Saturday Hike: One Last Wildflower Hurrah

Contemplating where to go hike this weekend, Joel recalled a daffodil cluster we saw in the middle of nowhere on a hike we went on in Chapel Hill last year. So, last Saturday, we set out to see if the flowers were still there. I refreshed our memory by pulling up a blog post I did on this back then, and realized it’s where we found these cute trinkets hidden all over the trails. Hence, the mission expanded to include finding these little gifts in the wild too. 😊

เมื่อสุดสัปดาห์ที่แล้วตั้งใจจะไปเดินป่ากัน แต่นึกไม่ออกว่าจะไปที่ไหนดี คุณสามีเกิดไอเดียนึกขึ้นมาได้ว่าเมื่อปีที่แล้วเราไปเจอทุ่งดอกแดฟโฟดิลอยู่กลางป่าที่เมือง Chapel Hill เราอุตส่าห์ไปขุดเจอโพสต์ที่เขียนเล่าเอาไว้คราวนั้น ถึงได้จำได้ว่าเป็นที่เดียวกันกับที่ไปเจอของเล่นชิ้นเล็กชิ้นน้อยที่มีคนใจดีเอามาซ่อนไว้ตามทาง สรุปเลยเกิดเป็นภารกิจจำเป็นต้องกลับไปเดินล่าหาทุ่งดอกไม้กับของซ่อนหา 😊

The forecast originally called for rain, so we planned to go on Sunday. But, when we woke up on Saturday and saw no more impending rain on the radar, we decided to just go for it. We parked on Laurel Hill Road, right behind the back entrance of the North Carolina Botanical Garden and started off on the Streamside Trail.

เดิมทีกรมอุตุที่นี่เค้าบอกไว้ว่าวันเสาร์ฝนจะตก เลยตั้งใจว่าจะไปกันวันอาทิตย์ แต่ตื่นมาดูท้องฟ้าใสแจ๋วไม่มีวี่แววว่าฝนจะมาซักเล็กน้อย เช็คเรดาร์คอนเฟิร์มดูแล้วก็ไม่เห็นว่าน่าจะมีฝน เลยตัดสินใจไปกันวันเสาร์นี่แหละ ไปจอดรถกันไว้ที่ถนน Laurel Hill ด้านหลังสวนรุกขาติ North Carolina Botanical Garden ที่เมือง Chapel Hill แล้วจึงเริ่มต้นออกเดินด้วยเส้น Streamside

From there, we took Oak Hickory Trail to Elephant Rock Trail. This was where we saw all the hidden trinkets last time. Alas, no matter how hard we looked, we couldn’t find any this time. 😕

จากนั้นจึงต่อไปยังเส้น Oak Hickory ไปถึงเส้น Elephant Rock ซึ่งเป็นจุดที่เราไปเจอของซ่อนหากันเมื่อคราวก่อน แต่คราวนี้ชะเง้อหายังไงก็ไม่เจอซักชิ้น 😕

The daffodil patch was still there, but it was all barren too. 😔

ทุ่งดอกแดฟโฟดิลถึงจะยังอยู่ แต่ก็แบนราบเรียบไม่มีดอกไม้ให้เห็นซักดอก 😔

But all was not lost, there were still some wildflowers left here and there along the trails.

แต่อย่างน้อยก็ยังพอมีดอกไม้ป่าหลงเหลือไว้ให้ได้ชมบ้างตามรายทาง

While hiking along Morgan Creek on Elephant Rock trail, Joel happened to spot these bushes with beautiful pink flowers along the bank, on the other side… He was confident we would be able to get to it. 🙄 So, naturally, we gave it a try! 😛

ระหว่างที่เดินกันอยู่บนเส้น Elephant Rock เลียบไปตามลำห้วย Morgan คุณสามีเกิดตาดีไปเห็นพุ่มไม้เต็มไปด้วยดอกสีชมพูอยู่อีกฝั่ง แกมีความมั่นใจว่าเราจะสามารถข้ามฝั่งไปชมกันแบบกระชั้นชิดได้ 🙄 ไอ้เราก็ไม่อยากขัด เอาวะลองก็ลอง 😛

After a couple of creek crossings, and some bushwhacking through our homemade trail, we emerged on what looked almost like a trail on the other side. 😅

หลังจากที่ตะกายข้ามลำห้วยสองต่อ ตามด้วยการเดินหักร้างถางพงคลำทางกันสะเปะสะปะอยู่ซักพัก ในที่สุดก็มาเจอะทางที่เหมือนจะดูเป็นทางการอยู่บ้าง 😅

And, after a few minutes of trekking, lo and behold, we finally made it to these beautiful azalea bushes! 🥳

เดินต่อมาซักหน่อยก็มาถึงพุ่มดอกอาซาเลีย (เข้าใจว่าคือดอกกุหลาบพันปี แต่ไม่แน่ใจ 100% 😛) ที่เห็นในรูป 🥳

All in all, at the end of the day, we had another fun & adventurous hike under our belt. 😇 We clocked in at 3.56 miles, which took us a little under 2 hours, most of which time was spent paving our own way in the wild. 😆

สรุปว่าวันนั้นได้ไปเดินป่ากันอย่างสนุกสนาน 😇 แถมมีการผจญภัยออกนอกเส้นทางเล็กน้อย สิริรวมแล้ว 3.56 ไมล์ หรือประมาณเกือบ 6 กิโลได้ ใช้เวลาสองชั่วโมงหย่อนๆ แต่จะเป็นการเดินคลำทางแนวกิจกรรมนอกหลักสูตรซะเกือบจะเกินครึ่ง 😆

Saturday Hike: Spring Blooms at Eno River

We finally made it back on the trail again this past weekend, after a long hiatus! 😊 Things have been pretty crazy during the last several months and blogging had to be put on the back burner, but it feels good to be back at long last!

หลังจากที่ห่างหายไปนาน ในที่สุดเราก็มีโอกาสได้กลับมาเดินป่ากันอีกครั้งเมื่อสุดสัปดาห์นี้เอง 😊 หลายเดือนที่ผ่านมาชีวิตวุ่นวายจนไม่มีเวลามาโพสต์ข่าวคราวให้ได้รับฟังกันบ้างเลย วันนี้ถือโอกาสได้ฤกษ์กลับมานำเสนอบรรยากาศฤดูใบไม้ผลิแถวนี้มาให้ได้ชมกัน

The main motivation was all of the spring blooms we’ve seen popping up around here during the past few weeks. Even though we had taken a break from real hikes, we still try to at least go out on walks around the neighbourhood as often as weather will allow. Recently, the flower scenes on our walks had me yearning to go check out their wildflower counterparts. 😏

ถึงแม้จะไม่ได้ไปเดินป่ามาซะนาน แต่เราก็ยังพยายามออกไปเดินออกกำลังเพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์กันอยู่บ้างเป็นครั้งคราว ช่วงสองสามสัปดาห์มานี้ดอกไม้ใกล้แถวบ้านแข่งกันออกดอกบานสะพรั่งไปทั่ว เลยอดสงสัยไม่ได้ว่าดอกไม้ป่าจะบานสวยอย่างนี้บ้างมั้ยนะ 😏

First, a quick stop to pick up my books on hold at Athens Drive Library, which gave us a worthy preview of what’s to come! 😍

ระหว่างทางไปแวะเอาหนังสือที่ห้องสมุด ดอกไม้ที่เค้าปลูกไว้ตามทางกำลังสวยจนอดแวะถ่ายรูปไม่ได้ 😍

We picked one of our favorite trails nearby – Fews Ford Access at Eno River State Park. It was a cool spring day. We were very surprised not to see more people out on the trail! 🤨 We started off on our usual route with Buckquarter Creek trail, that led us along the beautiful Eno River. From there, we continued on to Holden Mill loop before circling back to where we started from.

เราเลือกไปกันที่ Eno River State Park เพราะจำได้ว่าเคยเห็นดอกไม้ป่าที่นี่อยู่บ้าง วันเสาร์ที่ไปอากาศกำลังเย็นสบาย แต่น่าแปลกใจที่คนไม่เยอะอย่างที่คิด 🤨 อาจจะเป็นเพราะท้องฟ้าครึ้มฝนเล็กน้อยคนเลยไม่กล้าออกจากบ้านกัน เราเริ่มต้นด้วยเส้น Buckquarter Creek แล้วจึงต่อไปยังเส้น Holden Mill ก่อนจะวนกลับมาทางเดิม

We followed the red blazes on Buckquarter Creek.

เส้น Buckquarter Creek จะมีหมุดบอกทางเป็นสีแดง

Then we switched on to the yellow blazes on Holden Mill.

มาถึงเส้น Holden Mill หมุดบอกทางกลายเป็นสีเหลือง

As expected, the wildflowers were abundant! 🥰

ดอกไม้ป่าดาษดาไปทั่วสมความคาดหมาย 🥰

My prized spotting was these wild lilies, right at their perfect prime. I was so excited to spot the first lone one, before Joel called me over to this entire bush, just a few steps away! 😆

ตอนแรกตื่นเต้นเดินไปเห็นดอกลิลลี่ป่าดอกแรกขึ้นอยู่ดอกเดียว คุณสามีเดินเลยไปอีกไม่กี่ก้าวเจอบานอยู่ทั้งกอเลย 😆

Odd tree formations and other interesting tokens along the route. 🤩

ต้นไม้หน้าตาประหลาดตามรายทาง หินเพ้นท์ในรูปสุดท้ายอุตส่าห์ตาดีไปเห็นมีคนมาซ่อนไว้อยู่ในกอไม้ 🤩

Some of the trees in the higher elevation were still mostly bare, but there was a lot of green on the ground.

ต้นไม้ส่วนใหญ่ใบยังโกร๋นอยู่ แต่เริ่มมีสีเขียวผุดมาให้เห็นอยู่ประปราย

And, mushrooms, as usual! 😆

ที่พลาดไม่ได้คือการส่องเห็ด 😆

Eno River is beautiful at this time of the year. 😍

วิวแม่น้ำ Eno ช่วงนี้น้ำเต็มปริ่มกำลังสวย 😍

This sign has never failed to amaze me. 😲

เดินผ่านป้ายนี้ทีไรอดแวะถ่ายรูปไม่ได้ทุกที 😲

We clocked in at almost 4 miles, which took us 2 hours, a bit slower than usual due to lack of practice. 😛

วันนั้นเดินกันไปเกือบ 4 ไมล์ หรือประมาณ 6 กิโลครึ่ง ใช้เวลาสองชั่วโมงพอดิบพอดี คราวนี้ช้ากว่าคราวก่อนๆเพราะอ่อนซ้อมมาหลายเดือน 😛

Saturday Hike: Fall Weather at Eno River

After what felt like endless months of summer, I am happy to report that Fall weather has finally arrived here in NC! 😍We took the opportunity to celebrate this long awaiting cool air with a hike at an old favorite spot – Eno River State Park.

หลังจากที่ร้อนตับแตกมานานหลายเดือนแบบที่ไม่มีวี่แววว่าจะยอมลดละ ในที่สุดเมื่อสุดสัปดาห์นี้ฤดูใบไม้ร่วงก็ได้มาเยือนที่รัฐนี้อย่างเป็นทางการ 😍 เราเลยถือโอกาสออกไปประเดิมอากาศเย็นสบายกันด้วยการเดินป่าที่ Eno River State Park หลังจากที่ไม่ได้มากันซะนาน

We took our usual route, starting with Buckquarter Creek trail at Fews Ford Access and continuing over to Holden Mill loop.

เริ่มต้นออกเดินกันที่เส้น Buckquarter Creek ซึ่งตั้งอยู่ที่ทางเข้าด้าน Fews Ford จากนั้นจึงต่อไปยังเส้นวงแหวน Holden Mill

Buckquarter Creek was marked with bright red blazes.

ตามเส้น Buckquarter Creek จะมีหมุดบอกทางเป็นสีแดง

On Holden Mill, the blazes turned yellow.

ไปถึงเส้น Holden Mill หมุดบอกทางจะกลายเป็นสีเหลือง

Eno River was nice and full, after a few decent rainstorms.

น้ำในแม่น้ำ Eno River เต็มปริ่มจากพายุฝนที่มาถล่มบริเวณนี้ติดๆกันหลายลูก

Huge mushrooms! 😳

ตามทางยังมีเห็ดยักษ์เหลือให้เห็นอยู่ประปราย

I have a feeling that the trees here were still trying to register that the weather has cooled down. 🙄 There was barely any evidence of autumn colors on the leaves. Hopefully, we will begin to see some beautiful hues emerging soon!

ต้นไม้แถวนี้ส่วนใหญ่ยังมีใบเขียวขจีเต็มต้น ยังไม่มีวี่แววว่าจะมีสีสวยๆให้ดูกันตามฤดูแต่อย่างใด 🙄 แต่หวังว่าคงจะเริ่มแปลงโฉมกันในเร็ววันนี้

This is where Holden Mill ends. We curved around and headed back towards Buckquarter Creek from here.

นี่คือสุดปลายทางของเส้นวงแหวน Holden Mill ซึ่งมีป้ายบอกไว้อย่างชัดเจน จากจุดนี้เราเดินวกกลับไปยังเส้น Buckquarter Creek แล้วจึงเดินย้อนกลับไปทางเดิมที่มา

This is the first time I noticed this sign – hard to believe how this could be true! 😱

เดินกลับมาถึงต้นทางเพิ่งสังเกตเห็นป้ายนี้ เค้าบอกว่าเมื่อคราวที่พายุเฮอริเคนฟรานมาถล่มที่นี่เมื่อวันที่ 6 กันยายน ปีค.ศ. 1996 ระดับน้ำในแม่น้ำแห่งนี้เอ่อล้นขึ้นมาถึงขอบด้านล่างของป้ายที่เห็นในรูป 😱

We clocked in at 3.91 miles, which took us an hour and 45 minutes. It was a nice and pleasant hike, with the temperature staying nice and cool in the mid 60s the entire way – perfect hiking weather!

วันนั้นเดินกันไป 3.91 ไมล์หรือประมาณ 6 กิโลกว่าๆ ใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงกับ 45 นาทีพอดี อากาศกำลังสบายกำลังดีอยู่ที่ 17-18 องศาเซลเซียสตลอดทาง

Pandemic Pit Stop: Lizard Lick ‘n’ Wendell

On a cloudy weekend in June, we headed over to Wendell, a small outskirt triangle town that is about a 30 minute drive east of where we live. We started off with a quick hike at Turnipseed Nature Preserve. The forecast originally said rain, but then it changed to no rain… 🤔 By the time we left, it really looked like the sky was getting ready to dump down on us. We proceeded anyway with our fingers crossed, but brought along our rain jackets, just in case! 🙄

โปรแกรมออกนอกบ้านต้านโควิดประจำเดือนมิถุนาที่ผ่านมาเราไปเที่ยวกันที่เมือง Wendell ซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันออกของที่นี่ ขับรถไปใช้เวลาครึ่งชั่วโมงเท่านั้น เริ่มต้นด้วยการไปเดินป่าที่ Turnipseed Nature Preserve ตอนแรกพยากรณ์บอกว่าฝนจะตก แล้วก็มาเปลี่ยนเป็นไม่มีฝน 🤔 ถึงได้ตัดสินใจไปกัน แต่ก่อนออกจากบ้านฟ้าอึมครึมมากเลยชักไม่แน่ใจ เลยติดเอาเสื้อกันฝนไปด้วยดีกว่า 🙄

The parking lot was empty when we got there. There was one other guy that was leaving right when we pulled in. He kindly reminded us to apply our bug spray before heading off! 😬 The kiosk at the trailhead was fully stocked with different brochures as well as maps for the park, which was very handy since we didn’t have time to do any research before arrival. 😝

ไปถึงลานจอดรถโล่งเชียว มีรถจอดอยู่แค่คันเดียวเท่านั้น ตอนเราลงจากรถเห็นลุงกำลังกลับมาขึ้นรถพอดี แกอุตส่าห์เตือนด้วยความหวังดีว่าอย่าลืมฉีดยากันยุงก่อนออกเดินทาง 😬 ป้ายประชาสัมพันธ์ที่ต้นทางมีตู้ใส่ใบปลิวให้ความรู้อยู่หลายขนาน รวมทั้งแผนที่บอกรายละเอียดที่จัดไว้ให้บริการเพียบพร้อม ซึ่งก็พอเหมาะพอดี เพราะเราไม่ได้แปลนกันเอาไว้ล่วงหน้า 😝

This was by far one of the best well-maintained parks we have ever seen! The sandy gravel trails were nice and wide. The park consists of a few very short trails interconnecting with each other. We started off with the Lupine Loop Trail since it was closest to the parking lot.

พาร์คแห่งนี้เป็นเขตสงวนพันธุ์พืชที่ได้รับการดูแลไว้อย่างดีที่สุดเท่าที่เคยเจอมา ทางเดินของเค้ากว้างขวางเดินสะดวก และสะอาดสะอ้านไม่มีที่ติ มีทางสั้นๆอยู่ไม่กี่เส้น แต่ตัดต่อถึงกันหมด เราเริ่มต้นกันที่เส้น Lupine Loop ซึ่งอยู่ใกล้กับลานจอดรถที่สุด

Then, we took Boulder Trail to Gin Branch Creek Trail, before going on over to Meadow Loop Trail and then back to the parking lot via Gin Branch Creek Trail again. There were clear signs indicating the turnoff for each separate trail. The entire hike was just such a breath of fresh air, very straightforward from start to finish. There was no need for trail markers of any sort, since it was just one very distinct path the whole way. There were multiple signs you can scan along the way to get information about specific species of trees you spot on the route.

หลังจากเดินครบรอบ เราเลี้ยวไปที่เส้น Gin Branch Creek จากนั้นจึงต่อไปที่เส้น Meadow Loop เดินวนจนสุดวงแหวนแล้วจึงวกกลับตามเส้น Gin Branch Creek กลับมาที่รถ ป้ายบอกทางของเค้าปักไว้ชัดเจนทุกแยก มาเดินที่นี่ได้บรรยากาศที่แตกต่างจากที่ไปเดินป่ากันตามปรกติ เหมือนมาเดินเล่นสูดอากาศบริสุทธิ์ซะมากกว่า ค่อยๆเดินไปไม่ต้องกลัวหลง แถมยังมีป้ายตามทางที่สามารถสแกนเพื่อเรียนรู้รายละเอียดเกี่ยวกับต้นไม้นานาพันธุ์ที่ขึ้นอยู่ในบริเวณนี้อีกด้วย

Wildlife spotting! 😆

เจอสัตว์ป่ากลางทาง 😆

We clocked in at 2.12 miles which took us less than 45 minutes. Overall, a perfectly easy and pleasant hike that felt more like a stroll in the park! 😆 Best of all, it never actually rained on us!

วันนั้นเดินกันชิลด์ๆ สิริรวมระยะทางแล้วได้ 2.12 ไมล์ หรือประมาณ 3 กิโลครึ่งได้ ใช้เวลาแค่ 45 นาทีเท่านั้น เดินเสร็จรู้สึกผ่อนคลายกำลังดีไม่มีเหงื่อ เพราะอากาศครึ้มฟ้าครึ้มฝนแท้ๆ 😆 แต่โชคดีที่ไม่เจอฝนถล่มใส่

On the way out, we stopped by for a photo op at Kioti Tractor. I had spotted this cool transformer-like sculpture on the way to the beach during one of our trips and always wanted to come check it out. It was a lot cooler up close! 😍 The entire thing was made from tractor parts, and sits right out in front of their main building.

ออกจากพาร์คมาไปแวะถ่ายรูปกันที่บริษัท Kioti Tractor คราวที่แล้วระหว่างทางไปเที่ยวทะเลเกิดตาดีไปเห็นเจ้าหุ่นยนต์ตัวนี้จากบนฟรีเวย์ ยังสงสัยว่าคืออะไรหนอ เหมือนยกมาวางจากหนังญี่ปุ่น เลยตั้งใจว่าถ้าผ่านมาแถวนี้อีกจะต้องมาแวะดูให้เห็นเป็นบุญตา คราวนี้เลยได้โอกาสพอดี มาเห็นใกล้ๆ ถึงได้รู้ว่าเค้าทำมาจากชิ้นส่วนต่างๆของรถแทรคเตอร์นั่นเอง บริษัทนี้เดิมเป็นของเกาหลี แล้วมาสร้างสำนักงานใหญ่ในอเมริกาอยู่ที่นี่ ที่สาขาในเกาหลีเค้าก็มีหุ่นอย่างนี้ตั้งไว้เฝ้าประตูหน้าเหมือนกัน 😍

We took a detour to the little town with a big name – Lizard Lick. 😅 At a Cashpoint ATM machine right outside of Lizard Lick Swift Mart, the town namesake sits atop its roof to greet visitors with a hanging tongue! 🤣

ก่อนถึงดาวน์ทาวน์เมือง Wendell เราขออ้อมไปแวะเมืองชื่อแปลก Lizard Lick 😅 ซึ่งตั้งอยู่ติดกัน ที่ตู้เอทีเอ็มหน้าร้านขายของชำกลางเมืองแห่งนี้ เค้ามีกิ้งก่ายักษ์เป็นสัญลักษณ์ของเมืองตั้งเด่นอยู่บนหลังคาแลบลิ้นแผลบๆคอยทักทายผู้คนที่สัญจรไปมา 🤣

Right next door at Lizard Lick Towing & Recovery, there is a sign post with a entire collection of NC towns with equally unique names. 😆

ติดกันเป็นบริษัทรับลากรถชื่อ Lizard Lick Towing & Recovery ซึ่งมีป้ายบอกแสดงระยะทางสู่เมืองอื่นๆในรัฐนี้ที่ต่างก็มีชื่อแปลกแหวกแนวไม่แพ้กัน 😆

After that, we headed back to downtown Wendell, stopping first to admire ‘The World’s Largest Tobacco Hornworm’ mural.

จากนั้นเราไปแวะชมภาพจิตรกรรมฝาผนังที่มีป้ายบอกไว้ชัดเจนว่าเป็น ‘หนอนใบยาสูบที่ตัวใหญ่ที่สุดในโลก’

Then over to Bearded Bee Brewing Company where we enjoyed some freshly brewed alcoholic beverages in a very trendy establishment. Their outdoor seating section offers a view of the Wendell Bee Mural. And a very cool vintage car!

ตบท้ายด้วยเบียร์เย็นๆจาก Bearded Bee Brewing Company ตึกเค้าดีไซน์ไว้ซะเก๋ไก๋ทั้งด้านในและด้านนอก ที่นั่งจิบเบียร์ด้านนอกของเค้ามีวิวสวยๆให้ชมเป็นภาพเพ้นท์ลายธรรมชาติ แถมนั่งๆอยู่ยังมีรถยนต์รุ่นคุณปู่ขับมาจอดไว้ให้ชมกันถึงตรงหน้าอีกด้วย

For lunch, we grabbed a few tasty offerings from the Barone Meatball Company food truck, which was parked right outside.

ส่วนมื้อกลางวันเราได้ชิมเมนูอร่อยๆจากร้านอาหารเคลื่อนที่ Barone Meatball Company ซึ่งมาเปิดให้บริการอยู่ที่ลานจอดรถหน้าร้านพอดี

We had such a great time in Wendell that day and hope to come back and visit again soon! 😍

สรุปว่าวันนั้นเราประทับใจกับเมือง Wendell กันมาก และหวังว่าจะได้มีโอกาสแวะมาเยี่ยมเยือนกันใหม่ในโอกาสหน้า 😍

Pandemic Pit Stop: Picture-Perfect Pittsboro

We spent one cold dreary Saturday back in February visiting nearby Pittsboro and surrounding towns. This small but charming area has a few spots that are quite near and dear to our hearts. Besides being the place where Miss Mia, our second fur baby was adopted from, it was also where Joel and I officially met for the first time, ages ago! 😊

บ่ายวันเสาร์เมื่อปลายเดือนกุมภาตอนต้นปี เราขับรถไปเที่ยวกันที่เมือง Pittsboro และบริเวณใกล้เคียง ละแวกนี้มีหลายแห่งที่มีความสำคัญกับครอบครัวน้อยๆของเรา เพราะนอกจากจะเป็นที่ที่เราไปรับอุปการะคุณเมีย น้องแมวน้อยเบอร์สองของบ้านมาเลี้ยงแล้ว ที่นี่ยังเป็นที่ที่คุณสามีกับเราได้พบปะกันอย่างเป็นทางการเป็นครั้งแรกตั้งแต่สมัยเมื่อครั้งกระโน้น 😊

We started the trip down memory lane with the place where we first met as bridesmaid and groomsman at our good friends’ wedding back in 2008. Fearrington Village is a popular wedding venue in the area. Not only do they have pretty cows and goats grazing in an idyllic pasture out front, but you can also find boutique shops, an inn, a spa, and a couple of places to grab a bite while you are there. There is even a few of the infamous Vollis Simpson‘s whirligigs out on display too!

เริ่มต้นรำลึกความหลังกันด้วย Fearrington Village ซึ่งเป็นสถานที่จัดงานแต่งงานของเพื่อนสนิทจากสมัยมหาลัย ซึ่งได้จัดแจงให้เราสองคนมาเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวและเพื่อนเจ้าสาวในงานเมื่อปี 2008 จนเป็นที่มาของตำนานรักข้ามทวีปของสองเรา 😜 ที่นี่เป็นที่จัดงานเลี้ยงยอดฮิตของบริเวณนี้ นอกจากจะมีทุ่งหญ้าเขียวขจีที่มีฝูงวัวและแพะหน้าตาไฮโซคอยเล็มหญ้าแบบชิลด์ๆให้แขกเหรื่อมาถ่ายรูปด้วยแล้ว ยังมีร้านบูติคน่ารักๆไว้ให้เดินช้อปปิ้งแก้เบื่อ มีโรงแรมขนาดเล็กแต่หรูให้นอนเล่นชมวิวสวยๆ มีสปาไว้คลายเครียด รวมทั้งมีกังหันลมจากวัสดุเหลือใช้ฝีมือคุณ Vollis Simpson นักศิลปกรรมชื่อดังมาตั้งไว้ให้ชมตรงทางเข้าอีกด้วย

Next stop was Clyde Jones’ Critter Crossing, a quirky collection of wooden carved ‘critters’ and whimsical paintings which can be found decorating the artist’s home and front yard. This former mill worker had no formal arts training, but loved to create beautiful pieces of arts, which he then gave away to people. His lovely designs can be found all over town in neighbors and friends’ yards in Bynum, NC.

จากนั้นเราไปแวะกันที่ Clyde Jones’ Critter Crossing ซึ่งเป็นบ้านของคุณ Clyde Jones พนักงานโรงสีที่โด่งดังจากการนำเอาท่อนไม้มาประกอบเป็นสิงสาราสัตว์นานาชนิดด้วยความสร้างสรรค์ส่วนตัว บ้านน้อยของแกประดับประดาไปด้วยผลงานศิลปะสีสันสะดุดตามากมาย หลังจากที่ไม่เหลือที่ตั้งโชว์ในบริเวณบ้านตัวเองแล้ว แกยกเอางานฝีมือที่เหลือไปบริจาคให้เพื่อนบ้าน จนทุกคนนำมาตั้งโชว์กันเต็มเมือง Bynum เล็กๆแห่งนี้

From there, we headed over for a short hike at Lower Haw River Trail. Before the hike, we parked by Bynum Bridge, a pedestrian bridge crossing Haw River that features very cool graffiti art all over it.

ตามธีมศิลปะมากันที่สะพานข้ามแม่น้ำ Haw River ซึ่งอยู่ถัดไปไม่ไกล ที่นี่ศิลปินสมัครเล่นนับไม่ถ้วนแห่กันมาใช้พื้นสะพานคนข้ามแห่งนี้เป็นผืนผ้าสเปรย์ลวดลายสร้างสรรค์กันตามใจอยาก

A short walk led us over to the parking lot at the trailhead. There was more street art for us to see along the way.

จากสะพานเดินมาไม่ไกลเป็นที่จอดรถของเส้นทางเดินป่า Lower Haw River Trail ซึ่งเราตั้งใจมาเดินกัน ระหว่างทางมีผลงานศิลปะสวยๆไว้ให้ชมกันอีกไม่ขาดสาย

We spent quite a bit of time looking for the actual trail once we got there. 😓 It wasn’t very clear where it was and we kept walking around and around trying to find it. After getting turned around from a few different dead ends, we finally located the trailhead right where this metal flower stood!

ไปถึงเดินวนหาต้นทางอยู่นานกว่าจะเจอ 😓 ป้ายเค้าก็ไม่ได้ช่วยเลย เดินไปทางนึงก็ตัน อีกทางก็พาลงน้ำ สุดท้ายเห็นคนเดินมาถึงเดินตามเค้าจนได้เจอต้นทางอยู่ที่ตรงดอกไม้เหล็กที่เห็นในรูปนี่เอง

The trail itself was very wet! 😆 It hugged along Haw River pretty much the entire way we traveled. The river appeared to be at capacity and even overflowed into our paths in a few spots. We walked as far as we were comfortable, until we reached a spot where it would take quite an effort to wade over the muds and puddles. That’s when we decided to just turn around and head back.

ทางเส้นนี้วันนั้นที่ไปแฉะมาก 😆 พาเราเดินเลียบแม่น้ำ Haw River ไปตลอดสาย ตัวแม่น้ำเต็มปริ่มจนล้นลงมาท่วมทางเป็นบางส่วน เราเดินไปจนประมาณว่าลุยไม่ไหวแล้วถึงได้หันหลังเดินกลับ

We clocked in at 1.7 miles, which took us about 45 minutes or so. It was a short but pretty hike. The entire trail was supposed to be 7.3 miles, out and back. If we are ever back this way at some point when it’s not so wet, we would like to be able to try to hike the entire trail!

วันนั้นเดินกันไปได้แค่ 1.7 ไมล์ หรือประมาณไม่ถึง 2.73588 กิโลดี สั้นแต่สวย จริงๆแล้วทางเส้นนี้ถ้าเดินกันจนสุดไปกลับจะประมาณ 7.3 ไมล์ ถ้าได้ผ่านมาแถวนี้อีกเอาไว้จะมาเดินให้ครบ หวังว่าคราวหน้ามาจะไม่แฉะเท่านี้ 😛