มีสตรีทอาร์ตสวยๆให้ดูเต็มเมือง ยิ่งหาก็ยิ่งเจอ ประมาณว่ามีเยอะมากๆ แถมเค้ายังมีสถานที่ที่กันเอาไว้ให้จิตรกรทั้งหลายได้มาแสดงออกถึงความสร้างสรรค์ทางศิลปะกันอย่างเต็มที่ที่ Hope Outdoor Gallery เราเลยตั้งใจจะมาดื่มด่ำกับงานศิลปะที่นี่กันให้เต็มอิ่ม

I had done extensive research before we left on the location of the walls, which seem to be scattered all over town. In my original plan, I had divided them up into a few different groups, based on their proximities to each other. However, we realized that it was going to be raining pretty much the entire time we’re there, over the course of two days. 😆 When it hadn’t started raining by the time we left Wimberley, we had changed our plan to try to cram in as much as we could during our first few hours in Austin before the rain hit us. Big thanks to my super-patient hubby for being extra supportive and accommodating me to accomplish the impossible task! 🥰

ก่อนมาเราอุตส่าห์หาข้อมูลเตรียมตัวมาอย่างเต็มที่ ทำรายการแหล่งที่ตั้งของผนังสีสวยมาจนยาวเหยียด แถมแบ่งเป็นกลุ่มเสร็จสรรพว่าอันไหนอยู่ใกล้ๆกัน จะต้องจากที่ไหนไปต่อที่ไหน ก่อนมาเช็คพยากรณ์อากาศอีกทีปรากฎว่าเค้าว่าฝนจะตกตลอดเวลาที่เราอยู่ที่ Austin สองวัน 😆 พอตอนเช้านั้นมาจาก Wimberley ถึง Austin แล้วฝนยังไม่ตก เราเลยเปลี่ยนแผนมาเป็นการตระเวนถ่ายรูปแบบมาราธอนแข่งกับฝน เพื่อเก็บภาพผนังสวยๆให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ต้องขอขอบคุณคุณสามีผู้น่ารักที่ขับรถไปทั่วเมืองให้อย่างไม่มีบ่นซักคำ 🥰

All in all, we were pretty impressed with the amount of walls we got to see in a very limited period of time! Like I said, we covered most of it within the first few hours we were in Austin, then we were able to sneak in a few the next day, and a bit more right after we left town! Unfortunately, we never made it to Hope Outdoor Gallery because of the aforementioned rain! 😞 Perhaps another trip to Austin might be in our stars after all! 😝

สรุปแล้วเก็บภาพมาได้เกือบครบทุกรายการ ถือเป็นที่น่าประทับใจอย่างยิ่ง ประมาณ 90% ของภาพที่เห็นนี่คือได้มาภายในช่วงไม่กี่ชั่วโมงแรกที่มาถึง ส่วนที่เหลือไปตามเก็บกันวันรุ่งขึ้น กับเช้าวันต่อมาก่อนออกเดินทาง เสีดายที่ไม่มีเวลาไป Hope Outdoor Gallery เพราะฝนเจ้ากรรมดันตกซะก่อน 😞 ไม่เป็นไรเอาไว้คราวหน้าละกัน 😝

Husband also double-dutied as my personal photographer! 😍

คุณสามีนอกจากจะทำหน้าที่เป็นโชเฟอร์แล้ว ยังเป็นช่างภาพส่วนตัวให้อีกด้วย 😍

Besides colorful walls, we managed to check out the famous Allens Boots Shop, on South Congress Avenue. Their collection of boots was a sight to behold! There were rows and rows of leather boots in all shapes and sizes, in every possible design one can imagine!

นอกจากจะได้ถ่ายรูปผนังสวยๆแล้ว เรายังได้เผื่อเวลาไปเยี่ยมร้านขายรองเท้าบู๊ตชื่อดัง Allens Boots ซึ่งตั้งอยูบนถนน South Congress ที่นี่เค้ามีรองเท้าบู๊ตวางเรียงขายอยู่เป็นพันๆคู่ มองไปที่ไหนก็มีแต่รองเท้าบู๊ต มีทุกสี ทุกขนาด ทุกลายให้เลือกกันจริงๆ ถ้าราคาเป็นมิตรกว่านี้ซักหน่อยคงได้อุดหนุนกันมาซักคู่ 😆

Checked out artist Ai Weiwei’s “Forever Bicycles” sculpture, that was crafted out of 1,300 bikes at Town Lake Metropolitan Park.

ผลงานศิลปะชื่อ “Forever Bicycles” โดย Ai Weiwei ที่ Town Lake Metropolitan Park ซึ่งประกอบขึ้นจากจักรยาน 1,300 คัน

Fit in a meal of sumptuous bowls of ramen at Ramen Tatsu-Ya, which has awesome Asian-inspired arts on their walls!

แวะเติมพลังกันที่ร้านราเมง Tatsu-Ya ซึ่งมีภาพวาดสไตล์เข้ากับบรรยากาศร้านให้ชมระหว่างการกิน

We had an epic sushi dinner at Soto on South Lamar, which officially served as our anniversary dinner. The food was really good, but we felt that it was a bit overpriced. If we ever go back, I’d be happy with just their super yummie bowl of uni pasta, which was the highlight of our meal there!

ซูชิมื้อเย็นที่ร้าน Soto on South Lamar ถือเป็นโอกาสพิเศษเพื่อฉลองครบรอบแต่งงานสำหรับทริปนี้ อาหารสดอร่อยใช้ได้ แต่เราติว่าแพงไปนิด ถ้าได้กลับไปอีกคราวหน้าคงจะสั่งแค่จานสุดท้ายในรูปคือ พาสต้าหอยเม่น รสชาติหอมอร่อยกลมกล่อมกำลังดี 😋

Last but not least, we got to witness what they said would be millions of bats emerging from under the Congress Avenue Bridge on our second night there. OK, what we actually saw was numbered at more like in the hundreds 🤣, but still, it was pretty awesome! We didn’t have high hopes, as research told us that they likely wouldn’t come out if it’s raining, and we were going to be surrounded by rain. But we decided to give it a try anyway since it was not actively raining at the time, and it paid off – we almost gave up but in the end they actually did deliver as promised! I did attempt to shoot a few photos of the swarm of bats when they came out, but unfortunately all of them turned out to be just blurry shadows! 😆

ท้ายที่สุดเรามีโอกาสได้ไปเห็นที่เค้าว่ากันว่าจะเป็นฝูงค้างคาวนับล้านตัวบินออกหากินจากใต้สะพาน Congress Avenue เอาเข้าจริงที่เห็นคืออยู่ที่ประมาณหลักร้อย 🤣 แต่ก็ยังดีกว่าไม่เห็นเลย คือก่อนไปไม่ได้ตั้งความหวังกันไว้สูงมาก เพราะไปอ่านเจอว่าถ้าอากาศครึ้มฟ้าครึ้มฝนค้างคาวคงจะไม่ออกมา แต่ไหนๆเราก็อยู่แถวนั้นเลยกะว่าฝนยังไม่ตกน่าจะไปลองดู ไปรออยู่นานจนเลยเวลาที่เค้าว่าค้างคาวควรจะออกมาได้แล้วก็ยังไม่มีวี่แวว จนตอนเกือบจะกลับได้ยินเสียงคนข้างๆบอกว่ามาแล้วๆ ตอนแรกก็ยังไม่เห็น พอมองอีกทีเห็นค้างคาวออกมาจริงๆ สรุปแล้วโชคดีจริงๆที่ไม่ได้ยอมแพ้กลับไปซะก่อน พยายามถ่ายรูปไว้เหมือนกันแต่ปรากฎรูปออกมาเป็นเงาเลือนๆเหมือนกันหมดทุกรูป 😆

Travel Diary: Bootiful Wimberley

Trip Date: May 2019

วันที่เดินทาง: พฤษภาคม 2562

The quaint, quirky and artsy little town called Wimberley served as our home base for the next day. This place is located somewhat in the middle between Fredericksburg and Austin. We picked it specifically because of its perfect locale for our next main point of attraction, Hamilton Pool Preserve.

เราเดินทางต่อไปยัง Wimberley ซึ่งเป็นเมืองเล็กๆที่ตั้งอยู่เกือบจะตรงกลางระหว่างเมือง Fredericksburg กับ Austin พอดี ที่ตั้งใจมาพักกันที่นี่ก็เพราะว่าสะดวกต่อการไปชมจุดหมายหลักของทริปนี้ นั่นก็คือ Hamilton Pool Preserve

I remember the first time I saw the picture of Hamilton Pool popping up on my Pinterest feed. It looked almost otherworldly – this emerald green pool partially hiding under a half domed cave, with a waterfall on one side falling freely into the pool. When we first talked about going to Texas, this was the first thing I looked up, to see if we could possibly fit it in to our itinerary. And voilà, here we really are, finally! 🥰 One more item crossed off my travel wish list! 😉

ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นรูป Hamilton Pool ใน Pinterest เราก็ตั้งใจว่าวันนึงจะต้องไปเห็นของจริงให้ได้ สระน้ำในรูปเป็นสีเขียวมรกต ครึ่งนึงซ่อนอยู่ในถ้ำที่มีเพดานโค้งเว้าเปิดให้เห็นท้องฟ้าด้านบน ด้านข้างมีน้ำตกเล็กๆไหลลงมาจากเทือกเขา ดูราวกับภาพวาดในจินตนาการ พอตั้งใจกันว่าจะไปเท็กซัส เราก็เช็คตำแหน่งที่ตั้งของสระนี้ก่อนเลย ดูซิว่าจะไปแวะเที่ยวได้มั้ย เพราะรู้แต่ว่าอยู่รัฐเท็กซัส แต่ไม่รู้ว่าอยู่ตรงไหนแน่ ดูแล้วปรากฎว่าทำเลพอเหมาะพอดีกับทริปนี้ และแล้วในที่สุดก็ได้มาเห็นจนได้ 🥰

In order to get to the pool, at least during the summer, you need to make a reservation for a specific time slot on a specific day. We made ours months in advance to guarantee our spots. Unfortunately, they made an announcement that morning that the level of bacteria in the pool exceeded the federal standard, so no swimming was allowed for the day. It actually was better for my photographic purposes, so I have absolutely no complaint whatsoever! 😆

ช่วงหน้าร้อนเค้าจำกัดจำนวนนักท่องเที่ยว ก่อนมาเราจึงต้องจองตั๋วเข้าชมกันไว้ล่วงหน้า จองกันไว้หลายเดือนก่อนมาเพราะกลัวจะเต็ม ปรากฎว่าถึงเช้าวันจริงเค้าประกาศว่าห้ามลงเล่นน้ำ เพราะระดับแบคทีเรียในน้ำสูงเกินกว่ามาตรฐาน แถมวันนั้นฟ้าก็อึมครึม ฝนจะตกมิตกแหล่ ไปถึงสระเลยคนไม่เยอะ กลายเป็นว่าได้ถ่ายรูปกันสบายๆ ถึงแสงแดดจะไม่เป็นใจก็เถอะ 😆

After Hamilton Pool, we drove back down south and stopped by Texas Hill Country Olive Company in Dripping Springs to check out their olive oil and vinegar products. Honestly, we didn’t have very high expectations going in, but were pleasantly surprised with the samplings laid out for us to taste. These were some of the best olive oils and balsamic vinegars we ever tasted. Unfortunately, due to luggage space limit, we only had room for one bottle of each to bring home with us. 😣

เสร็จจากสระ Hamilton เราขับรถกลับเข้าตัวเมือง Dripping Springs ไปแวะที่ Texas Hill Country Olive Company ที่นี่เค้าปลูกต้นมะกอกและสกัดน้ำมันมะกอกขาย ได้ยินมาว่าสินค้าของเค้าคุณภาพชั้นนำก็เลยมาลองดู ชิมแล้วน้ำมันมะกอกของเค้าหอมอร่อยดีสมคำร่ำลือจริงๆ นอกจากนี้ยังมีน้ำส้มสายชูหลายรสให้เลือก เสียดายไม่มีที่ในกระเป๋าเลยซื้อกลับบ้านได้แค่อย่างละขวดเล็กๆเท่านั้น 😣

On the way to lunch we spotted some Texas Longhorn cattle in their native habitat! 😆

ระหว่างทางไปแวะทานข้าวกลางวันขับผ่านทุ่งหญ้าเจอวัวพันธุ์เท็กซัสลองฮอร์นซึ่งเป็นพันธุ์ท้องถิ่นของที่นี่ เขาเค้ายาวสมชื่อจริงๆ 😆

Lunch was Texas style barbecue at the famous Salt Lick, also in Dripping Springs. This was high on Joel’s to-do list for Texas ever since he saw it on a food show on TV, so we made sure to make this happen. The place was huge. They even had their own winery next door! But honestly, it felt a little gimmicky to me. The food was good, but nothing that blew my mind away. The funny thing is, when we talked to people about our trip afterwards, everybody that was from Texas or has lived in Texas all shook their heads and proceeded to tell us there were other BBQ places in Texas much better than this! 😂

อาหารมื้อกลางวันเป็นบาร์บีคิวสไตล์เท็กซัสจากร้าน Salt Lick ในเมือง Dripping Springs รายการนี้คุณสามีขอมาเนื่องจากเห็นร้านดังนี้จากในทีวี คุณภรรยาอย่างเราเลยต้องจัดให้ ร้านเค้าใหญ่โตกว้างขวางจริงๆ แถมยังมีโรงทำเหล้าไวน์อยู่ติดกันเป็นของตัวเองอีกด้วย แต่ขอบอกว่าอาหารเค้าชิมดูแล้วก็อร่อยดีใช้ได้ แต่ไม่ได้เลิศเลออะไร ที่น่าขำก็คือเสร็จจากทริปนี้เวลาเจอคนจากเท็กซัสถามว่าไปเท็กซัสไปกินบาร์บีคิวที่ไหน พอบอกชื่อร้านนี้ใครๆได้แต่ส่ายหน้าบอกว่าคราวหน้าให้ไปที่อื่นนะ มีอร่อยกว่านี้อีกเยอะ 😂

Another wildflower field spotted along the way!

เจอทุ่งดอกไม้ป่าข้างทางอีกแล้ว

We never knew there was more than one natural pool in this area until we started looking into it after we booked our spot at Hamilton. Jacob’s Well was another famous spot, located just outside of Wimberley. This artesian spring is one of the most popular swimming holes for the locals here. According to Wikipedia, the well reaches the depth of about 120 feet, and is considered the largest continually flowing karstic spring (a spring that is a part of an underground drainage system) in the Texas Hill Country. Likely because of the forecast anticipated for rain, we had the entire place almost all to ourselves!

ก่อนไปไม่เคยรู้ว่าแถบนี้มีสระน้ำธรรมชาติที่คนแถวนี้นิยมไปว่ายน้ำเล่นคลายร้อนกันหลายแห่ง มาศึกษาดูถึงจะรู้ว่านอกจากที่ Hamilton แล้ว บ่อน้ำ Jacob ก็เป็นอีกที่ที่ขึ้นชื่อ แถมอยู่ใกล้ๆ ถัดจากเมือง Wimberley ที่เราอยู่กันไปนิดเดียว Wikipedia บอกว่าบ่อน้ำบาดาลแห่งนี้ลึกถึงเกือบ 120 ฟุต และเป็นระบบระบายน้ำใต้ดินต่อเนื่องที่ใหญ่ที่สุดในบริเวณนี้ ไปถึงแทบจะไม่มีคนซักคน ต้องขอบคุณฟ้าฝนที่อึมครึมทำให้เราถ่ายรูปเล่นกันได้โดยไม่มีใครมากวนใจ 😆

The last swimming spot in the area that we checked out before heading back into town was Blue Hole. This was, in my opinion, the most picturesque one of them all. It was surrounded by lush green giant cypress trees. There were platforms with rope swings, as well as steps built into leaning tree trunks to accommodate pool jumping activities. Unfortunately, because of the unsafe level of bacteria, Blue Hole wasn’t opened for swimming that day either! 😔

Blue Hole เป็นอีกที่ที่เราไปแวะชมกันก่อนกลับ และเป็นที่ที่เราว่าสวยงามน่าประทับใจที่สุดในจำนวนสระทั้งหมดที่เห็นมา ตัวสระที่นี่เป็นสีเขียวมรกต ล้อบรอบไปด้วยต้นไม้ใหญ่เขียวขจีสองข้างที่ให้ความร่มรื่นตลอดทาง นอกจากชานไม้กว้างๆที่ยื่นลงไปเป็นท่าน้ำแล้ว ตามลำต้นไม้ที่ยื่นลงไปในน้ำเค้ายังมีขั้นกระไดและเชือกไว้สำหรับให้คนกระโดดน้ำเล่นกันตามอัธยาศัย เสียดายที่วันนั้นเค้าไม่อนุญาติให้ลงเล่นน้ำเพราะระดับแบคทีเรียสูงเกินมาตรฐานอีกเช่นกัน 😔

We spent the rest of the day in downtown Wimberley strolling along the streets lined with quaint little shops. I love that there are artsy vibes everywhere you go. It was Monday and most of the restaurants were closed, perhaps that’s why there weren’t that many people around.

เสร็จจากการเยี่ยมเยือนสระทั้งหลายแล้วเราก็กลับมาเดินเที่ยวกันในตัวเมือง Wimberley กัน ที่นี่มีร้านเล็กๆน่ารักๆเรียงรายไปทั่ว ตามถนนหนทางมีกลิ่นอายคนรักศิลปะเต็มไปหมด วันนั้นเป็นวันจันทร์คนเลยไม่เยอะ เมืองดูร้างๆเล็กน้อย 😆 อาจจะเป็นเพราะร้านอาหารหลายแห่งปิดกันหมด

In 2014, the city of Wimberley has commissioned local businesses and artists to paint and install colorful boots around town. There are 50 of them in total. Each boot has a different theme, related to its location and its sponsor. Here are a few examples. The ‘Veggin’ Out’ boot, sponsored by the HEB supermarket, features paintings of all kinds of fruits and vegetables. The ‘High Adventures’ boot, sponsored by Wimberley Zipline Adventures, has painting of a girl in red ziplining through blue skies over a cactus bush. The ‘Booster’s Pizza’ boot, sponsored by Brewster’s Pizza, is full of tiny little pizza slices and a pint of beer! 😆 It was fun walking around town looking for these boots. We didn’t find all 50 but we were pretty close!

ก่อนไปอ่านเจอว่าหนึ่งในจำนวนกิจกรรมแนะนำสำหรับเมืองนี้ คือการไปตามล่าหารองเท้าบู๊ตที่แอบซ่อนกระจายอยู่ทั่วเมือง เมื่อปี 2014 เทศบาลเมือง Wimberley เค้าออกไอเดียให้เจ้าของธุรกิจต่างๆในเมืองเป็นผู้สปอนเซอร์ให้ศิลปินท้องถิ่นมาเพ้นท์รองเท้าบู๊ตเป็นลวดลายต่างๆกัน แล้วนำไปติดตั้งไว้ทั่วเมือง ทั้งหมดจำนวน 50 ชิ้น แต่ละชิ้นมีธีมที่แตกต่างกันไป แล้วแต่เจ้าของจะเลือก บางอันก็เลือกลายให้เกี่ยวข้องกับตำแหน่งที่ตั้ง ที่เห็นข้างบนคือที่เราไปหาเจอกันมา มีรองเท้าบู๊ตพืชผักผลไม้ซึ่งตั้งไว้อยู่หน้าซุปเปอร์มาร์เก็ตยี่ห้อดังของที่นี่ รองเท้าบู๊ตกิจกรรมโลดโผนมีรูปสาวน้อยเสื้อแดงโหนสลิงเล่นซิปไลน์อย่างสนุกสนาน อันนี้ตั้งอยู่หน้าร้าน Wimberley Zipline Adventures ส่วนรองเท้าบู๊ตพิซซ่าซึ่งตั้งอยู่หน้าร้านพิซซ่า Booster ก็เพ้นท์เป็นรูปพิซซ่าคู่กับแก้วเบียร์ สรุปว่าเดินวนอยู่เกือบชั่วโมง เจอเกือบครบ เป็นการฆ่าเวลาที่เพลิดเพลินดีตามที่เค้าโฆษณาไว้จริงๆ 😆

Travel Diary: Texas Hill Country

Trip Date: May 2019

วันที่เดินทาง: พฤษภาคม 2562

From San Antonio, we headed north and did a quick tour through a part of what they call ‘Texas Hill Country’ which is essentially this region in central Texas with, you guessed it, a lot of hills! 😆 The showcase picture above absolutely does not illustrate an accurate portrayal of the hill country being described at all, but I thought it was a lovely shot with the Texas flag! 😂

จากเมืองซานอันโตนิโอ เราขับรถขึ้นเหนือไปเที่ยวช่วงกลางของรัฐเท็กซัสที่เรียกว่า Hill Country ซึ่งเต็มไปด้วยเนินเขาเล็กๆหลายลูกมาจับกลุ่มรวมกันอยู่ ผิดแปลกไปจากส่วนอื่นรอบๆที่แบนราบซะเป็นส่วนใหญ่ รูปข้างบนไม่ได้ช่วยให้เห็นภาพที่ว่าเลยแม้แต่น้อย 😂 แต่ที่เลือกมาเป็นภาพหลักก็เพราะมีธงประจำรัฐเท็กซัสตั้งตะหง่านให้เห็นเป็นเอกลักษณ์

Our first stop is Bandera, the town that calls itself the ‘Cowboy Capital of the World.’ There were tons of ranches everywhere, some you could stay overnight to get a taste of ‘real cowboy life’ if you’re keen! 😆 At the south end of the town sat Bandera City park, where Medina River runs along its outer perimeter. This is one of the most beautiful rivers in Texas, especially here, where the river bank is lined with bald cypress trees. We were quite lucky with our timing that week, because everywhere we went, wildflowers were in full bloom, and we got to enjoy them in their full glory! 😍

เราไปแวะที่เมือง Bandera กันก่อนเป็นที่แรก เมืองนี้ตั้งฉายาให้ตัวเองว่าเป็นเมืองหลวงแห่งคาวบอย ซึ่งก็สมชื่อจริงๆ เพราะมีฟาร์มคาวบอยอยู่ทั่วทุกหัวระแหง บางที่สามารถไปพักค้างคืนเพื่อดื่มด่ำบรรยากาศคาวบอยแท้ๆกันได้เป็นการส่วนตัว ที่นี่มีแม่น้ำ Medina ไหลผ่านทางตอนใต้ของเมือง แม่น้ำนี้เค้าว่ากันว่าเป็นแม่น้ำที่สวยที่สุดในรัฐเท็กซัสสายหนึ่ง เราเลยต้องไปท้าพิสูจน์ดูกันซักหน่อย ไปเห็นแล้วต้องยอมรับว่าสวยจริงตามที่เค้าว่า ช่วงที่เราไปดอกไม้ป่ากำลังบานสะพรั่งพอดิบพอดี ไปที่ไหนก็เห็นเต็มสองข้างทางไปหมด 😍

After a relaxing stroll along the river, we went and checked out the main part of town. It was a short stretch with cute little shops. The highlight for us was this tiny little bar I spotted right before we left, and couldn’t resist stopping by to snap a few shots. Yes, those were bras in all kinds of sizes, shapes, and colors hanging from the ceiling! 😂

หลังเสร็จจากเดินเล่นริมแม่น้ำ เราเปลี่ยนมาเดินกันในตัวเมืองบ้าง จริงๆมีร้านรวงอยู่แค่ช่วงถนนสั้นๆนิดเดียว แต่ก่อนขับรถออกมาเกิดตาดีไปเห็นบาร์เล็กๆในรูป เอ อะไรมันห้อยอยู่เต็มเพดาน เลยต้องแวะกันเข้าไปดู มันคือยกทรงหลายสีหลายทรงหลายไซส์ ห้อยเรียงรายเต็มไปหมด 😂

From Bandera, we made a quick stop in Ingram, at the campus of Hill Country Arts Foundation, to see a sizable replica of the infamous Stonehenge, called Stonehenge II. 😆 They even have a couple of Easter Island heads on display there too! This place made an awesome photo spot, especially for those like us who haven’t got a chance to see the real places just yet! 😉

จากเมือง Bandera เรามุ่งหน้าไปที่เมือง Fredericksburg แต่ระหว่างทางขอแว่บที่ Hill Country Arts Foundation ในเมือง Ingram เพื่อไปดู Stonehenge II กับ รูปปั้นเกาะ Easter ที่เค้าจำลองมาตั้งไว้ให้ชมกัน ยังไม่มีโอกาสได้ไปดูของจริงเลยขอถ่ายรูปกับของปลอมที่นี่ไปก่อนละกัน 😆

We finally made it to Fredericksburg, a small Texas town with heavy German influence. It even has a sister city in Germany, called Montabaur. We went first to Fredericksburg Herb Farm to check out their little gardens full of cute little knickknacks. They also have cozy little Sunday cottages that were styled like those built in the old days by German farmers so they could stay when they came into town for a church visit, and for their weekly shoppings.

ในที่สุดเราก้อมาถึงเมือง Fredericksburg กันจนได้ เมืองนี้มีชาวเยอรมันมาตั้งถิ่นฐานกันอยู่เยอะ จนถึงกับมีเมืองพี่น้องอยู่ที่ประเทศเยอรมันนีชื่อ Montabaur เราไปที่ Fredericksburg Herb Farm กันก่อน ที่นี่นอกจากจะมีผักสมุนไพรวางขายแล้ว เค้ายังมีสวนดอกไม้เล็กๆ และของกระจุกกระจิกน่ารักๆวางประดับประดาไปทั่ว บริเวณด้านหน้าเป็นบ้านพักให้เช่า ตัวบ้านจำลองมาจากบ้านตากอากาศในเมืองของชาวนาเยอรมันสมัยก่อนที่สร้างบ้านหลังเล็กๆอย่างนี้เอาไว้เพื่อให้ครอบครัวมีที่พักเวลาเดินทางเข้าเมืองมาโบสถ์และมาจับจ่ายซื้อของ

Our next stop was a quaint little shop called Hill Country Antler Art. Here, you can find deer antlers of all different shapes and sizes. We had a very interesting chat with Del, the owner, who was kind enough to explain in detail many facts about antlers we never knew before.  These antlers are actually sustainable because they are all found after the deer has shed them. I don’t think I had ever seen such a large amount of antlers all in one place! 😆

จากนั้นเราไปต่อกันที่ร้าน Hill Country Antler Art ซึ่งรับซื้อขายเขากวางทุกชนิด คุณลุง Del เจ้าของร้านใจดีมาก อุตส่าห์นั่งอธิบายให้เราฟังว่ากว่าที่จะได้เขากวางมาวางขายอย่างที่เห็น มันต้องผ่านกระบวนการอะไรบ้าง แถมจำแนกแยกแยะเขาชนิดต่างๆให้ดูว่าอันไหนมาจากกวางอะไร แกบอกว่าเขากวางพวกนี้ได้มาโดยที่ไม่ได้มีการทำร้ายตัวกวาง คนที่เก็บมาขายเค้าเก็บเอาเขาที่กวางสลัดทิ้งโดยธรรมชาติ ไม่ได้ไปล่ามาแต่อย่างใด นั่งคุยอยู่กับแกเป็นชั่วโมง ไม่มีลูกค้าเข้ามาเลย สงสัยว่าแกจะชวนเราคุยเพราะหาเพื่อนแก้เหงามากกว่า 😆

From there, we headed a bit out of town to Wildseed Farms to see their beautiful meadows. This 200-acre farm is one of the largest working wildflower farms in the nation. If it was not so hot, I would have stayed longer. I just could not get enough of seeing the beautiful wildflowers against the perfect blue sky backdrop. 😍

หลังจากปลีกตัวมาจากคุณลุงได้ เราก็ไปดูดอกไม้สวยๆกันที่ Wildseed Farms ซึ่งเป็นฟาร์มเพาะพันธุ์ดอกไม้ป่าขนาด 200 เอเคอร์​ ซึ่งใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศทีเดียว ดอกไม้ป่าหลากสีกำลังออกดอกบานสวยได้ที่ มองไปเห็นกันสุดลูกหูลูกตา สีทุ่งดอกไม้ตัดกับฟ้าสีฟ้าสวยจับใจ ดูยังไงก็ไม่เบื่อจริงๆ 😍

Our last excursion stop of the day was this tiny town right outside of Fredericksburg called Luckenbach, which advertised itself as the smallest town in the state of Texas, with a population count of 3. On the way, there were tons of wildflowers on both sides of the road, and I even got a perfect shot of one with a butterfly right on it! 😊 For what it has to offer: one little post office, a dance hall, and a bar, the place was so crowded with people enjoying live country music in the big courtyard right in the middle of everything.

จุดหมายสุดท้ายของวันนั้นคือเมืองเล็กๆที่มีชื่อว่า Luckenbach ซึ่งอยู่ห่างจากตัวเมือง Fredericksburg ออกไปไม่ไกล เมืองนี้เค้าได้ชื่อว่าเป็นเมืองที่เล็กที่สุดในรัฐเท็กซัส มีจำนวนประชากรแค่ 3 คนเท่านั้น ก่อนเข้าไปในเมืองขับผ่านทุ่งดอกไม้ป่ากันอีกแล้ว คราวนี้โชคดีได้เก็บรูปผีเสื้อมาเกาะอยู่บนดอกไม้ได้พอดิบพอดี 😊 เมือง Luckenbach นั้นเล็กสมชื่อจริงๆ ทั้งเมืองนอกจากจะมีที่ทำการไปรษณีย์เล็กๆแห่งหนึ่งแล้ว ก็มีหอเต้นรำ และบาร์แคบๆเท่านั้น แต่คนตรึมมาก เพราะเค้ามีดนตรีคันทรี่มาเล่นสดๆให้ฟังกันอยู่ที่ลานกว้างใจกลางเมือง

After finishing our drinks, it was time to get back into town for dinner. We took a quick stroll around the main streets of Fredericksburg while we were waiting for our reservation. Many shops were already closed by then but it was still a nice little scene, especially when it wasn’t so crowded. We had a lovely German meal at Otto’s, which came highly recommended as ‘the place to eat’ here in Fredericksburg, and we were very happy with everything we got! 😋

หลังจากจิบเหล้าฟังเพลงกันเพลินๆก็ได้เวลากลับเข้าเมืองไปทานข้าวเย็น ไปถึงยังมีเวลาเหลือเลยได้เดินเตร็ดเตร่กันในเมืองซักพักใหญ่ๆ ร้านค้าส่วนใหญ่ปิดกันหมดแล้ว ตามถนนเลยไม่ค่อยมีคน ซึ่งก็ดีไปอีกแบบ เพราะได้ถ่ายรูปกันโดยไม่ต้องเกรงใจใคร ค่ำนั้นเราไปทานอาหารเยอรมันกันที่ร้านดังประจำเมืองชื่อ Otto’s ซึ่งใครๆก็แนะนำว่าถ้ามาที่ Fredericksburg ต้องลองมาชิมกันให้ได้ ลองแล้วก็ไม่ผิดหวัง ของเค้าอร่อยจริงทุกอย่างสมคำร่ำลือ 😋

Travel Diary: One Night in San Antonio

Trip Date: May 2019

วันที่เดินทาง: พฤษภาคม 2562

For our 9th anniversary this May, we celebrated with a weeklong road trip through central Texas. Starting our journey in San Antonio, we slowly made our way up to the Dallas/Fort Worth area to visit our dear friends who recently relocated from South Carolina. Neither of us had been to Texas before so we didn’t know what to expect, but we came away loving the beautiful state of Texas, and can’t wait to go back and explore the other parts we didn’t make it to this time! 🥰

ปีนี้เราไปฉลองครบรอบแต่งงาน 9 ปีกันที่รัฐเท็กซัส เริ่มต้นการเดินทางที่เมือง San Antonio ทางตอนใต้ แล้วค่อยๆแวะเที่ยวไปจนสุดทางกันที่เมือง Dallas กับ Fort Worth เพื่อเยี่ยมเพื่อนรักที่เพิ่งย้ายมาอยู่ที่นี่จากรัฐ​ South Carolina เราทั้งสองคนต่างไม่เคยมาเยือนรัฐนี้มาก่อน เลยไม่มีความคาดหวังใดๆทั้งสิ้นก่อนมา แต่ปรากฏว่าจบทริปด้วยความประทับใจ และอยากหาโอกาสกลับไปเที่ยวกันอีกในอนาคตถ้าเป็นไปได้ 🥰

We landed in San Antonio on a Saturday evening and proceeded to check in to Hotel Valencia Riverwalk. It made a great home base for us due to its proximity to everything we wanted to check out, given the limited time we had there.

เรามาถึงเมือง San Antonio ตอนบ่ายแก่ๆวันเสาร์ มาถึงก็ตรงดิ่งเข้าไปเช็คอินที่โรงแรมก่อนเลย เราเลือกอยู่ที่ Hotel Valencia Riverwalk ซึ่งทำเลที่ตั้งกำลังพอเหมาะพอเจาะ ใกล้กับที่เที่ยวหลายที่ที่เล็งไว้พอดี เพราะเราเผื่อเวลาไว้เที่ยวที่นี่แค่บ่ายนี้เท่านั้น

We got a taste of Mexican culture at the Historic Market Square. Joel got to sip on a tasty Michelada, while we wandered around checking out the colorful scenes. We sampled authentic Mexican offerings and enjoyed the live upbeat music from the stage. 🥳

หลังจากทิ้งสัมภาระไว้ที่โรงแรม เราตรงไปยังจุดหมายแรกคือตลาดนัดเม็กซิโก (Historic Market Square) ที่นี่เค้ามีดนตรีเล่นกันสดๆบนเวทีให้ได้บรรยากาศครื้นเครง คุณสามีลองชิมเครื่องดื่มขึ้นชื่อที่เรียกว่า Michelada ซึ่งเค้าเอาเบียร์เม็กซิกันไปผสมกับน้ำมะเขือเทศและน้ำหอย (clam juice) 😂 แล้วเหยาะมะนาวเล็กน้อย รอบขอบแก้วทาเกลือผสมพริกให้มีรสเผ็ดสะใจ ส่วนเราเองเลือกชิมข้าวโพดปิ้งราดด้วยซอสเนยแล้วโรยหน้าด้วยพริกป่นเม็กซิกันซึ่งไม่เผ็ดเลยซักนิด

From there, we took an uber to The Grotto, which is the northern/upper section of the infamous San Antonio River Walk. Right where the uber dropped us off, I spotted some cool street art, right underneath the I-35 freeway overpass, and had to make a beeline to snap some shots. 😊

จากตลาดเม็กซิกันเราเรียกรถ uber ไปส่งที่ Grotto ซึ่งตั้งอยู่ส่วนบนของทางเดินเลียบแม่น้ำ San Antonio ตอนลงจากรถเกิดตาดีไปเห็นสตรีทอาร์ตสวยๆใต้สะพานทางด่วน เลยแอบไปเก็บภาพมาให้ชมกัน 😊

The Grotto features cool looking stone art works and benches by local artist Carlos Cortés. This non-touristy part of the River Walk offers a peaceful stroll through interesting art installations along the way, with very few people around. The most prominent one is called F.I.S.H. – a school of 25 colorful fiberglass fishes by artist Donald Lipski that can be found just a short distance from The Grotto.

ที่ Grotto นี่มีงานประติมากรรมที่สร้างจากหินโดยนักประติมากรท้องถิ่นชื่อ Carlos Cortés ทางเดินเลียบแม่น้ำ San Antonio ช่วงนี้คนไม่เยอะ มีงานศิลปะจัดไว้ให้ชมกันตลอดทาง ที่โดดเด่นที่สุดก็คืองานที่ชื่อว่า F.I.S.H. ซึ่งเป็นฝูงปลาหลากสีจำนวน 25 ตัว ทำจากไฟเบอร์กลาส ห้อยเรียงรายอยู่ใต้สะพานห่างจาก Grotto มานิดเดียว

Once we got closer to the main part of the River Walk, there was a noticeable change of mood in the atmosphere. Restaurants with colorful umbrellas lined both sides of the walk way. There were numerous tour and dinner cruises along the river, all of them filled with people. The path got so crowded at times we couldn’t help but wonder if any tipsy tourists 🤪 had fallen into the river, since there was no barrier of any kind!

เราเดินเลียบแม่น้ำมาเรื่อยๆ จนพอเข้าเขตที่นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่รู้จักกันบรรยากาศเริ่มคึกคักขึ้นทันตา ทั้งสองข้างทางเรียงรายไปด้วยร้านค้าและร้านอาหาร หลายแห่งมีร่มหลากสีกางไว้ให้ลูกค้าได้นั่งดื่มด่ำบรรยากาศริมแม่น้ำกัน ยิ่งค่ำลงคนยิ่งเยอะ ทั้งที่ล่องในเรือสำราญสีสวยตามน้ำ และที่เดินกันตามทาง ที่นี่เค้าอนุญาติให้ถือเหล้าเบียร์เดินจิบกันได้ (ปรกติถ้าเป็นที่เมืองอื่นๆจะผิดกฎหมาย) สงสัยอยู่แต่ว่ามีกี่คนที่เมาหัวทิ่มลงไปในน้ำมั่ง 🤪 เพราะตามทางเดินไม่มีที่กั้นซักนิด ก้าวพลาดนิดเดียวกลายเป็นลูกหมาตกน้ำได้ง่ายๆ

We checked out some of the famous spots towards the end of the busy section like Selena Bridge, Rosita’s Bridge and Marriage Island. We then crossed the Romantic Lock Bridge, where couples leave unique locks marked with their names and throw the keys into the river to symbolize their eternal love. Also, the Bexar County Courthouse is beautifully lit up at night.

ตรงเกือบสุดทางมีหลายที่ให้แวะดู เช่น Selena Bridge Rosita’s Bridge และ Marriage Island รวมไปถึง Romantic Lock Bridge ซึ่งเป็นที่ๆคู่รักมาล๊อคหัวกุญแจสลักชื่อตัวเอง แล้วโยนตัวกุญแจทิ้งน้ำไป เพื่อเป็นสัญลักษณ์ว่าจะรักกันตราบชั่วนิรันดร ภาพสุดท้ายนั่นคือ Bexar County Courthouse ซึ่งตอนกลางคืนจุดไฟไว้สว่างไสวสวยงาม

We ended the night with the San Fernando Cathedral light show, which happens nightly on the weekend at 9, 9:30, and 10pm. The show features the history of San Antonio and was quite a sight to behold. We got there early and grabbed what we thought were decent seats right near the front on one side. But when the show started we realized that we weren’t getting the best view from that angle, so we walked over towards the middle in the back, where the colorful projection looked so much better!

คืนนั้นก่อนกลับโรงแรมเราแวะไปที่วิหาร San Fernando ซึ่งเค้ามีโชว์แสงสีเสียงให้ดูกันทุกคืนวันศุกร์ เสาร์ และอาทิตย์ เริ่มต้นทุกๆครึ่งชั่วโมง จากสามทุ่มไปจนถึงสี่ทุ่มครึ่ง การแสดงใช้หน้าโบสถ์เป็นฉากหนัง เล่าถึงประวัติศาสตร์ความเป็นมาของเมือง San Antonio เราไปถึงกันตั้งแต่สองทุ่มครึ่ง ไปจองที่แถวหน้าด้านข้างโบสถ์ แต่พอเค้าเริ่มฉายถึงได้รู้ว่าวิวจากมุมด้านข้างเห็นฉากแบบมุมเอียงๆมองไม่ชัด เลยต้องย้ายไปยืนกันตรงแถวหลัง ซึ่งได้วิวสวยงามตระการตากว่าหลายเท่า 😆

Travel Diary: With Family in Zhengzhou

Trip Date: September 2018

วันที่เดินทาง: กันยายน 2561

We took the high-speed train yet another time to travel from Xi’an (西安) to Zhengzhou (郑州), our final destination of the trip. By then, we were already pros at high-speed train traveling in China. 😆 The Xi’an station, though quite big, was still nothing compared to the one in Beijing.

เราเดินทางจากเมืองซีอานต่อไปยังเมืองเจิ้นโจว (郑州) ซึ่งเป็นที่หมายสุดท้ายของทริปนี้ ณ ตอนนั้นแต่ละคนเชี่ยวชาญกับการเดินทางโดยรถไฟด่วนของเมืองจีนกันแล้ว 😆 ทุกอย่างจึงเป็นไปด้วยความราบรื่น ทั้งๆที่สถานีรถไฟซีอานนั้นใหญ่โตไม่แพ้ที่ปักกิ่ง

My uncle and his family live in Zhengzhou and they invited us to visit. I had never met any of them before then (except for my cousin Zhangling) so I wasn’t sure what to expect. They welcomed us so warmly with a feast – proper Chinese style! This is one of yet so many to come during our stay there. 😆

ที่มาแวะที่เจิ้นโจวก็เพราะอาแปะ พี่ชายของป๊าเรียกให้มาเยี่ยมที่บ้านอยู่หลายครั้ง จนในที่สุดเลยได้ตกปากรับคำมากันถึงที่จนได้ ก่อนมาที่นี่เราไม่เคยเจอญาติๆฝั่งนี้มาก่อนเลย ยกเว้นแต่ก็จางหลิง ลูกสาวอาแปะ ซึ่งทำงานอยู่ที่เสิ้นเจิ้น แต่ครอบครัวยังไงก็คือครอบครัว ทุกคนต้อนรับพวกเราอย่างอบอุ่น ที่ขาดไม่ได้ก็คือการกินเลี้ยงโต๊ะจีนตามประเพณี 😆

The first day, my cousin Zhangling drove us to Yuntai Mountain (云台山) in Jiaozuo  (焦作). We spent all day strolling around enjoying the beautiful scenery of picturesque landscape full of mountain peaks, waterfalls, lakes, gorges, and even wild macaques! I wanted to go walk on the Glass Walkway but unfortunately we were there too late and the skywalk was already closed when we got there 😔.

วันแรก จางหลิงขับรถพาเราไปเที่ยวที่ Yuntai Mountain (云台山) ซึ่งตั้งอยูที่เมือง Jiaozuo  (焦作) เค้าว่ากันว่าที่นี่เป็นอุทยานที่สวยงามที่สุดของมณฑลเหอหนาน มีทั้งยอดเขา น้ำตก ทะเลสาบ ลำธาร และโตรกหินสีแดงสวยตัดกับผืนน้ำสีเขียวเข้ม แถมยังมีฝูงลิงป่าให้ชมกันอีกด้วย จริงๆแล้วเราตั้งใจจะไปเดินกันที่ทางเดินกระจกแก้ว Glass Walkway แต่เสียดายไปถึงเย็นไปเค้าปิดให้เข้าซะแล้ว 😔

Next day, we went to Luoyang (洛阳). We were told that a visit to Luoyang could not be considered completed without a taste of the Water Feast (水席). It is one of the most ancient Chinese banquets preserved and restaurants must follow city government standards and strict guidelines when serving. It consists of 24 courses, most are in liquid form, each served one after another, just like the flow of water – hence the name! The banquet is closely associated with Chinese Empress Wu Zetian (武則天) – it was either dedicated to her or designed by the empress herself. Wu Zetian was the only female emperor in the history of China. She started off as a concubine of Emperor Taizong (唐太宗), then later married his son, Emperor Gaozong (唐高宗) after the father died, and finally ruled as emperor herself after exiling her own sons from the throne.

วันรุ่งขึ้นเราไปต่อกันที่เมือง Luoyang (洛阳) เค้าบอกว่ามาที่นี่ถ้าไม่ได้กิน “สุ่ยสี” (水席) อาหารจานน้ำ สไตล์ลั่วหยาง จะถือว่ามาไม่ถึงลั่วหยาง “สุ่ยสี” เป็นอาหารชุดที่เน้นน้ำซุปเป็นจุดสำคัญ ตามธรรมเนียมจะประกอบไปด้วยอาหารจานเย็นและจานร้อนรวมทั้งหมด 24 อย่าง ทยอยเสิร์ฟกันอย่างไม่ขาดสายไม่ต่างไปจากสายน้ำที่ไหลริน ซึ่งเป็นที่มาของชื่อนั่นเอง ตามตำนานเล่าว่าอาหารชุดนี้พ่อครัวคิดค้นขึ้นมาเพื่ออุทิศถวายให้กับพระนางบูเช็คเทียน (武則天) ซึ่งเป็นจักรพรรดินีพระองค์เดียวในประวัติศาสตร์จีน นางเริ่มต้นด้วยการถวายตัวเป็นพระสนมของจักรพรรดิไท่จง (唐太宗) จากนั้นได้ไต่เต้าขึ้นมาเป็นพระสนมซึ่งมีตำแหน่งสูงสุดของจักรพรรดิเกาจง ซึ่งเป็นพระราชโอรสของจักรพรรดิไท่จงหลังจากที่จักรพรรดิเกาจงทรงเสด็จสวรรคต สุดท้ายนางบังคับให้พระโอรสของตนเองสละราชบัลลังก์และตั้งเป็นราชวงศ์ใหม่โดยสถาปนาตนขึ้นเป็นผู้ครองราชย์บัลลังก์เองในฐานะกษัตริย์ 

After the sumptuous feast, we went to Guanlin Temple (关林), which  is the place where Guan Yu’s (關羽) head was buried. He was a very famous general in Chinese history, and is still widely worshipped today not only as the God of War, but also the God of Wealth. His statue is easily recognizable with the red face and prominent black beard. We stopped by to pay respect to his tomb at the back of the temple by lighting incense and throwing coins into the tomb where his head was buried.

หลังจากอิ่มแปร้กับ “สุ่ยสี” เราไปไหว้เทพเจ้ากวนอูกันที่วัดกวนหลิน (关林) แม่ทัพกวนอูนั้นโด่งดังมาจากเรื่องสามก๊ก หลังจากที่ท่านเสียชีวิตได้รับการนับถือเป็นเทพเจ้าแห่งการสงครามและเทพเจ้าแห่งความมั่งคั่ง บางตำราว่าเป็นเทพเจ้าแห่งความซื่อสัตย์และเทพเจ้าแห่งโชคลาภ ที่หลังวัดเราไปจุดธูปบูชาสถานที่ฝังศีรษะของเทพเจ้ากวนอูกัน ที่สุสานมีอาม่าแก่ๆยืนเฝ้าอยู่ แกบอกเราว่านอกจากจุดธูปแล้วยังต้องหยอดเหรียญลงไปในช่องที่ประตูสุสานเป็นการทำบุญเสริมสร้างบารมีอีกด้วย

We ended our day at Longmen Grottoes (龙门石窟), a UNESCO World Heritage site and the most famous tourist attraction in Luoyang, which dates back more than 1,500 years. Fortunately, it was drizzling when we got there so it wasn’t too crowded. Here, over 100,000 Buddhist statues and images were carved into over 2,000 caves that look like beehives from afar. They cover an area of over 7 acres, ranging from tiny thumb-sized buddhas to the several-story high majestic Vairocana Buddha (大日如來) in the main grotto. It was quite an awe-inspiring experience to see such beautiful intricate craftsmanship dedicated solely to Buddhism.

ที่สุดท้ายที่ไปแวะชมกันคือ ถ้ำผาหลงเหมิน (龙门石窟) ซึ่งทางองค์การยูเนสโกจัดให้เป็นมรดกโลก และเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อที่สุดในเมือง Luoyang อายุกว่า 1,500 ปี ตอนไปถึงฝนกำลังตกพรำๆ คนเลยไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่ ที่นี่ประกอบไปด้วยถ้ำแกะสลักกว่า 2,000 ถ้ำ เรียงรายเป็นถ้ำใหญ่น้อยที่ดูไกลๆเหมือนกับรังผึ้ง มีความยาวเป็นกิโล และเต็มไปด้วยพระพุทธรูปสลักมากกว่า 100,000 องค์ ขนาดตั้งแต่หัวแม่โป้งไปจนถึงองค์พระประธานใหญ่สุดคือพระไวโรจน (大日如來) ซึ่งสูงถึง 17 เมตร ดูแล้วน่าทึ่งกับความอุตสาหะและความพากเพียรของช่างที่อุทิศต่อพระพุทธศาสนา สมควรแล้วที่ได้รับการยกย่องเป็นมรดกโลกจริงๆ

That evening, Zhangling took us to Zhengzhou’s prime hot pot restaurant called Banu Hot Pot. We thought Hai Di Lao was good, but somehow this one was even better. Perhaps it was the company… 😊 It also didn’t hurt that we were with people who know exactly what to order and how to cook each of the dish to perfection. We were given an apron for the meal, supposedly each comes with its own funny saying and no two were the same. Unfortunately, nobody could really translate for us – they were all saying that it was just ‘too complicated’! 😝

คืนนั้นเราไปกินหม้อไฟกันอีกครั้ง ตอนอยู่ซีอานนึกว่า Hai Di Lao นี่เลิศแล้ว มาถึง Banu Hot Pot ที่เจิ้นโจวยิ่งอร่อยกว่า อาจจะเป็นเพราะว่าคนพาไปรู้จักสั่ง และรู้ว่าเนื้อแบบไหนต้องต้มนานเท่าไหร่ถึงจะอร่อย ที่นี่เค้าแจกผ้ากันเปื้อนกันคนละผืน ของแต่ละคนไม่เหมือนกัน เจ้าภาพชาวจีนอ่านคำคมบนผ้าแล้วก็หัวเราะชอบใจกันใหญ่ แต่พอเราขอให้แปลกลับไม่มีใครแปลให้ได้ซักคน สรุปแล้วเลยไม่รู้เหมือนกันว่าเค้าหัวเราะอะไรกัน 😝

The last place we visited on this trip was the famous Shaolin Temple (少林寺), located in the town of Dengfeng (登封), most famous for their martial arts practice. We stopped by first at the Pagoda Forest, the eternal resting place for Shaolin monks. The interesting part is that the shapes and sizes of each pagoda signify the lifetime achievements and contributions of the monk. From here, we went back to the main temple area, where we ran into a little kung fu enthusiast posing for a picture right outside the door! 😆 We ended the tour with their Kung Fu performance at the Wushu Training Center where teenage monks perform very impressive movements showcasing their flexibility and strength.

เราปิดฉากทัวร์เมืองจีนเที่ยวนี้ด้วยการไปเยือนวัดเส้าหลิน (少林寺) อันลือชื่อซึ่งตั้งอยู่ที่เมือง Dengfeng (登封) ไปถึงก็ตรงไปท้ายวัดกันก่อนเลยเพื่อไปดูป่าเจดีย์ สถานที่บรรจุอัฐิของพระวัดเส้าหลินผู้ล่วงลับ เจดีย์แต่ละองค์มีรูปร่างลักษณะและความสูงแตกต่างกัน ตามแต่บุญบารมีของพระแต่ละองค์ จากที่นั่นเราเดินกลับไปยังบริเวณหลักของวัดด้านหน้า ไปเจอหนุ่มน้อยคนนี้ยืนแอ๊คท่ากังฟูอยู่หน้าประตูดูหน่วยก้านไม่เลวทีเดียว 😆 ก่อนกลับไปแวะชมโชว์กังฟูเส้าหลินโดยเหล่าเณรน้อยออกมาแสดงกำลังภายในหลากหลายกระบวนท่าที่แสดงถึงทั้งความอ่อนตัวและความแข็งแรงของกล้ามเนื้อและพลังลมปราณ เค้าฝึกกันมาดีสมคำร่ำลือจริงๆ

We left the next day to spend a night in Beijing before flying back home. We had fun in China, and felt we did pretty good for the relatively short amount of time we had to see such a big country. We hope to go back there some day to see a different part of China we didn’t make it to this time!

วันรุ่งขึ้นเราบอกลาเจิ้นโจว นั่งรถไฟด่วนกลับไปที่ปักกิ่ง ได้พักกันอีกคืนถึงได้ขึ้นเครื่องกลับบ้าน มาครั้งนี้เที่ยวคุ้มจริงๆ แต่ก็ยังมีที่อยากไปในเมืองจีนอีกเยอะ สงสังคราวหน้าคงต้องกลับมากันใหม่อีกที 🤔

Travel Diary: Quick Stop in Xi’an

Trip Date: September 2018

วันที่เดินทาง: กันยายน 2561

Xi’an was so different from the peaceful and tiny city of Pingyao from the moment we arrived. It took us almost two hours to travel to our hotel from the train station. Traffic here appeared to be even worse than what we saw in Beijing. We got a full night’s rest and headed to our main destination early the next morning, the Emperor Qinshihuang’s Mausoleum Site Museum (秦始皇帝陵博物院) or better known as the Terra-cotta Warriors Museum. This was the one and only reason we made a stop here in Xi’an after all!

จากผิงเหยา เราไปต่อกันที่ซีอานซึ่งบรรยากาศแตกต่างไปจากผิงเหยาโดยสิ้นเชิง จากสถานีรถไฟกว่าจะไปถึงโรงแรมได้ก็ต้องฝ่ารถติดอยู่เกือบสองชั่วโมงเต็มๆ ภาวะการจราจรติดขัดที่นี่ดูจะยิ่งแย่ไปกว่าที่เราเจอมาในปักกิ่งซะอีก กว่าจะถึงโรงแรมก็ไม่อยากออกไปไหนแล้ว เลยได้พักผ่อนกันเต็มที่ก่อนจะตรงไปที่สุสานจิ๋นซีฮ่องเต้ที่ตั้งใจมาดูกันในวันรุ่งขึ้น

We followed the advice of previous travelers, who instructed us to visit the pits in reverse order to get the full effect. This way, we visited the smallest Pit 3 first, and saved Pit 1 which was the largest pit for last. At Pit 2, there was a spot for photo opportunity, where you can pay 10 yuans to take a selfie with a set of terra-cotta warriors. The lighting wasn’t so great so our picture did not turn out well, but it was our one and only chance for a close-up shot with the world famous warriors.

ก่อนมาอ่านรีวิวของคนที่เค้าเคยมากัน เค้าแนะนำว่าให้ไปชมหลุมสุสานแบบย้อนศร จะได้เห็นหลุมหมายเลข 3 ซึ่งเป็นหลุมที่เล็กที่สุดก่อน แล้วเก็บหลุมหมายเลข 1 ซึ่งอลังการที่สุดไว้หลังสุด จะได้ได้ effect กันแบบเต็มๆ ที่หลุมหมายเลข 2 เค้ามีจัดบริเวณให้เข้าไปถ่ายรูปกับขุนศึกดินเผา เสียตังค์ไป 10 หยวน อนุญาติให้ถ่ายเซลฟี่ได้เองหนึ่งรูป รูปออกมาไม่ชัดเท่าไหร่เพราะแสงไม่เป็นใจ แต่นี่เป็นโอกาสเดียวของเราจริงๆ เลยต้องทำใจกันเล็กน้อย ดีกว่าไม่มี 😆

After that we headed back in town to the main part of the city that is surrounded by the Ancient City Walls. Our fist stop was the Muslim Quarter, which was full of street food vendors who offer a variety of colorful snacks of all types.

จากน้ันเรากลับเข้าเมืองซีอานไปเดินเล่นกันที่เขตเมืองที่มีกำแพงล้อมรอบ โดยตรงไปกันที่ Muslim Quarter กันก่อนเพื่อไปหาของอร่อยๆกิน ที่นี่มีของตั้งขายเรียงรายตามถนนดูน่ากินไปหมด

We stopped by the Great Mosque of Xi’an (西安大清真寺) – one of the largest and best-preserved mosques in China, built in 742 for the Arab merchants that traveled through the Silk Road from Persia and the Middle East. Centuries later, their descendants form part of the city’s Muslim community, which is such a unique side of China we don’t get to see very often. Curiously, the designs of the complex seem to exhibit more of the traditional Chinese style rather than a typical Muslim mosque.

เราไปแวะกันที่ Great Mosque of Xi’an (西安大清真寺) ซึ่งเป็นมัสยิดที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศจีน สร้างขึ้นเมื่อปี 742 สำหรับพ่อค้าชาวอาหรับ เปอร์เซีย และตะวันออกกลางที่เดินทางด้วยเส้นทางสายไหมเข้ามาค้าขายที่เมืองจีน พ่อค้าเหล่านี้ได้แต่งงานกับสาวจีน เกิดมีลูกหลานซึ่งกลายมาเป็นเหล่ามุสลิมเชื้อสายจีนที่มาตั้งรกรากกันอยู่ที่นี่ ตัวอาคารมิสยิดดูเป็นแบบจีน แต่มีการผสมลวดลายสไตล์อาหรับดูน่าแปลกตาไปอีกแบบ

This is the South Gate (永宁门), which was said to be the oldest and grandest of the Xi’an City Walls’ four main gates.

ในรูปข้างบนคือประตูกำแพงเมืองด้านทิศใต้ ซึ่งว่ากันว่าเป็นประตูที่เก่าแก่ที่สุดและงดงามอลังการที่สุดในจำนวนทั้งสี่ประตูหลักของเมืองซีอาน

We checked out the Calligraphy Market at Shuyuanmen Street (书院门) which is famous for its collection of calligraphy products ranging from stone inscriptions, paintings, books, and ancient seals.

ใกล้ๆกันเป็นตลาดขายเครื่องเขียนที่ตั้งอยู่บนถนน Shuyuanmen (书院门) ซึ่งมีร้านขายอุปกรณ์เครื่องเขียนทุกชนิด ตั้งแต่กระดาษ พู่กัน หมึก ภาพวาดและภาพเขียนอักษรพู่กันจีน รวมไปถึงหนังสือโบราณ และตราประทับต่างๆ

After that we took a stroll along the south wall to this place called Near Wall Bar that serves local beer from Xi’an Brewery.

ตกค่ำเราไปนั่งดื่มเบียร์กันที่ Near Wall Bar ซึ่งตั้งอยู่ติดกับกำแพงเมืองด้านใต้ เค้าเสิร์ฟเบียร์จาก Xi’an Brewery ด้วย เป็นที่ถูกปากคุณสามียิ่งนัก

Dinner that night was one of the most famous Shaanxi staples called biangbiang noodle at Biangbiang Mian Restaurant. We did not have high hope after getting sorely disappointed from the taste of Muslim lunch earlier, where the dishes were loaded with weird spices we were not used to and assumed it must have been something you can only enjoy with an acquired taste. This noodle, on the other hand, turned out to be such a wonderful surprise. The broth was rich and flavorful and the famous noodle itself tasted soft and fresh – it was such a perfect end to our long day. One unique tidbit about this dish is that the character for biang is one of the most complex Chinese characters, consisting of as many as 58 strokes! 😳 I thought the character (shown in the middle above) stamped on the bowl was this biang character, but upon closer inspection realized that it was not, so I found the real one to show here from Wikipedia instead. 😝

อาหารเย็นคืนนั้นเป็นอาหารขึ้นชื่อของมณทล Shaanxi ซึ่งมีชื่อว่า ก๋วยเตี๋ยว biangbiang ที่ร้านชื่อ Biangbiang Mian Restaurant หลังจากที่ไม่ค่อยจะประทับใจกับอาหารกลางวันที่ย่านมุสลิมมาก่อนหน้านี้ เพราะอาหารทุกอย่างที่ชิมเต็มไปด้วยส่วนผสมแปลกๆและเครื่องเทศกลิ่นแรงจัดที่เราไม่คุ้นเคยกัน เลยไม่ได้ตั้งความหวังไว้สูงส่งกับมื้อเย็น แต่เจ้าก๋วยเตี๋ยว biangbiang นี่กลับอร่อยเหนือความคาดหมาย น้ำแกงรสชาติกลมกล่อม แถมเส้นก๋วยเตี๋ยวก็เหนียวนุ่มกำลังดี เลยซัดกันเข้าไปเกือบหมดชามแทบทุกคน อาจจะเป็นเพราะต่างคนต่างหิวโซมาจากมื้อกลางวันด้วยก็เป็นได้ 😆 จุดเด่นอีกอย่างของก๋วยเตี๋ยว biangbiang นี่ก็คือเจ้าตัวอักษรจีนที่ใช้เขียนชื่อ biang เนี่ยเป็นหนึ่งในจำนวนตัวหนังสือจีนที่เขียนยากที่สุดตัวหนึ่ง เพราะว่าประกอบไปด้วยการลากเส้นทั้งหมดถึง 58 ขีด 😳 ตอนแรกนึกว่าตัวหนังสือที่เค้าพิมพ์ไว้ที่ขอบชามคือชื่อก๋วยเตี๋ยว แต่กลับมาดูแล้วไม่ใช่ ไม่แน่ใจเหมือนกันว่ามันคือตัวอักษรอะไรกันแน่ 😝

The next day we took it easy and ventured closer to our hotel on the south side of the main city walls. The main attraction was the Big Wild Goose Pagoda (大雁塔), an important Buddhist landmark which is an UNESCO World Heritage Site that survived many earthquakes that ended up reducing its height by 3 stories and left the pagoda noticeably leaning to the west.

วันรุ่งขึ้นเราไปต่อกันแบบสบายๆ เดินเที่ยวกันอยู่แถวใกล้ๆโรงแรม ซึ่งตั้งอยู่ทางใต้ของกำแพงเมืองซีอาน ที่แรกที่ไปแวะชมกันก็คือ Big Wild Goose Pagoda (大雁塔) ที่นี่นอกจากจะเป็นสถานที่สำคัญทางพุทธศาสนาแล้วยังเป็นมรดกโลกของยูเนสโกอีกด้วย เจดีย์แห่งนี้ได้รับความเสียหายจากเหตุแผ่นดินไหวหลายครั้งจนในปัจจุบันเหลืออยู่แค่เจ็ดชั้น และฐานเจดีย์เอียงไปทางทิศตะวันตกอย่างเห็นได้ช้ด

We spent the rest of the day at Shaanxi History Museum (陕西历史博物馆) browsing through impressive displays of countless historical relics from several dynasties dating thousands of years back. The exhibits were neatly organized and amazing to see. We wished we had more time and energy to spend there so that we didn’t end up missing so many of them at the end.

ตอนบ่ายเราไปเดินเล่นกันที่พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์มณฑล Shaanxi (陕西历史博物馆) เค้ามีจัดแสดงโบราณวัตถุที่ล้ำค่าทางประวัติศาสตร์จำนวนนับไม่ถ้วนจากหลายราชวงศ์ บางชิ้นมีอายุนับเป็นพันปีทีเดียว เดินดูกันเพลินจนเหนื่อยก็ยังดูไม่หมด เสียดายไม่มีแรงเดินต่อกันแล้ว สุดท้ายต้องหลบมานั่งพัก แล้วเลยตัดสินใจออกไปทานข้าวเย็นกัน

Dinner that night was at Hai Di Lao Hot Pot (海底捞火锅), the famous chain hot pot restaurants from Sichuan Province that has many locations in China and even one in California. The food was great, and the service was even better. We couldn’t be happier with the pick for our last meal in Xi’an.

อาหารเย็นวันนั้นเราไปลองทานหม้อไฟกันที่ Hai Di Lao (海底捞火锅) ซึ่งเป็นร้านชื่อดังจากมณฑลเสฉวนซึ่งมีหลายสาขาทั่วประเทศ ล่าสุดยังมาเปิดสาขาที่รัฐ California อีกด้วย อาหารที่นี่สดอร่อยสมคำร่ำลือจริงๆ แถมยังให้บริการแบบไม่มีที่ติ สรุปแล้วทุกคนประทับใจกับอาหารมื้อสุดท้ายที่เมืองซีอานแห่งนี้กันถ้วนหน้า

We ended the night with an after dinner stroll at Tang Paradise (大唐芙蓉园), where emperors of ancient China would wander around enjoying their time there before returning to their Summer or Winter Palace. There are numerous buildings, squares, and gardens in traditional Tang Chinese architecture surrounding a willow-lined lake that were wonderfully lit up at night.

เราไปปิดท้ายด้วยการเดินย่อยหลังอาหารกันที่ Tang Paradise (大唐芙蓉园) ที่นี่เป็นสวนหย่อมขนาดใหญ่ มีทะเลสาบอยู่ตรงกลาง รายล้อมไปด้วยอาคารสไตล์จีนโบราณจากสมัยราชวงศ์ถัง ตอนกลางคืนเค้าเปิดไฟสว่างดูสวยงามอลังการมาก ว่ากันว่าเมื่อสมัยก่อนบรรดาจักรพรรดิจีนจะเสด็จมาเดินชมสวนกันที่นี่ตอนมาเยือนเมืองซีอานก่อนจะกลับพระราชวัง

Travel Diary: Old Town Pingyao

Trip Date: September 2018

วันที่เดินทาง: กันยายน 2561

Pingyao is a small charming city with cobblestone streets, old style shops and residences that makes you feel like you have traveled back hundreds of years to ancient China. It is one of the best preserved ‘walled cities’ in the world. With its location almost perfectly halfway between, it was the ideal pit stop for us on our journey from Beijing to Xi’an.

ผิงเหยาเป็นเมืองเล็กๆที่ตั้งอยู่เกือบกลางทางระหว่างเมืองปักกิ่งกับซีอานพอดิบพอดี เมืองนี้เป็นหนึ่งในจำนวนไม่กี่เมืองที่มีกำแพงกั้นรอบเมือง ทุกอย่างที่นี่ยังรักษาสภาพความเก่าแก่ดั้งเดิม ตั้งแต่พื้นถนนที่ปูด้วยหิน ไปจนถึงห้างร้านต่างๆที่ดูเก่าแก่จนเหมือนกับว่าเราเดินเข้าไปในฉากหนังจีนโบราณที่เคยเห็นกันในทีวี

This was our first time traveling on the Chinese high-speed train network, and boy, what an experience it was! There were so many people at the train station waiting to board the same train as ours. Boarding started about 10 minutes before departure. A sea of people just piled in from all directions to get checked in thru the 2 turnstile gates that would let hundreds of people in one-by-one. I got separated from everybody during the ‘muscling in’ process, but I figured we would just regroup once we all got through. I proceeded to calmly swipe my ticket when I got to the front, mimicking countless people I had seen doing just so in front of me. Except that the gate would not open as I tried to push through. I swiped again and again to no avail, while escalating voices of angry Chineses, including the one ticketing agent manning the post, kept shouting at me the same word that I could not understand and nobody seemed to hear me saying ‘what?’ over and over back at them. I was starting to panic 😥 when I finally heard my Dad’s voice, shouting from somewhere far behind, telling me to ‘step back’, so I did, and voilà, the gate flung open and I was free! This was probably the most traumatic experience I had during the entire trip. Chinese people just had the hardest time understanding why a girl that looks 100% Chinese like me does not understand a word of Chinese (I actually do understand some, but in no way nearly good enough to make them happy), and no matter how hard I tried to explain that it was because I grew up in Thailand, they just kept shaking their heads at me. 

เราได้มีโอกาสขึ้นรถไฟด่วนของจีนเป็นครั้งแรกก็ตอนเดินทางจากปักกิ่งไปผิงเหยานี่แหละ ที่สถานีรถไฟคนเยอะมาก เค้าเปิดให้คนเข้าไปขึ้นรถไฟประมาณสิบนาทีก่อนเวลาออกเดินทาง ด้วยความที่คนเยอะมากเราเลยถูกแยกจากกลุ่มไปอยู่คนเดียว คนเป็นร้อยเบียดกันเข้าไปขึ้นรถไฟโดยผ่านทางกั้นสองอันที่เป็นด่านตรวจตั๋ว เราเห็นคนข้างหน้าสแกนตั๋วตรงหน้าปัดแล้วที่กั้นก็เปิดให้ผ่านไปทีละคน พอถึงตาเราก็ทำอย่างเค้า แต่ปรากฎว่าที่กั้นมันดันไม่เปิด เราสแกนแล้วสแกนอีกมันก็ไม่เปิด ถึงตอนนี้ลุงป้าน้าอาที่อยู่รายรอบเริ่มโมโห ทุกคนตะโกนอยู่คำเดียวซ้ำๆ ซึ่งเราเองก็ไม่เข้าใจ ถามกลับว่าอะไรๆเป็นภาษาอังกฤษก็ไม่มีใครตอบเรา กลับตะโกนดังขึ้นๆเรื่อย เราเริ่มโมโหบ้างเตรียมจะหันไปด่ากลับ บังเอิญได้ยินเสียงป๊าตะโกนมาจากไกลๆว่าให้ถอยหลัง เราเลยถอย แล้วก็สแกนตั๋วใหม่ คราวนี้ที่กั้นเปิดให้เราผ่านไปจนได้ในที่สุด คนจีนที่นี่ไม่สามารถจะเข้าใจได้ว่าเหตุใดสาวหน้าหมวย 100% อย่างเราถึงฟังภาษาจีนไม่ออก (จริงๆแล้วฟังออกบ้าง แต่ก็ได้อยู่แค่งูๆปลาๆไม่กี่คำ) ทั้งๆที่พยายามอธิบายว่าข้าพเจ้าเป็นคนไทยไม่ใช่คนจีน แต่ก็ไม่มีใครฟัง 😣