Saturday Hike: Brumley Forest Nature Preserve

We took advantage of the unseasonably cool weather and went on a hike at Brumley Forest Nature Preserve in Chapel Hill this past Saturday. We were told, when we came hiking here about two months ago, that there would be a field full of sunflowers somewhere along the trail come summer time. We didn’t remember exactly where the field was, but Joel was confident that he could find it once we got there. Rather than going and looking when the full summer heat is at its peak, we thought it would be a good idea to try and locate the exact position of the field when the weather was a little more accommodating.

เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมาเราไปเดินป่ากันที่ Brumley Forest Nature Preserve ซึ่งตั้งอยู่ที่เมือง Chapel Hill คราวที่แล้วที่มากันที่นี่เมื่อสองเดือนก่อนมีคนแอบกระซิบว่าที่นี่มีทุ่งดอกทานตะวันสวยๆให้ดูตอนฤดูร้อน แต่เราจำกันไม่ค่อยจะได้ว่าไอ้ทุ่งที่เค้าบอกนี่มันอยู่ตรงไหนกันแน่ พอเห็นว่าอากาศกำลังดี ไม่ร้อนจัด เลยถือโอกาสมาหาเจ้าทุ่งดอกทานตะวันที่ว่าให้เจอ ถ้าคราวหน้ามากันร้อนๆจะได้ตรงดิ่งไปถึงเลย ไม่ต้องเสียเวลาหากันอีก

We took four different trails and easily located the sunflower field on one of them.

เราเดินกันสี่เส้นทางจนหาทุ่งในฝันเจอกันจนได้

One of the bridges had partially collapsed, but fortunately was still passable with a little careful maneuver.

ไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้น สะพานข้ามห้วยอันนึงเกิดล้มพับไปข้าง แต่ยังดีที่พอข้ามได้

The sunflower field stood right after we passed this old barn, where the Dairy Farm Trail meets the Cedar Grove Trail.

เราไปเจอทุ่งทานตะวันที่ตรงทางแยกระหว่าง Dairy Farm Trail กับ Cedar Grove Trail ซึ่งอยู่ถัดจากโรงนาเก่าในรูปไปนิดเดียว

It didn’t look very impressive right now, but we could see some early bloomers and we have high hopes that in about two weeks, this field will be full of beautiful sunflowers, all in perfect bloom!

ดูไกลๆตอนนี้ยังไม่ค่อยน่าประทับใจซักเท่าไหร่ แต่พอชะเง้อเข้าไปใกล้ๆจะเห็นว่ามีดอกทานตะวันค่อยๆบานกันอยู่ประปราย

The trails cross two farm ponds, one featuring a large silo on one end.

ทางที่เดินตัดข้ามบ่อน้ำขนาดย่อมๆสองบ่อ

We stumbled upon a pair of amorous beetles, and found a hitchhiker worm that wanted to come home with us!

แถมตาดีไปเจอแมลงทับสองตัวกำลังทำธุระกันอยู่ 🙄 และก่อนขึ้นรถมาเจอเจ้าหนอนตัวจิ๋วที่อยากจะติดรถกลับมาบ้านด้วย

All in all, mission was deemed accomplished – we clocked in at a little over 3.5 miles in under 2 hours. We will be back in 2 week, hopefully to see a field of sunflowers in full bloom!

สรุปมาคราวนี้ภารกิจถือว่าประสบความสำเร็จ เดินกันไปเกือบๆ 6 กิโล ใช้เวลาไม่ถึงสองชั่วโมงดี เดี๋ยวอีกสองอาทิตย์จะกลับมากันใหม่ หวังว่าจะได้เห็นดอกทานตะวันบานกันเต็มทุ่งซักที

Out-of-Town Hike: Windy Hill Open Space Preserve

Last week, on Friday, we got a chance to hike almost 3,000 miles from home in the Golden State of California, at Windy Hill Open Space Preserve in Portola Valley. It was quite a dramatic change of scenery from what we’re used to on our weekly hikes. To start off, we were greeted at the trail head by this informative yet very intimidating sign that warned us the area was a mountain lion habitat. That last instruction ‘If attacked, fight back.’ 😱 gave us a bit of a pause, but we drove over half an hour just to be there, so we decided to just go on ahead anyway! 😆

เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา เราไปเดินป่ากันไกลถึงรัฐแคลิฟอร์เนียกันเลย ที่ที่ไปเรียกว่า Windy Hill Open Space Preserve ตั้งอยู่ที่เมือง Portola Valley ซึ่งอยู่ประมาณครึ่งทางระหว่างเมือง San Jose กับเมือง San Francisco เป็นการเปลี่ยนบรรยากาศไปจากสไตล์เดิม ๆ ที่เราคุ้นเคย ไปถึงยังไม่ทันเริ่มเดินก็เห็นป้ายเตือนในรูปข้างบน ว่าแถบนี้เป็นถิ่นที่อยู่ของสิงโตภูเขา 😱 แถมในป้ายยังสอนไว้เสร็จสรรพว่าถ้าเจอสิงโตกระโจนเข้าใส่ให้สู้กลับ อ่านแล้วเลยเกิดความลังเลขึ้นมากันเล็กน้อยถึงปานกลาง แต่อุตส่าห์ขับรถกันมาตั้งกว่าครึ่งชั่วโมง ไหนๆก็ไหนๆแล้ว เลยตัดสินใจไปต่ออย่างกลัวๆกล้าๆ 😆

Fortunately, the only wildlife we saw were a bunch of rabbits, some birds, and a lizard – no mountain lions!

โชคดีที่เจอสัตว์ป่าแค่เจ้ากระต่ายกับกิ้งกือที่เห็นในรูป ไม่มีสิงโตแต่อย่างใด

We started off on the Anniversary Trail, which gave us the beautiful view of the Bay Area and Silicon Valley.

เราเริ่มต้นกันที่ Anniversary Trail ซึ่งพาเราไปชมวิวจากบนยอดเขาที่มองลงไปเห็น Bay Area กับ Silicon Valley ได้อย่างชัดเจน โดยเฉพาะวันอากาศดีๆอย่างนี้

Then we switched to the Lost Trail, which was full of these huge trees that look hundreds of years old.

จากนั้นเราไปต่อกันยัง Lost Trail ซึ่งทางแคบขึ้นและมีต้นไม้เก่าแก่คอยให้ร่มเงาเกือบตลอดทาง

We even spotted some wild strawberries on the way back!

ขากลับยังแอบไปเจอสตรอเบอรี่ป่าซ่อนอยู่ในพงข้างทางอีกด้วย

We clocked in at 3.85 miles in about an hour and a half that day – we would have hiked further if we had more time, perhaps we can go back and complete the other trails at some point!

เที่ยวนี้เดินกันไป 3.85 ไมล์หรือประมาณ 6 กิโลนิดๆ เพราะมีเวลาไม่เยอะ เที่ยวหน้าถ้ามีโอกาสได้มาใหม่จะกลับไปเดินกันให้ไกลกว่านี้

Besides hiking, I also got a chance to meet and catch up with some really good friends of mine from college – it was so good to see them after so many years!

ทริปนี้นอกจากจะได้ไปเดินป่ากันแล้ว ยังดีใจที่ได้ไปเจอเพื่อนเก่าเพื่อนแก่ตั้งแต่สมัยเรียนที่ไม่ได้เจอกันนานหลายปี

And we did some sightseeing in San Jose. Shown above is a mural in Japan Town, and the infamous Winchester Mystery House.

แวะไปเดินเที่ยวกันที่ Japan Town กับ Winchester Mystery House ที่เมือง San Jose

Of course, a trip can’t be completed without some good food to soothe our bellies. 😋 From top left, fresh strawberry mochi from Santo Market, nigiri sushi omakase from Amami Shima, poke bowl from Aloha Fresh, Red King ramen from Ramen Nagi, grilled pork from Khaosan Thai, and last but not least, the best-ever uni pasta from EMC Seafood, all in San Jose.

และที่ขาดไม่ได้ก็คือการแวะไปชิมของอร่อยๆที่บ้านเราไม่มี 😋 จากรูปบนซ้าย สตรอเบอรี่โมจิจากร้าน Santo Market, ซูชิ omakase จากร้าน Amami Shima, poke จากร้าน Aloha Fresh, ราเมง Red King จากร้าน Ramen Nagi, หมูปิ้งจากร้าน Khaosan Thai, และท้ายที่สุดคือพาสต้าหอยเม่นแสนอร่อยจากร้าน EMC Seafood ทั้งหมดอยู่ที่เมือง San Jose

Saturday Hike: Harris Lake County Park

Last night, there was a hail storm in our area that brought the heat index down about 20 degrees overnight, so it’s nice and cool today with the temperature in the high 70s. The storm left quite a debris aftermath on our balcony garden, but we were thankful that it brought us some nice weather for a change, making it the perfect hiking day for us after all!

เมื่อคืนเกิดมีพายุลูกเห็บมาเยือนโดยมิได้คาดหมาย ทำเอาตกอกตกใจกันถ้วนหน้า ต้นไม้กระจุยกระจายไปไม่น้อย แต่ก็มีข้อดีที่พายุก็ช่วยพัดเอาลมร้อนไปกับมัน วันนี้ตื่นเช้ามาอากาศเลยกำลังสบายแค่ 70 กว่าองศาฟาเรนไฮต์ ​(ประมาณ 25 องศาเซลเซียส) เลยได้ฤกษ์กลับไปเดินป่ากันอีกที

We chose Harris Lake County Park in New Hill because it was not too far away and we knew that the trail was nice and shaded. There are tall pine trees all along the trail. We chose the Peninsula Trail that loops around the perimeter of the lake. The trail was nice and quiet today, we only ran into a few people during the entire hike.

เราเลือกไปเดินกันที่ Harris Lake County Park ซึ่งอยู่ในเมือง New Hill ห่างจากที่นี่ไปทางตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ 16 ไมล์ ไม่ใกล้ไม่ไกลกำลังดี ที่ park นี้มีต้นสนสูงๆเยอะแยะช่วยกันแดด เราเลือกเดินทางที่มีชื่อว่า Peninsula Trail ซึ่งคดเคี้ยวไปตามริมฝั่งของทะเลสาบ วันนี้ไม่ค่อยมีคนเท่าไหร่ เดินตลอดทางเจอคนแค่ไม่กี่คนเท่านั้น

We got plenty of pretty lake views, including a glimpse of the Shearon Harris Nuclear Power Plant on one end.

มีวิวทะเลสาบสวยๆให้เห็นเกือบตลอดทาง ที่เห็นไกลๆนั่นคือโรงงานไฟฟ้าพลังนิวเคลียร์ Shearon Harris

Some wildlife spotting along the trail…

แถมยังมีสัตว์ป่าให้ชมกันอีกด้วย

At the end of the loop, there was a section dubbed ‘The History Trail’ – the area demonstrates farming life of the Womble family who used to live here before it became a park. The pictures above showed the muscadine grapes they used to grow there, the horse barn, and the wash house where they used to do laundry.

ช่วงสุดท้ายเป็นช่วงที่เค้าเรียกว่า ‘The History Trail’ ซึ่งเคยเป็นที่อยู่ของครอบครัว Womble เมื่อเกือบร้อยปีที่แล้วก่อนที่เค้าจะเอามาทำเป็น park ให้คนทั่วไปเข้าชม ในรูปเป็นไร่องุ่นพันธุ์ muscadine ซึ่งนิยมปลูกกันที่นี่ (หวานแสบคอมาก แต่ว่าเปลือกหนากินไม่ได้ กินได้แต่เนื้อแล้วคายเปลือกออกเอา) โรงม้า และโรงซักรีด

We clocked in at a little under 5 miles today, finishing in under two hours, with my heart rate in the normal range below 170!

วันนี้เดินกันไป 5 ไมล์ (ประมาณ 8 กิโล) ใช้เวลายังไม่ถึงสองชั่วโมงดี และอัตราการเต้นของหัวใจอยู่ในระดับปรกติที่ต่ำกว่า 170!

Sunday Hike: Horton Grove Nature Preserve

Yesterday was the last day of our Spring Hiking Series. We ended the season with a hike at Horton Grove Nature Preserve in Bahama, NC. It was quite hot 🥵 by the time we started out around 1 pm but we quickly got into the shade once we entered the wooded area so I thought we would be OK…

เมื่อวานนี้เป็นโปรแกรมเดินป่าครั้งสุดท้ายของฤดูใบไม้ผลิปีนี้ เราไปจบรายการกันที่ Horton Grove Nature Preserve ที่เมือง Bahama ซึ่งอยู่ห่างจาก Raleigh ขึ้นไปทางตอนเหนือประมาณ​50 ไมล์ ไปถึงตอนบ่ายโมงอากาศกำลังร้อนได้ที่ แต่พอเดินเข้าป่าก็มีร่มเงาจากต้นไม้ช่วยบังแดดให้ เลยพอค่อยยังชั่วขึ้นบ้าง

The forest was lush and green from recent rains. Sadly, all the wildflowers were gone from the impending summer heat. So, instead of spotting for wildflowers, I switched to looking for interesting tree formations instead 😛! The huge spider was an unexpected bonus.

เพราะอากาศเริ่มร้อนจัดเลยไม่มีดอกไม้ป่าสวยๆเหลือไว้ให้ชมกันแล้ว ต้นไม้ในป่ากำลังเขียวขจี คราวนี้เลยได้เปลี่ยนโฟกัสมาถ่ายรูปต้นไม้ใบหญ้ากับแมงมุมยักษ์กันแทน

The heat finally got to me when we were about 500 feet from the car. I had been noticing for the past mile or so how my heart rate was way higher than it should be, in the 170s to 180s range on a relatively flat terrain. We stopped at the last junction where the trails splitted, mostly to wait for direction confirmation. I was leaning against this information kiosk they had there when my vision started to get dark and blurry, my limbs felt like lead weighing on me and I was having a really hard time concentrating on people’s conversation. I ended up sliding down to the ground when the others started heading out towards the parking lot and Joel finally noticed there was something wrong with me. He tried to get me to sip on water. I sat there for about 5 minutes before my heart rate started to come down and I had regained my vision. I tried standing up and felt stable enough to head back out on the trail. We realized a few steps out that we could actually see our car from where we were and that gave me a boost of energy enough to finally make it back. It didn’t take very long for me to feel almost fully recovered once I started cooling down in the full blast of A/C. 

เดินไปซักค่อนทางเริ่มสังเกตว่าอัตราการเต้นของหัวใจเริ่มจะเร็วผิดปรกติ ขึ้นไปถึง 170-180 กว่าๆทั้งๆที่ทางเดินก็ค่อนข้างราบเรียบไม่ได้ชันขึ้นเขาอะไรมากมาย เพื่อนๆที่มาด้วยกันหยุดพักที่ป้ายบอกทางตรงทางแยกสุดท้ายเพราะไม่แน่ใจกันว่าต้องไปทางไหน เรายืนพิงป้ายได้ซักพักก็รู้สึกตาลาย หูอื้อ ฟังเค้าคุยกันไม่รู้เรื่อง Joel เพิ่งมาเห็นว่าภรรยาทรุดลงไปกองกับพื้นเมื่อพรรคพวกเริ่มออกเดินทางกันต่อ เลยเอาน้ำให้เราค่อยๆจิบ นั่งอยู่ประมาณซักห้านาทีถึงหายตาพร่า รู้สึกเลือดลมเริ่มจะสูบฉีดเป็นปรกติขึ้นเลยค่อยๆลองยืนขึ้นดูว่าไหวมั้ย พอเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็เห็นรถเราอยู่ไม่ไกล เลยฮึดสู้เดินกลับไปถึงรถจนได้ ขึ้นรถเปิดแอร์โกรกซักพักก็รู้สึกดีขึ้นเยอะ

I had never had a heat stroke before and the experience was scary enough for me to ban any future hikes in such intense heat. Fortunately, this was the last official hike of the Spring Series, so we are not obligated to go on any more hikes during the summer. If the temperature ever dips down below 90 degrees, we might venture out for a hike or two, but otherwise, we’ll resume the activity in Fall when the weather is more pleasant.

เกิดมาเพิ่งเคยเป็นลมแดดครั้งนี้เป็นครั้งแรก เป็นประสบการณ์ที่น่ากลัวจนคิดว่ากิจกรรมเดินป่าคงจะต้องยุติไปจนกว่าอากาศจะเป็นใจ ดีที่อาทิตย์นี้เป็นอาทิตย์สุดท้ายของโปรแกรมฤดูใบไม้ผลิพอดี ถ้าอุณหภูมิลดลงต่ำกว่า 90 องศาฟาเรนไฮต์ (32 องศาเซลเซียส) อาทิตย์ไหนเราอาจจะได้มาผจญภัยกันอีก แต่ไม่งั้นคงต้องรอไปจนถึงฤดูใบไม้ร่วงถึงจะได้กลับมาเดินป่ากันอีกครั้ง

We clocked in at 4.8 miles in under 2 hours today. Notice how the elevation gain was only a few hundred feet but my heart rate stayed dangerously high pretty much throughout the entire hike!

เมื่อวานนี้เดินไปเกือบห้าไมล์ (ประมาณ 8 กิโล) จากรูปจะเห็นว่าระดับความสูงเพิ่มไปแค่ไม่กี่ร้อยฟุต แต่อัตราการเต้นของหัวใจอยู่สูงตลอดทาง

Not far from the trail head was the Historic Stagville area, where we stopped by to check out these structures that were said to be the only remaining two-story slave residences in North Carolina. Obviously, these pictures above were taken when we came here last time in February so there weren’t any leaves on the trees 😛.

ห่างไปไม่ไกลเป็นบริเวณเล็กๆที่เรียกว่า Historic Stagville ซึ่งมีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ของที่นี่ เป็นบ้านไม้สองชั้นหลายหลังที่เคยใช้เป็นบ้านพักของทาสเมื่อประมาณร้อยกว่าปีก่อนแต่สภาพยังดีๆอยู่เลย (ภาพข้างบนถ่ายไว้ตั้งแต่คราวที่แล้วที่มากันเมื่อต้นปี)

Sunday Hike: Mountains-to-Sea Trail at Eno River, Hillsborough

This week’s Sunday Hiking Series took us to another section of the Mountains-to-Sea Trail (MST) in Hillsborough. We started off at the Riverwalk path right behind the parking deck next to Weaver Street Market in downtown Hillsborough.

วันอาทิตย์นี้เราไปลุยกันที่อีกช่วงของเส้นทางเดินป่า Mountains-to-Sea ที่เมือง Hillsborough ซึ่งอยู่ห่างจาก Raleigh ไปทางตะวันตกประมาณ 40 ไมล์ เราเริ่มต้นจากทางเดินที่เรียกกันว่า Riverwalk ซึ่งอยู่ใจกลางเมือง

This took us right underneath the Norfolk Southern Railway pass, along Eno River to the start of the Occoneechee Mountain Loop Trail.

Riverwalk นำเราผ่านใต้ทางรถไฟ Norfolk Southern Railway เลียบไปกับแม่น้ำ Eno River จนไปจรดยังจุดเริ่มต้นของเส้นทางเดินป่าที่มีชื่อว่า Occoneechee Mountain Loop

The last time we were here, there was a lovely Stickwork sculpture by Patrick Dougherty on display on the Riverwalk, but sadly, we saw a sign right where it used to be informing us that the sculpture had been removed just a few months ago. They said that the art piece was expected to last for 2 years, but it did sit there for 3, which was already way longer than expected. Hopefully they will replace it with something – it was truly ‘A Sight to Behold’ as it was aptly named.

คราวที่แล้วที่มาเดินที่ Riverwalk กัน เค้ามีผลงานศิลปะโดย Patrick Dougherty มาตั้งไว้ให้ชม เป็นงานประติมากรรมที่เอากิ่งไม้มาเรียงก่อกันเป็นปราสาทขนาดย่อมๆแต่อลังการสมชื่อกับที่ตั้งไว้ว่า ‘A Sight to Behold’ เสียดายมาคราวนี้ปราสาทไม่อยู่แล้ว มีแต่ป้ายอธิบายว่าเค้าต้องรื้อทิ้งไปเมื่อไม่กี่เดือนก่อน จริงๆคุณประติมากรตั้งใจไว้ว่าสร้างเสร็จแล้วคงอยู่ได้อย่างมากไม่เกินสองปี แต่เอาเข้าจริงกลับยืนหยัดทนฟ้าฝนมาได้ตั้งสามปีเต็มๆ หวังว่าคราวหน้ามาใหม่จะมีผลงานชิ้นใหม่มาให้ชมกันอีก

It appears that summer may have already arrived here in North Carolina. The heat was intense. We were struggling quite a bit on the steep uphill trail. But the view from the overlook, once we made it up there, was surely rewarding.

ฤดูใบไม้ผลิเพิ่งเริ่มมาได้ไม่นาน แต่อากาศเริ่มร้อนกันซะแล้ว แดดวันนี้เผาผลาญรุนแรงจนแทบจะไต่เขากันไม่ไหวทีเดียว แต่พอตะกายขึ้นไปถึงข้างบนได้ก็มีวิวสวยๆอย่างนี้ให้ชม หายเหนื่อยไปได้หน่อย

We found a couple of really cool painted rocks left discreetly along the trail.

ตามทางมีใครแอบเอาก้อนหินสีสวยมาวางซ่อนไว้ให้ surprise กันเล่น

We ended up clocking 5.12 miles today in perfectly 2 hours, then proceeded to reward ourselves with yummie food from El Restaurante Ixtapa, a tiny Mexican restaurant just up the street from Weaver Street Market.

สรุปวันนี้เดินไป 5.12 ไมล์ (ประมาณ 8 กิโลนิดๆ) ใช้เวลาสองชั่วโมงพอดิบพอดี เดินเสร็จก้อไปเติมพลังกันที่ร้านอาหารเม็กซิกันใกล้ๆ ร้านเล็กๆแต่รสชาติน่าประทับใจเหมือนได้ไปกินที่เม็กซิโกกันจริงๆ

Sunday Hike: Mountains-to-Sea Trail at Falls Lake, Durham

IMG_0807

This past weekend’s Sunday Hiking Series took us yet again to the Falls Lake trail, this time on a different section in Durham. Our group met up at one end of the trail section we were going to hike on, and shuttled to the other end at the Red Mill Public Fishing Area, then started hiking back to our car.

เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมาเรากลับไปเดินป่ากันที่ Falls Lake อีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นช่วงที่อยู่ในเมือง Durham สมาชิกร่วมแก๊งค์ไปนัดเจอกันที่ปลายทาง เอารถเราทิ้งไว้ที่นั่น แล้วก็ติดรถคนอื่นไปที่ต้นทาง ณ Red Mill Public Fishing Area แล้วจึงเริ่มเดินมุ่งหน้ากลับมายังรถที่จอดทิ้งไว้

This particular section was a lot more rugged than the one last week, passing through stretches of knee-high brush and many swampy areas.

ป่าที่ไปช่วงนี้มีพงหญ้าขึ้นหนาทึบกว่าเมื่ออาทิตย์ที่แล้วเยอะ บางแห่งสูงเท่าเข่าเชียว แถมบางช่วงยังเฉอะแฉะให้ต้องลุยโคลนกันอีกด้วย

IMG_3646

Of course, we got a view of the beautiful Falls Lake on the way.

แต่ก็มีวิวทะเลสาบสวยๆให้ได้ชมกัน

The vegetation was different than what we saw last week. Apart from the abundant greeneries, we saw many colorful spring flowers, several wild daffodils and these huge wild mushrooms!

ต้นไม้ใบหญ้าเที่ยวนี้ได้อารมณ์ต่างจากคราวที่แล้วเล็กน้อย ยังมีส่วนที่เขียวขจีเหมือนกัน แต่คราวนี้มีดอกไม้ป่าสวยๆมาแซมให้ดูเพลินๆ แถมด้วยเห็ดยักษ์ที่ใหญ่เกือบเท่าหน้าเราเชียว

IMG_0839

The trail ran into working railroad tracks a few times, and we also ran into this old one that was obviously no longer in use!

IMG_0873

ทางเดินป่ามีการตัดข้ามทางรถไฟด้วย แต่อันสุดท้ายนี้คงไม่มีรถไฟมาข้ามแล้ว

The hike took two and a half hours to complete, covering the distance of 6 and 1/4 miles. We are skipping the next to hike for a vacation in Texas, and will resume the weekend after Mother’s Day. Until then!

วันนั้นเดินกันไปสองชั่วโมงครึ่ง ได้ระยะทางประมาณ 6 ไมล์กว่าๆ (ประมาณ 10 กิโล) อาทิตย์หน้าหนีไปเที่ยวเท็กซัสกันหนึ่งอาทิตย์ แล้วอาทิตย์ถัดไปก็เป็นวันแม่ หลังจากนั้นถึงจะกลับมาเดินป่ากันใหม่นะคะ

Travel Diary: The Great Wall

Trip Date: September 2018
วันที่เดินทาง: กันยายน 2561

IMG_2003

We landed in Beijing, China late one night and headed right out to The Great Wall, our most anticipated destination of the trip, early the next morning. We did a lot of research on which section to choose, and finally, after much debate, settled on the Huanghuacheng (黄花城) section. To make our first excursion as easy as it could be, since it would be the first thing we would do after a 21-hour journey, we decided to book a private tour with the Great Wall Trek Club via Viator. Our guide, James, called our hotel room literally minutes after we checked in to confirm that he would be waiting for us in the lobby early the next morning at 8 am.

กำแพงเมืองจีนเป็นไฮไลท์ที่เราตั้งใจกันว่าจะต้องพลาดไม่ได้ทริปนี้ หลังจากถกเถียงกันอยู่นานก็ตกลงกันได้ว่าจะไปช่วงกำแพงที่เรียกกันว่า Huanghuacheng (黄花城) ไฟลท์จากบ้านไปถึงปักกิ่งใช้เวลาเกือบวันนึงเต็มๆ กว่าจะได้เช็คอินที่โรงแรมก็ดึกมากแล้ว ถึงห้องก็ต้องรีบเข้านอนเพราะเช้าวันรุ่งขึ้นจองทัวร์ไว้ตั้งแต่ไก่โห่ ที่จองไกด์ส่วนตัวก็เพราะรู้ว่ามาถึงปุ๊บคงจะเจ็ทแลค ไม่สามารถจะถ่อไปถึงกำแพงเมืองจีนเองได้โดยสวัสดิภาพแน่นอน คุณไกด์เจมส์ผู้น่ารักจาก Great Wall Trek Club โทรมาคอนเฟิร์มประมาณ 5 นาทีหลังจากเดินเข้าห้อง บอกว่าพรุ่งนี้แปดโมงเช้าจะมารอที่ล๊อบบี้

James picked us up in a nice full-size car with a driver. We did not hit too much traffic as we were traveling in the opposite direction to where everyone was going. James answered every question we had about the upcoming hike and threw in a few anecdotes of his own. He clearly was very knowledgeable and seemed to be a true expert at what he’s doing. The pleasant car ride took no longer than 2 hours. The parking lot was deserted when we arrived. James let us use the bathroom, then we geared up and off we went on the hike.

ลงมาถึงล๊อบบี้เจอคุณเจมส์มารออยู่ก่อนแล้ว ออกมาเจอรถติดนิดหน่อยตอนจะออกนอกเมือง แต่พอพ้นตัวเมืองก็วิ่งฉิว คงเพราะเราย้อนศรจากคนอื่นที่มุ่งหน้าเข้ามาทำงานในเมือง ระหว่างทางเราก็สนุกสนานกับการสัมภาษณ์คุณไกด์ถึงเกร็ดความรู้ต่างๆเกี่ยวกับกำแพงเมืองจีนช่วงที่จะไปกัน คุยกันเพลินยังไม่ถึงสองชั่วโมงก็ถึงจุดหมายปลายทางซะแล้ว ที่จอดรถแทบจะไม่มีรถซักคัน หลังจากเข้าห้องน้ำเรียบร้อยก็ถึงเวลาออกเดินเท้าขึ้นกำแพง

SAMSUNG CAMERA PICTURES

James led us on this concrete path on one side of the parking lot. The first thing we noticed was this sign. Joel and I looked at each other a little hesitantly, shrugged and quickened our paces to keep up with James as he veered up this suddenly steep dirt slope, right into the brush. The barely visible trail kept going up and up, until I had to ask James if it would be much longer because I didn’t know if I would be able to make it otherwise. He said, “Almost there!” with a big encouraging smile on his face.

เดินไปได้หน่อยก็เจอป้ายนี้ที่เขียนว่ากำแพงช่วงนี้ไม่เปิดให้เข้าชม อ้าว เรามองหน้ากันงงๆ คุณไกด์พาเลี้ยวขึ้นเขาเข้าพงหญ้าหนาทึบ ประมาณว่าเข้าป่ากันจริงๆ คุณเจมส์บอกว่าทางนี้เป็นทางลัด ขึ้นถึงกำแพงเร็วกว่าทางธรรมดา เราก็เอา ตามกันไป ซักพักใหญ่ๆเริ่มจะเข้าใจว่าทำไมถึงเป็นทางลัด มันขึ้นเอาๆจนเราเริ่มจะลิ้นห้อย หอบแฮ่กๆ ถามคุณเจมส์ว่าจะต้องขึ้นไปอีกไกลมั้ย เพราะว่าอิฉันจะไม่ไหวแล้ว คุณเจมส์ยิ้มแป้นบอกจะถึงแล้ว อีกนิดเดียวเอง

IMG_9349

We were rewarded with this beautiful view once we made it up to the actual “wall”. It was so breathtakingly beautiful I wasn’t even mad when the great gust of wind suddenly blew my favorite hiking hat away. Huanghuacheng is one of the few sections where the Great Wall intersects with bodies of water. Seen here is the Xishuiyu Reservoir, where the beautiful blue of the lake makes striking contrast with the lush green of the mountain range beyond it. Joel boldly proclaimed, when we reached the very top of the wall, that nothing else we did on this trip would ever beat this humbling experience, and he was right, this was the true highlight of our whole China trip!

สุดท้ายลากสังขารขึ้นไปถึงกำแพงจนได้ ลมบนนี้แรงแท้ พัดมาวูบเดียวเอาหมวกใบโปรดติดไปสังเวยกำแพงซะแล้ว แต่เห็นวิวแล้วก็ลืมเสียดาย แทบจะหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง ที่เลือกมา Huanghuacheng ก็เพราะว่าวิวสวยๆตรงนี้นี่เอง ที่นี่เป็นหนึ่งในกำแพงจำนวนไม่กี่ช่วงที่ตัดผ่านน้ำ สีฟ้าเข้มของอ่างเก็บน้ำ Xishuiyu ตัดกับสีเขียวเข้มของเทือกเขาข้างหลัง แถมด้วยท้องฟ้าสวยใสมีเมฆปุกปุยข้างบนดูแล้วสวยคุ้มกับที่อุตส่าห์ตะเกียกตะกายขึ้นมาจริงๆ คุณสามีบอกว่าเราได้มาถึงนี่ถือว่ามาเมืองจีนทริปนี้ไม่เสียเที่ยวแน่ๆแล้ว

The weather stayed nice and breezy throughout the entire hike. We stopped by to check out a few guard towers along the way and recharged our batteries with the snacks that James had ready for us. We pretty much had the whole place to ourselves. We didn’t see a single soul until about 2/3 of the way in when we met another foreign couple hiking from the opposite direction, and a few more local-looking elderlies towards the very end when we were descending the wall.

วันนั้นที่ไปอากาศกำลังดี แดดแรงแต่ว่าไม่ร้อน เพราะลมค่อนข้างแรง ตะกายกำแพงได้ซักพักใหญ่ก็แวะหลบแดดในป้อมตามรายทาง คุณเจมส์มีเตรียมขนมไว้ให้กินฟื้นฟูพลังงาน เดินมาตลอดทางไม่เจอคนอื่นซักคน เพิ่งจะมาเจอเอาตอนเลยครึ่งทางแล้ว มีฝรั่งคู่นึงเดินสวนมาจากอีกทาง แล้วก็อีกทีตอนกำลังจะลงจากกำแพงถึงเจออากงอาม่าแก่ๆมาเดินออกกำลังกาย

IMG_2028

James presented us with our “I completed the Great Wall Trek” certificates at the very end. It took us almost 4 hours to cover just a little under 4 miles, mainly because of the extremely steep nature of the trail, and because we were taking time enjoying our nice breaks and savoring the views from the guard towers. We both agreed that this was by far the most difficult hike we had accomplished to date!

พอถึงจุดหมายปลายทางคุณไกด์ก็ทำพิธีมอบประกาศนียบัตรเป็นหลักฐานว่าเราพิชิตกำแพงเมืองจีนได้สำเร็จ ตกลงเดินกันไปเกือบๆ 4 ไมล์ (ประมาณ 6 กิโล) ใช้เวลาเกือบสี่ชั่วโมง ที่นานก็เพราะทางขึ้นเขาชันมาก แถมหยุดแวะดูวิวกับถ่ายรูปซะนาน ตั้งแต่เดินเขามาที่นี่เป็นที่ๆใช้ความพยายามมากที่สุด หวิดๆจะหันหลังกลับและยอมแพ้แล้วด้วยซ้ำ แต่ดีที่กัดฟันสู้จนถึงจุดหมายจนได้

IMG_4028