Saturday Hike: Mountains-to-Sea Trail from Hickory Hill Boat Ramp

We finally went back hiking again yesterday after a long hiatus due to the scorching weather. This time, it’s back to the Mountains-to-Sea Trail at Falls Lake. We joined fellow hikers from the Get Hiking Triangle MeetUp group at our starting point, Hickory Hill Boat Ramps in Durham. It was perfect hiking weather in the low 70s when we started off around 9 am.

หลังจากที่หยุดกันไปนานเพราะอากาศร้อนจัด ในที่สุดเราก็ได้กลับไปเดินป่ากันอีกครั้งเมื่อวานนี้ เรานัดเจอกับเพื่อนๆกลุ่มคนรักการเดินป่าจาก Get Hiking Triangle MeetUp ที่ Hickory Hill Boat Ramps ในเมือง Durham ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของเส้นทางเดินป่า Mountains-to-Sea ช่วงที่เราจะไปเดินกัน อากาศกำลังสบายอยู่ที่ 70 องศาฟาเรนไฮต์ หรือประมาณ 20 กว่าองศาเซลเซียสนิดๆตอนเก้าโมงเช้า

The trail started from the huge parking lot at the boat ramps and went into the woods. We passed the Lake Ridge Aero Park where we saw a row of biplanes parked in the field before going under I-85 Interstate and ended up at Redwood Road. There, we did an about face and turned back the same way we came.

เส้นทางเดินป่าสายนี้เริ่มต้นที่ลานจอดรถของท่าเรือ Hickory Hill ตรงเข้าป่า ตัดผ่านลานบิน Lake Ridge Aero Park แล้วลอดใต้สะพานไปสุดที่ถนน Redwood จากที่นั่นเราหันหลังเดินกลับทางเดิมที่มา

Surprisingly, wildflowers were abundant along the entire trail, possibly because of the recent series of rain we had in the area.

ไม่น่าเชื่อว่าเกือบจะหมดฤดูร้อนแล้วแต่ดอกไม้ป่ายังคงบานสะพรั่งตลอดทาง สงสัยคงจะเป็นเพราะพายุฝนที่ประดังเทลงมาไม่กี่วันก่อน

We spotted this mushroom in a unique spot growing upside down from a crack in a tree trunk.

ระหว่างทางกลับตาดีไปเห็นเจ้าเห็ดช่อนี้ที่เลือกทำเลงอกได้เหมาเจาะพอดี

The entire hike was about 4.5 miles, taking us an hour an a half from start to finish. It was an easy, pleasant hike with mostly flat terrain. It was awesome to be back outdoors again and we look forward to starting our Fall Hiking series in the weeks to come!

เมื่อวานนี้เดินกันไป 4.5 ไมล์ หรือประมาณ 7 กิโลกว่าๆ ใช้เวลาชั่วโมงครึ่ง เพราะทางค่อนข้างราบ หวังว่าลมฟ้าอากาศจะเป็นใจให้ได้กลับมาเดินป่าเป็นงานอดิเรกกันอีกในฤดูใบไม้ผลิที่กำลังจะมาถึงนี้

Saturday Hike: Mountains-to-Sea Trail at Falls Lake

This morning, we woke up early to join the Get Hiking Triangle MeetUp group for a morning hike on a section of the Mountains-to-Sea trail at Falls Lake in Durham. We had hiked here about 3 months ago when the weather was a bit cooler, but in the opposite direction. This time we started about 3 miles down the road from the parking lot at Red Mill Public Fishing Area. The temperature was not too bad when we started off, in the high 70s, but by the time we finished, it had crept up into the 80s and we were glad we weren’t in the heat for too long! 😅

เมื่อเช้านี้เราตื่นกันแต่เช้าไปเดินป่ากันที่เส้นทางเดินป่า Mountains-to-Sea ที่ Durham กับกลุ่มคนรักการเดินป่าจาก Get Hiking Triangle MeetUp ที่นี่เคยมาเดินกันไปครั้งนึงแล้วเมื่อสามเดือนก่อน ตอนนั้นอากาศกำลังสบาย คราวนี้ร้อนหน่อยแต่ก็ยังไม่ถึงกับร้อนมาก ตอนออกเดินอุณหภูมิอยู่ที่ประมาณ​ 75 องศาฟาเรนไฮต์​ (ประมาณ 24 องศาเซลเซียส) กว่าจะเสร็จก็ปาเข้าไปเกือบ 85 องศา (เกือบ 30 C) ดีที่มาเริ่มกันแต่เช้า ไม่งั้นก็คงไม่ไหวเหมือนกัน 😅

We were given the honor to be group leaders, to which we didn’t mind when we first set off, but then quickly realized that this was quite an arduous task. The trail obviously had not be treaded on for quite sometime, unsurprisingly so given the recent scorching heat, because we must have walked into about a hundred spider webs or so during the first 2 miles. 😣 Luckily, we ran into a couple hiking towards us from the other direction. They kindly let us know that the trail ahead of us should be more or less spider-web-free as they had been clearing it the entire way. We let them know we’d also returned the favor for our section and they were equally grateful! 😄

เราสองคนได้รับการแต่งตั้งอย่างไม่เป็นทางการให้เดินนำหน้า ตอนแรกก็ดีใจว่าเค้าไว้ใจให้นำทาง แต่เดินไปได้หน่อยค่อยถึงบางอ้อว่าทำไมไม่มีใครยอมนำ ทางสายนี้คงไม่มีคนมาเดินกันนานเพราะไยแมงมุมตรึมมากกกก ช่วง 2 ไมล์แรกเราเดินฝ่าดงไยแมงมุมไปนับเป็นร้อยได้ 😣 ดีที่ไปเจอคุณลุงกะคุณป้าคู่นึงเดินสวนทางมา แกบอกเราว่าแกเดินถางไยแมงมุมกันมาตลอดทาง สรุปแล้วเลยเป็นโชคดีของกันและกันที่มาเจอกันครึ่งทางพอดี 😄

Personally, I felt that the trail was much prettier the last time we were here, when it was lush and green and wildflowers were plentiful.

คราวนี้รู้สึกว่าวิวไม่สวยเหมือนคราวที่แล้วที่มาตอนฤดูใบไม้ผลิที่ทุกอย่างเขียวขจี แถมมีดอกไม้ป่าให้ชมระหว่างทาง

We had a wild life encounter when Joel walked right over this fellow without noticing him and I shrieked when I was about to step on him but noticed at the last second that he was staring straight at me, so I jumped over him instead. 😆

คุณสามีเดินข้ามเจ้าตัวข้างบนนี่ไปโดยไม่ได้สังเกตเห็นแม้แต่น้อย ตัวข้าพเจ้าเองก็เกือบเหยียบคุณงูนี่ด้วยเช่นกัน แต่โชคดีเหลือบลงไปเห็นแกจ้องหน้าเราเสี้ยววินาทีสุดท้าย เลยกระโดดหลบได้ทันท่วงที 😆

We finished up right where the sign post for the Red Mill Public Fishing Area used to be. If you remember from this last post, the sign was still up and standing then, only 3 months ago. We’re not exactly sure what happened to it, but Joel seems convinced that it must have gotten struck by a lightning! 🙀 He said that would surely explain the melted rocks we saw right underneath the remnant.

เราเดินมาสุดปลายทางที่ Red Mill Public Fishing Area ซึ่งคราวที่แล้วมาเมื่อสามเดือนก่อนป้ายยังตั้งตระหง่านอยู่ แต่คราวนี้กลับเหลือแต่ตอ 🙀 ไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่คุณสามีคาดว่าคงจะถูกฟ้าผ่า เพราะตรงหน้าซากมีก้อนหินละลายเหลืออยู่ให้เห็นเป็นหลักฐาน

We clocked in at almost exactly 5 miles today, in a little under 2 hours. Hopefully we’ll be back hiking again at some point this summer if the temperature decides to accommodate! 😆

วันนี้เดินกันไป 5 ไมล์ (ประมาณ​ 8 กิโล) เกือบจะพอดิบพอดี ใช้เวลาไม่ถึงสองชั่วโมง หวังว่าเราคงจะได้กลับมาเดินป่ากันอีกในอนาคตอันใกล้นี้ถ้าลมฟ้าอากาศเป็นใจ 😆

Saturday Hike: Brumley Nature Preserve Revisit

This past Saturday, we finally made it back to Brumley Forest Nature Preserve in Chapel Hill to check out the sunflower field. We heard that they predicted a ‘staggering bloom’ for the field at Dorothea Dix in Raleigh this year, so we didn’t have high hopes to begin with. The unreasonably scorching weather these past few weeks with 3-digit heat index kept discouraging us from making the trek. But when the temperature miraculously dipped down below 80 on Saturday after a series of rain storms, we decided to give it a shot, even though we knew that the peak bloom would be way past its prime at this point.

เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมาเรากลับไปเยือน Brumley Forest Nature Preserve ที่ Chapel Hill กันอีกครั้ง เพื่อไปดูสถานการณ์ที่ทุ่งดอกทานตะวัน ปีนี้เค้าว่าดอกทานตะวันที่ Dorothea Dix ซึ่งเป็นอีกทุ่งที่เค้าตั้งใจปลูกไว้ให้คนไปถ่ายรูปกันโดยเฉพาะคงจะออกมาไม่สวย เพราะว่าดอกทานตะวันจะไม่ได้บานพร้อมกันเต็มทุ่งเนื่องจากลมฟ้าอากาศไม่เป็นใจ เราเลยไม่ได้คาดหวังอะไรมาก จริงๆกะจะกลับไปกันเร็วกว่านี้ แต่หลายอาทิตย์ที่ผ่านมาอากาศร้อนเหลือเกิน เลยไม่ได้ไปกันซักที จนมาอาทิตย์นี้ หลังจากพายุฝนโหมกระหน่ำมาหลายวัน อุณหภูมิเลยลดลงมาต่ำกว่า 80 องศาฟาเรนไฮต์จนได้ เลยตัดสินใจไปลองกันดู ทั้งๆที่ก็รู้อยู่ว่าคงจะเลยเวลาดอกไม้บานเต็มที่มานานแล้ว

And we were right – it was a total bust! 😆 The surrounding weeds have overgrown, and there was only a few blooms left.

แล้วก็เป็นไปดั่งที่คาดการณ์ไว้ไม่ผิดพลาด 😆 วัชพืชขึ้นกันจนรกรุงรังเต็มทุ่ง เหลือดอกทานตะวันไว้ให้เราดูแค่ไม่กี่ดอก

We tried to salvage what we could, and managed to get some decent shots, but still, it was overall quite a sad view to behold. Maybe we’ll have better luck next year!

ถึงโดยรวมจะดูน่าเศร้า แต่เราก็ยังดันทุรังหาดอกสวยๆมาถ่ายรูปกันจนได้ หวังว่าปีหน้ากลับมาใหม่จะได้รูปสวยๆกว่านี้

You might notice that I have no Apple Watch workout shot like I normally do. That’s because this is not technically a hike. We just made a short stroll straight to the field and back. The whole trip was maybe a mile at most. But I figured since this is a revisit to a hiking spot, I can reasonably sneak it into the ‘Hikes’ category nonetheless. 😝

ถ้าเคยอ่าน post ก่อนๆอาจจะสังเกตได้ว่าคราวนี้เราไม่มี workout shot จาก Apple Watch เหมือนกับคราวก่อนๆ เพราะว่าคราวนี้จริงๆแล้วไม่เชิงว่าจะเป็นการเดินป่าอย่างเป็นทางการ เราแค่เดินเข้าไปถึงทุ่งทานตะวันแล้วก็เดินกลับ รวมแล้วทั้งทริปคงจะไม่ถึงไมล์ดีด้วยซ้ำ แต่ไหนๆก็มาที่ๆเราเคยมาเดินป่า เลยคิดว่าน่าจะอลุ้มอล่วยนับเป็นทริปเดินป่าไปละกัน 😝

We tried to redeem the trip with an awesome sushi omakase dinner at our favorite spot in the Triangle, M Sushi. The meal, as always, did not disappoint. Our only complaint is that it’s all the way in downtown Durham, and not closer to where we live – but that’s probably for the better, or we’d end up there every weekend otherwise! 😝

หลังจากที่ผิดหวังมาจากทุ่งดอกทานตะวัน เราเลยไปหาของกินอร่อยๆปลอบใจตัวเองกันที่ M Sushi เจ้าประจำ ซูชิที่นี่สดอร่อยเหมือนเดิม เสียอยู่อย่างเดียวก็คืออยู่ไกลบ้านไปหน่อย ไม่งั้นได้มากินกันทุกอาทิตย์แน่ๆ 😝

Saturday Hike: Brumley Forest Nature Preserve

We took advantage of the unseasonably cool weather and went on a hike at Brumley Forest Nature Preserve in Chapel Hill this past Saturday. We were told, when we came hiking here about two months ago, that there would be a field full of sunflowers somewhere along the trail come summer time. We didn’t remember exactly where the field was, but Joel was confident that he could find it once we got there. Rather than going and looking when the full summer heat is at its peak, we thought it would be a good idea to try and locate the exact position of the field when the weather was a little more accommodating.

เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมาเราไปเดินป่ากันที่ Brumley Forest Nature Preserve ซึ่งตั้งอยู่ที่เมือง Chapel Hill คราวที่แล้วที่มากันที่นี่เมื่อสองเดือนก่อนมีคนแอบกระซิบว่าที่นี่มีทุ่งดอกทานตะวันสวยๆให้ดูตอนฤดูร้อน แต่เราจำกันไม่ค่อยจะได้ว่าไอ้ทุ่งที่เค้าบอกนี่มันอยู่ตรงไหนกันแน่ พอเห็นว่าอากาศกำลังดี ไม่ร้อนจัด เลยถือโอกาสมาหาเจ้าทุ่งดอกทานตะวันที่ว่าให้เจอ ถ้าคราวหน้ามากันร้อนๆจะได้ตรงดิ่งไปถึงเลย ไม่ต้องเสียเวลาหากันอีก

We took four different trails and easily located the sunflower field on one of them.

เราเดินกันสี่เส้นทางจนหาทุ่งในฝันเจอกันจนได้

One of the bridges had partially collapsed, but fortunately was still passable with a little careful maneuver.

ไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้น สะพานข้ามห้วยอันนึงเกิดล้มพับไปข้าง แต่ยังดีที่พอข้ามได้

The sunflower field stood right after we passed this old barn, where the Dairy Farm Trail meets the Cedar Grove Trail.

เราไปเจอทุ่งทานตะวันที่ตรงทางแยกระหว่าง Dairy Farm Trail กับ Cedar Grove Trail ซึ่งอยู่ถัดจากโรงนาเก่าในรูปไปนิดเดียว

It didn’t look very impressive right now, but we could see some early bloomers and we have high hopes that in about two weeks, this field will be full of beautiful sunflowers, all in perfect bloom!

ดูไกลๆตอนนี้ยังไม่ค่อยน่าประทับใจซักเท่าไหร่ แต่พอชะเง้อเข้าไปใกล้ๆจะเห็นว่ามีดอกทานตะวันค่อยๆบานกันอยู่ประปราย

The trails cross two farm ponds, one featuring a large silo on one end.

ทางที่เดินตัดข้ามบ่อน้ำขนาดย่อมๆสองบ่อ

We stumbled upon a pair of amorous beetles, and found a hitchhiker worm that wanted to come home with us!

แถมตาดีไปเจอแมลงทับสองตัวกำลังทำธุระกันอยู่ 🙄 และก่อนขึ้นรถมาเจอเจ้าหนอนตัวจิ๋วที่อยากจะติดรถกลับมาบ้านด้วย

All in all, mission was deemed accomplished – we clocked in at a little over 3.5 miles in under 2 hours. We will be back in 2 week, hopefully to see a field of sunflowers in full bloom!

สรุปมาคราวนี้ภารกิจถือว่าประสบความสำเร็จ เดินกันไปเกือบๆ 6 กิโล ใช้เวลาไม่ถึงสองชั่วโมงดี เดี๋ยวอีกสองอาทิตย์จะกลับมากันใหม่ หวังว่าจะได้เห็นดอกทานตะวันบานกันเต็มทุ่งซักที

Out-of-Town Hike: Windy Hill Open Space Preserve

Last week, on Friday, we got a chance to hike almost 3,000 miles from home in the Golden State of California, at Windy Hill Open Space Preserve in Portola Valley. It was quite a dramatic change of scenery from what we’re used to on our weekly hikes. To start off, we were greeted at the trail head by this informative yet very intimidating sign that warned us the area was a mountain lion habitat. That last instruction ‘If attacked, fight back.’ 😱 gave us a bit of a pause, but we drove over half an hour just to be there, so we decided to just go on ahead anyway! 😆

เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา เราไปเดินป่ากันไกลถึงรัฐแคลิฟอร์เนียกันเลย ที่ที่ไปเรียกว่า Windy Hill Open Space Preserve ตั้งอยู่ที่เมือง Portola Valley ซึ่งอยู่ประมาณครึ่งทางระหว่างเมือง San Jose กับเมือง San Francisco เป็นการเปลี่ยนบรรยากาศไปจากสไตล์เดิม ๆ ที่เราคุ้นเคย ไปถึงยังไม่ทันเริ่มเดินก็เห็นป้ายเตือนในรูปข้างบน ว่าแถบนี้เป็นถิ่นที่อยู่ของสิงโตภูเขา 😱 แถมในป้ายยังสอนไว้เสร็จสรรพว่าถ้าเจอสิงโตกระโจนเข้าใส่ให้สู้กลับ อ่านแล้วเลยเกิดความลังเลขึ้นมากันเล็กน้อยถึงปานกลาง แต่อุตส่าห์ขับรถกันมาตั้งกว่าครึ่งชั่วโมง ไหนๆก็ไหนๆแล้ว เลยตัดสินใจไปต่ออย่างกลัวๆกล้าๆ 😆

Fortunately, the only wildlife we saw were a bunch of rabbits, some birds, and a lizard – no mountain lions!

โชคดีที่เจอสัตว์ป่าแค่เจ้ากระต่ายกับกิ้งกือที่เห็นในรูป ไม่มีสิงโตแต่อย่างใด

We started off on the Anniversary Trail, which gave us the beautiful view of the Bay Area and Silicon Valley.

เราเริ่มต้นกันที่ Anniversary Trail ซึ่งพาเราไปชมวิวจากบนยอดเขาที่มองลงไปเห็น Bay Area กับ Silicon Valley ได้อย่างชัดเจน โดยเฉพาะวันอากาศดีๆอย่างนี้

Then we switched to the Lost Trail, which was full of these huge trees that look hundreds of years old.

จากนั้นเราไปต่อกันยัง Lost Trail ซึ่งทางแคบขึ้นและมีต้นไม้เก่าแก่คอยให้ร่มเงาเกือบตลอดทาง

We even spotted some wild strawberries on the way back!

ขากลับยังแอบไปเจอสตรอเบอรี่ป่าซ่อนอยู่ในพงข้างทางอีกด้วย

We clocked in at 3.85 miles in about an hour and a half that day – we would have hiked further if we had more time, perhaps we can go back and complete the other trails at some point!

เที่ยวนี้เดินกันไป 3.85 ไมล์หรือประมาณ 6 กิโลนิดๆ เพราะมีเวลาไม่เยอะ เที่ยวหน้าถ้ามีโอกาสได้มาใหม่จะกลับไปเดินกันให้ไกลกว่านี้

Besides hiking, I also got a chance to meet and catch up with some really good friends of mine from college – it was so good to see them after so many years!

ทริปนี้นอกจากจะได้ไปเดินป่ากันแล้ว ยังดีใจที่ได้ไปเจอเพื่อนเก่าเพื่อนแก่ตั้งแต่สมัยเรียนที่ไม่ได้เจอกันนานหลายปี

And we did some sightseeing in San Jose. Shown above is a mural in Japan Town, and the infamous Winchester Mystery House.

แวะไปเดินเที่ยวกันที่ Japan Town กับ Winchester Mystery House ที่เมือง San Jose

Of course, a trip can’t be completed without some good food to soothe our bellies. 😋 From top left, fresh strawberry mochi from Santo Market, nigiri sushi omakase from Amami Shima, poke bowl from Aloha Fresh, Red King ramen from Ramen Nagi, grilled pork from Khaosan Thai, and last but not least, the best-ever uni pasta from EMC Seafood, all in San Jose.

และที่ขาดไม่ได้ก็คือการแวะไปชิมของอร่อยๆที่บ้านเราไม่มี 😋 จากรูปบนซ้าย สตรอเบอรี่โมจิจากร้าน Santo Market, ซูชิ omakase จากร้าน Amami Shima, poke จากร้าน Aloha Fresh, ราเมง Red King จากร้าน Ramen Nagi, หมูปิ้งจากร้าน Khaosan Thai, และท้ายที่สุดคือพาสต้าหอยเม่นแสนอร่อยจากร้าน EMC Seafood ทั้งหมดอยู่ที่เมือง San Jose

Saturday Hike: Harris Lake County Park

Last night, there was a hail storm in our area that brought the heat index down about 20 degrees overnight, so it’s nice and cool today with the temperature in the high 70s. The storm left quite a debris aftermath on our balcony garden, but we were thankful that it brought us some nice weather for a change, making it the perfect hiking day for us after all!

เมื่อคืนเกิดมีพายุลูกเห็บมาเยือนโดยมิได้คาดหมาย ทำเอาตกอกตกใจกันถ้วนหน้า ต้นไม้กระจุยกระจายไปไม่น้อย แต่ก็มีข้อดีที่พายุก็ช่วยพัดเอาลมร้อนไปกับมัน วันนี้ตื่นเช้ามาอากาศเลยกำลังสบายแค่ 70 กว่าองศาฟาเรนไฮต์ ​(ประมาณ 25 องศาเซลเซียส) เลยได้ฤกษ์กลับไปเดินป่ากันอีกที

We chose Harris Lake County Park in New Hill because it was not too far away and we knew that the trail was nice and shaded. There are tall pine trees all along the trail. We chose the Peninsula Trail that loops around the perimeter of the lake. The trail was nice and quiet today, we only ran into a few people during the entire hike.

เราเลือกไปเดินกันที่ Harris Lake County Park ซึ่งอยู่ในเมือง New Hill ห่างจากที่นี่ไปทางตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ 16 ไมล์ ไม่ใกล้ไม่ไกลกำลังดี ที่ park นี้มีต้นสนสูงๆเยอะแยะช่วยกันแดด เราเลือกเดินทางที่มีชื่อว่า Peninsula Trail ซึ่งคดเคี้ยวไปตามริมฝั่งของทะเลสาบ วันนี้ไม่ค่อยมีคนเท่าไหร่ เดินตลอดทางเจอคนแค่ไม่กี่คนเท่านั้น

We got plenty of pretty lake views, including a glimpse of the Shearon Harris Nuclear Power Plant on one end.

มีวิวทะเลสาบสวยๆให้เห็นเกือบตลอดทาง ที่เห็นไกลๆนั่นคือโรงงานไฟฟ้าพลังนิวเคลียร์ Shearon Harris

Some wildlife spotting along the trail…

แถมยังมีสัตว์ป่าให้ชมกันอีกด้วย

At the end of the loop, there was a section dubbed ‘The History Trail’ – the area demonstrates farming life of the Womble family who used to live here before it became a park. The pictures above showed the muscadine grapes they used to grow there, the horse barn, and the wash house where they used to do laundry.

ช่วงสุดท้ายเป็นช่วงที่เค้าเรียกว่า ‘The History Trail’ ซึ่งเคยเป็นที่อยู่ของครอบครัว Womble เมื่อเกือบร้อยปีที่แล้วก่อนที่เค้าจะเอามาทำเป็น park ให้คนทั่วไปเข้าชม ในรูปเป็นไร่องุ่นพันธุ์ muscadine ซึ่งนิยมปลูกกันที่นี่ (หวานแสบคอมาก แต่ว่าเปลือกหนากินไม่ได้ กินได้แต่เนื้อแล้วคายเปลือกออกเอา) โรงม้า และโรงซักรีด

We clocked in at a little under 5 miles today, finishing in under two hours, with my heart rate in the normal range below 170!

วันนี้เดินกันไป 5 ไมล์ (ประมาณ 8 กิโล) ใช้เวลายังไม่ถึงสองชั่วโมงดี และอัตราการเต้นของหัวใจอยู่ในระดับปรกติที่ต่ำกว่า 170!

Sunday Hike: Horton Grove Nature Preserve

Yesterday was the last day of our Spring Hiking Series. We ended the season with a hike at Horton Grove Nature Preserve in Bahama, NC. It was quite hot 🥵 by the time we started out around 1 pm but we quickly got into the shade once we entered the wooded area so I thought we would be OK…

เมื่อวานนี้เป็นโปรแกรมเดินป่าครั้งสุดท้ายของฤดูใบไม้ผลิปีนี้ เราไปจบรายการกันที่ Horton Grove Nature Preserve ที่เมือง Bahama ซึ่งอยู่ห่างจาก Raleigh ขึ้นไปทางตอนเหนือประมาณ​50 ไมล์ ไปถึงตอนบ่ายโมงอากาศกำลังร้อนได้ที่ แต่พอเดินเข้าป่าก็มีร่มเงาจากต้นไม้ช่วยบังแดดให้ เลยพอค่อยยังชั่วขึ้นบ้าง

The forest was lush and green from recent rains. Sadly, all the wildflowers were gone from the impending summer heat. So, instead of spotting for wildflowers, I switched to looking for interesting tree formations instead 😛! The huge spider was an unexpected bonus.

เพราะอากาศเริ่มร้อนจัดเลยไม่มีดอกไม้ป่าสวยๆเหลือไว้ให้ชมกันแล้ว ต้นไม้ในป่ากำลังเขียวขจี คราวนี้เลยได้เปลี่ยนโฟกัสมาถ่ายรูปต้นไม้ใบหญ้ากับแมงมุมยักษ์กันแทน

The heat finally got to me when we were about 500 feet from the car. I had been noticing for the past mile or so how my heart rate was way higher than it should be, in the 170s to 180s range on a relatively flat terrain. We stopped at the last junction where the trails splitted, mostly to wait for direction confirmation. I was leaning against this information kiosk they had there when my vision started to get dark and blurry, my limbs felt like lead weighing on me and I was having a really hard time concentrating on people’s conversation. I ended up sliding down to the ground when the others started heading out towards the parking lot and Joel finally noticed there was something wrong with me. He tried to get me to sip on water. I sat there for about 5 minutes before my heart rate started to come down and I had regained my vision. I tried standing up and felt stable enough to head back out on the trail. We realized a few steps out that we could actually see our car from where we were and that gave me a boost of energy enough to finally make it back. It didn’t take very long for me to feel almost fully recovered once I started cooling down in the full blast of A/C. 

เดินไปซักค่อนทางเริ่มสังเกตว่าอัตราการเต้นของหัวใจเริ่มจะเร็วผิดปรกติ ขึ้นไปถึง 170-180 กว่าๆทั้งๆที่ทางเดินก็ค่อนข้างราบเรียบไม่ได้ชันขึ้นเขาอะไรมากมาย เพื่อนๆที่มาด้วยกันหยุดพักที่ป้ายบอกทางตรงทางแยกสุดท้ายเพราะไม่แน่ใจกันว่าต้องไปทางไหน เรายืนพิงป้ายได้ซักพักก็รู้สึกตาลาย หูอื้อ ฟังเค้าคุยกันไม่รู้เรื่อง Joel เพิ่งมาเห็นว่าภรรยาทรุดลงไปกองกับพื้นเมื่อพรรคพวกเริ่มออกเดินทางกันต่อ เลยเอาน้ำให้เราค่อยๆจิบ นั่งอยู่ประมาณซักห้านาทีถึงหายตาพร่า รู้สึกเลือดลมเริ่มจะสูบฉีดเป็นปรกติขึ้นเลยค่อยๆลองยืนขึ้นดูว่าไหวมั้ย พอเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็เห็นรถเราอยู่ไม่ไกล เลยฮึดสู้เดินกลับไปถึงรถจนได้ ขึ้นรถเปิดแอร์โกรกซักพักก็รู้สึกดีขึ้นเยอะ

I had never had a heat stroke before and the experience was scary enough for me to ban any future hikes in such intense heat. Fortunately, this was the last official hike of the Spring Series, so we are not obligated to go on any more hikes during the summer. If the temperature ever dips down below 90 degrees, we might venture out for a hike or two, but otherwise, we’ll resume the activity in Fall when the weather is more pleasant.

เกิดมาเพิ่งเคยเป็นลมแดดครั้งนี้เป็นครั้งแรก เป็นประสบการณ์ที่น่ากลัวจนคิดว่ากิจกรรมเดินป่าคงจะต้องยุติไปจนกว่าอากาศจะเป็นใจ ดีที่อาทิตย์นี้เป็นอาทิตย์สุดท้ายของโปรแกรมฤดูใบไม้ผลิพอดี ถ้าอุณหภูมิลดลงต่ำกว่า 90 องศาฟาเรนไฮต์ (32 องศาเซลเซียส) อาทิตย์ไหนเราอาจจะได้มาผจญภัยกันอีก แต่ไม่งั้นคงต้องรอไปจนถึงฤดูใบไม้ร่วงถึงจะได้กลับมาเดินป่ากันอีกครั้ง

We clocked in at 4.8 miles in under 2 hours today. Notice how the elevation gain was only a few hundred feet but my heart rate stayed dangerously high pretty much throughout the entire hike!

เมื่อวานนี้เดินไปเกือบห้าไมล์ (ประมาณ 8 กิโล) จากรูปจะเห็นว่าระดับความสูงเพิ่มไปแค่ไม่กี่ร้อยฟุต แต่อัตราการเต้นของหัวใจอยู่สูงตลอดทาง

Not far from the trail head was the Historic Stagville area, where we stopped by to check out these structures that were said to be the only remaining two-story slave residences in North Carolina. Obviously, these pictures above were taken when we came here last time in February so there weren’t any leaves on the trees 😛.

ห่างไปไม่ไกลเป็นบริเวณเล็กๆที่เรียกว่า Historic Stagville ซึ่งมีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ของที่นี่ เป็นบ้านไม้สองชั้นหลายหลังที่เคยใช้เป็นบ้านพักของทาสเมื่อประมาณร้อยกว่าปีก่อนแต่สภาพยังดีๆอยู่เลย (ภาพข้างบนถ่ายไว้ตั้งแต่คราวที่แล้วที่มากันเมื่อต้นปี)