Friday Hike: Hiking with Fireflies at Lake Johnson

We decided on a last minute hike at Lake Johnson late Friday evening. We have hiked this trail dozens of times, since it is a convenient location, very close to home. I didn’t really expect much in terms of discovery, but it turned out to be a spectacular hike nonetheless!

อาทิตย์นี้หยุดยาวไม่มีอะไรทำ เลยชวนกันไปเดินป่าเย็นวันศุกร์ที่ Lake Johnson ซึ่งที่นี่ไปเดินกันมาหลายสิบรอบแล้วเพราะสะดวกสบายอยู่ใกล้บ้าน ไม่ได้คิดว่าจะได้เจออะไรแปลกใหม่น่าสนใจ แต่ปรากฎว่าธรรมชาติยังอุตส่าห์หาเรื่องมาทำให้เราประหลาดใจอีกจนได้

We just needed an exercise and wanted to do something quick and easy. We also wanted to avoid the crowd at the same time, so we tried to get there as late as we could. That turned out to be the perfect decision. What set this particular hike apart from all the other times, was the presence of fireflies! Hundreds, maybe thousands of them, everywhere! We set out about half an hour before sunset. As soon as we hit the trail, we started noticing specks of lights flashing up all around us. The closer to dusk it got, the easier it was to spot them. Having lived in big cities my entire life, I never got a chance to see real fireflies until I moved here to North Carolina. We would spot a few here and there when we were out in the evening around our house. But this is the first time I have seen so many of them together at the same time! Too bad it was just impossible to photograph them. 😔 Maybe if I had one of those big beefy cameras…🤔

อยู่ติดบ้านมาหลายวันจนเบื่อเลยอยากหาเรื่องออกนอกบ้านกันบ้าง แต่ขี้เกียจขับรถไปไกล เลยตกลงกันว่าเอาที่ใกล้ๆละกัน แต่อีกใจก็ห่วงว่าหยุดยาวอย่างนี้คนจะเยอะ สุดท้ายเลยรอจนค่ำถึงได้ออกจากบ้านไปกัน ไปถึงคนกำลังทยอยกลับบ้านพอดี เลยเจอทางโล่งสมใจ เราไปถึงที่นั่นก่อนพระอาทิตย์ตกดินประมาณครึ่งชั่วโมงได้ เดินไปซักพักเริ่มสังเกตเห็นแสงวิบวับตามทาง ปรากฎว่ามาได้จังหวะหิ่งห้อยออกมาเต็มป่า มองไปทางไหนก็เจอแสงระยิบระยับไปทั่ว ยิ่งมืดยิ่งเห็นชัด ด้วยความที่โตมาในเมืองใหญ่เลยไม่เคยมีโอกาสได้เห็นหิ่งห้อยของจริง จนมาเห็นครั้งแรกก็ตอนย้ายมาอยู่ที่รัฐนอร์ทแคโรไลน่าเมื่อไม่กี่ปีก่อนนี่เอง แต่ก็เคยเห็นแค่ประปรายไม่กี่ตัวแถวบ้าน ไม่เคยเห็นทีเดียวเป็นร้อยเป็นพันๆตัวอย่างนี้ เสียดายที่ถ่ายรูปเก็บมาเป็นหลักฐานไม่สำเร็จ 😔

By the time we got back to the car it was almost completely dark out. The moon was high up and beautiful. We were in such a rush when we left the house that neither of us remembered to bring our Apple Watch, so no workout shot this time! 😆 We estimated that we did around 2.5-3 miles in a little over an hour.

กว่าจะเดินกลับมาถึงรถก็มืดพอดี พระจันทร์เกือบเต็มดวงลอยเด่นอยู่เหนือทะเลสาบกำลังสวยเชียว คราวนี้รีบออกจากบ้านเลยลืมเอานาฬิกามาด้วย เลยไม่มีภาพสรุปการออกกำลังกายเหมือนเคย 😆 แต่ประมาณได้ว่าเดินกันไปราวๆ 4-5 กิโลได้ ใช้เวลาชั่วโมงกว่าๆ

Travel Diary: Winston-Salem Arts

Trip Date: February-March 2020

วันที่เดินทาง: กุมภาพันธ์-มีนาคม 2563

This is the last post on my Winston-Salem series, where I’d like to showcase several eye candies from all around town. Before this trip, I never realized that Winston-Salem has such a vibrant arts scene or that it is recognized as the City of Arts and Innovation. There are artworks to be explored literally everywhere in town!

นี่เป็นตอนสุดท้ายของซีรี่ส์นำเที่ยวเมือง Winston-Salem ซึ่งเราจะพาไปชมของสวยๆงามๆรอบเมือง ก่อนไปไม่เคยรู้มาก่อนว่าเมืองนี้เป็นสวรรค์ของคนรักศิลปะแท้ๆ แถมยังได้รับการยกย่องให้เป็นเมืองแห่งศิลปะและนวัตกรรม ไปที่ไหนก็มีผลงานศิลปะให้ชมไม่ขาดสาย

Starting off with what the locals call ARTivity on the Green, which is located right by Trade Street. This is Winston-Salem’s very first public park. It is packed full with colorful murals. Right in the middle is the bright red sculpture in the shape of stacks with different heights. These were said to signify the city’s past industrial background.

เริ่มต้นกันที่จุดเด่นใจกลางเมืองที่มีชื่อว่า ARTivity on the Green บนถนน Trade Street ที่นี่เป็นสวนสาธารณะแห่งแรกของเมือง Winston-Salem นอกจากจะมีสตรีทอาร์ตสีสวยให้ชมกันอยู่รายรอบแล้ว ตรงกลางสวนยังมีผลงานประติมากรรมสีแดงสะดุดตาเป็นท่อเหล็กสูงต่ำต่างระดับที่ทำไว้เพื่อตั้งใจสื่อถึงภูมิหลังทางอุตสาหกรรมของเมืองนี้

Nearby on Trade Street, more street arts can be found in abundance, within just a few blocks of one another!

ถัดมาบนถนน Trade Street มีผนังหลากสีหลายลายให้ดูไม่ซ้ำกัน ยังไม่นับผลงานประดับยอดตึกเก๋ๆอีกหลายชิ้น

This one was right across from Benton Convention Center.

ตรงข้าม Benton Convention Center

And this one was by the parking spots at Slappy’s Chicken.

ที่จอดรถร้าน Slappy’s Chicken

Beautiful lamp post, right by Cardinal Hotel.

เสาไฟฟ้าเยื้องๆกับโรงแรม Cardinal

This one was near Winston Tower.

ใกล้ Winston Tower

And these were right outside the lot downtown where we parked, just around the corner from Trade Street.

หน้าลานจอดรถที่เราไปจอดกันในดาวทาวน์ ใกล้ๆถนน Trade Street

At Fiddlin’ Fish Brewing Company…

ที่โรงเบียร์ Fiddlin’ Fish Brewing Company

At Wise Man Brewing.

อีกโรงเบียร์ Wise Man Brewing

Now, moving on to what I consider the highlight of this post: Art-o-mats! I had never heard of them before I started doing research for this trip. Winston-Salem used to be one of the biggest tobacco producers in the country. As a result, there used to be these cigarette vending machines everywhere in town. When smoking started to become a thing of the past, these machines were decommissioned and they just sat around collecting dust, until a local artist came up with this genius idea to turn them into arts dispensing machines! We went to Delurk Gallery, the studio where Clark Whittington produces his unique pieces that are now displayed all over the world.

ไฮไลท์ของโพสต์นี้คงหนีไม่พ้นเจ้าเครื่องที่เค้าเรียกกันว่า Art-o-mats ซี่งเราเองเพิ่งมาทำความรู้จักกับมันเป็นครั้งแรกก็ตอนที่ไปค้นคว้าหาข้อมูลเกี่ยวกับเมืองนี้ก่อนที่จะมาเที่ยวกันนี่แหละ เมื่อก่อนเมือง Winston-Salem เคยเป็นผู้ผลิตยาสูบรายใหญ่ของประเทศ ก็เลยมีเครื่องจำหน่ายบุหรี่อัตโนมัติตั้งไว้คอยบริการประชาชนอยู่ทั่วเมือง ต่อมาเมื่อมีการรณรงค์ให้คนเลิกสูบบุหรี่ เจ้าเครื่องเหล่านี้เลยถูกแบน และถูกย้ายไปเก็บฝุ่นในห้องเก็บของแทน จนกระทั่งอยู่มาวันหนึ่งมีศิลปินหัวใสเกิดไอเดียที่จะนำไอ้เครื่องเนี่ยมาแปลงร่างเป็นตู้จำหน่ายผลงานศิลปะอัตโนมัติขึ้นมา เราแวะไปที่ Delurk Gallery ซึ่งเป็นสตูดิโอที่คุณ Clark Whittington ศิลปินที่ว่าเค้าใช้เป็นที่ทำการแปลงโฉมตู้พวกนี้และส่งไปติดตั้งยังจุดต่างๆทั่วโลก

We did a mini art-o-mat hunt while in Winston-Salem. My favorite was the one at a/perture Cinema, pictured above!

คราวนี้เราเลยได้โอกาสไปตามล่าหาเครื่อง art-o-mat ตามสถานที่ต่างๆทั่วเมือง อันโปรดของเราก็คืออันในรูปข้างบน ซึ่งไปเจอตั้งอยู่ที่โรงหนัง a/perture

We saw these at Camino Bakery, the dark-colored one at the Brookstown location, and the blue one at the downtown location.

สองเครื่องนี้ตั้งอยู่ในร้าน Camino Bakery อันสีเข้มอยู่ที่สาขา Brookstown ส่วนอันสีอ่อนอยู่ที่สาขาดาวทาวน์

This one was in the lobby of Hotel Indigo.

อันนี้ตั้งอยู่ที่ล๊อบบี้โรงแรม Indigo

The first one above was a surprise find, right outside our room at Wherehouse Art Hotel! And the other one was inside Krankies, the coffee shop downstairs!

รูปแรกข้างบนนี้ไปเจอะเข้าโดยไม่ได้ตั้งใจ เพราะว่าตั้งอยู่หน้าห้องพักของเราที่โรงแรม Wherehouse Art ส่วนอีกอันนั่นอยู่ในร้านกาแฟ Krankies ชั้นล่างตึกเดียวกัน

This one was inside Mary’s Diner, on Trade Street.

อันนี้อยู่ในร้านอาหาร Mary’s Diner บนถนน Trade Street

And this one was inside Wise Man Brewing.

ในโรงเบียร์ Wise Man Brewing

This one was at Benton Center, where we attended the Big Sip Festival. We actually ended up purchasing this original piece of artwork in the picture and brought it home with us as a souvenir! It was a painting by David Philips Hodge, which reminds us of the California sea and dessert. 😊

ส่วนอันสุดท้ายนี้ไปเจอที่ศูนย์ประชุม Benton Center ที่เราไปร่วมงาน Big Sip Festival กัน เราไปเจอผลงานศิลปะที่ถูกใจจากศิลปินชื่อคุณ David Philips Hodge เลยได้อุดหนุนกลับบ้านมาเป็นที่ระลึกหนึ่งชิ้น ตามที่เห็นในรูป 😊

Last but not least, since I happened to snap this picture during our trip to Winston-Salem… I’d like to offer it as a tribute to the ongoing countrywide protests for social & racial injustice. Here’s to the hope that since justice did prevail then, it would do so now!

ก่อนจบขอถือโอกาสลงรูปที่เผอิญไปถ่ายติดมาจากเมือง Winston-Salem เที่ยวนี้ อยากอุทิศให้แก่ขบวนการประท้วงต่อต้านความอยุติธรรมทางสีผิวที่มีมาอย่างต่อเนื่องทั่วประเทศตั้งแต่สิ้นเดือนก่อน หวังว่าคราวนี้จะประสบความสำเร็จเช่นเดียวกับในประวัติศาสตร์ตามป้าย ซึ่งตั้งไว้เพื่อเป็นอนุสรณ์แก่ชัยชนะจากการชุมนุมประท้วงเมื่อปีค.ศ. 1960 ที่นำโดยคุณ Carl Wesley Matthews เพื่อต่อต้านการแบ่งแยกสีผิวในร้านอาหารที่เมือง Winston-Salem นี้ จนในที่สุดหลังจากที่ประท้วงกันอยู่นานถึง 107 วัน คุณ Matthews กลายเป็นคนผิวสีรายแรกที่ได้รับการเสิร์ฟอาหารร่วมกับคนขาวบนเคาน์เตอร์เดียวกันเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคมปีค.ศ. 1960

Saturday Hike: Clear Sky at Carvers Creek

My dearest husband double-booked us again this weekend. Coincidentally, our hiking group’s last choice of destination for Spring Series this Sunday happened to be a relatively familiar section of Eno River State Park. So, we happily opted to explore a new trail on our own on a Saturday hike at Carvers Creek State Park in Fayetteville instead!

สัปดาห์นี้คุณสามีนัดซ้อนอีกแล้ว แต่ประจวบเหมาะที่กลุ่มเพื่อนรักการเดินป่าของเรามีกำหนดไปเดินป่ากันที่ Eno River State Park ช่วงที่เราไปกันมาหลายครั้งแล้ว เลยถือโอกาสได้ไปบุกเบิกเส้นทางเดินป่าสายใหม่ที่เรายังไม่เคยไปกันที่ Carvers Creek State Park ในเมือง Fayetteville แทน

I discovered this close by new-to-us park just a few months ago, when I happened upon these pictures of a dried out millpond full of cypress trees with exposed root systems. It was unlike anything I had ever seen before so I happily added it to our to-do list right before the quarantine started. Fast forward to this weekend, when we were looking for a new destination to explore, this park came to mind. However, after careful research, we determined that the section I wanted to see is likely going to be crowded on an early Saturday afternoon with perfect weather in the lower 80s. 😞 Instead, we opted for more obscure trails at the eastern Sandhills Access, hoping to avoid the throng of people. We started off at Longleaf Pine trail, then continued on the the Fox Squirrel Loop before circling back to finish off Longleaf Pine. Each section was clearly marked with different shaped and colored blazes, very easy to navigate!

เมื่อหลายเดือนก่อนตอนเรากำลังหาที่เที่ยวแห่งใหม่ใกล้บ้าน เผอิญไปเจอรูปหนองน้ำแห้งผากจนมีรากอูมของต้นสนโผล่ขึ้นมาให้เห็น ดูแล้วแปลกตาดีแท้ เลยคอยเล็งไว้ว่าจะหาโอกาสไปดูของจริง มาวันเสาร์นี้เลยได้โอกาสกะจะไปให้เห็นเป็นบุญตา แต่พอไปหาข้อมูลดูแล้วเราทั้งคู่เห็นพ้องต้องกันว่าคนคงจะต้องเยอะแน่ๆ 😞 ด้วยความที่อากาศกำลังสบายอยู่ที่ 80 องศาฟาเรนไฮต์ หรือประมาณยี่สิบกว่าไม่ถึงสามสิบองศาเซลเซียสดี สุดท้ายเลยตกลงกันว่าน่าจะลองไปที่อีกฟากของ park เดียวกันด้าน Sandhills Access ฝั่งตะวันออกที่ดูไม่ค่อยฮอตฮิตเท่าไหร่ เราเริ่มออกเดินกันที่เส้นทางเดินป่า Longleaf Pine จากนั้นจึงต่อไปยังเส้น Fox Squirrel Loop แล้วจึงวนกลับมาจบลงที่ Longleaf Pine อีกที แต่ละเส้นมีหมุดปักคอยบอกทางเป็นคนละสี คนละรูปทรงเรขาคณิต เดินง่ายไม่มีการหลงแน่นอน

The parking lot was empty when we arrived, as predicted! 😉

ไปถึงเจอลานจอดรถว่างโล่งกำลังดีอย่างที่คาดการณ์ไว้ 😉

The trail, though not my first choice, was surprisingly refreshing, with a terrain that’s very different from our usual hikes in the Triangle area. It was a forest of longleaf pines, as the name suggested, along wide double-tracked trails, filled with sand! Yes, not dirt, or rocks, but sand! 🧐 Apparently, this area is what they called the Sandhills region, which scientists believe used to be where the oceans receded, millions of years ago! 😳

ถึงจะไม่ได้ตั้งใจมาแต่แรก แต่มาถึงแล้วก็ไม่ผิดหวัง เส้นทางเดินป่าที่นี่แปลกตาไปกว่าที่เราคุ้นเคยกัน เป็นป่าสนชนิดที่เค้าเรียกกันว่า longleaf pine ทางเดินกว้างขวางมีสองเลน แต่ที่น่าแปลกก็คือเป็นพื้นทราย แทนที่จะเป็นดินหรือหิน เหมือนที่เคยเจออยู่ปกติ 🧐 ไปอ่านเจอว่าแถวนี้เค้าเรียกว่าเป็นย่าน Sandhills หรือแปลตรงตัวว่า เนินทราย เพราะนักวิทยาศาสตร์เชื่อว่าที่นี่เคยเป็นมหาสมุทรมาก่อนเมื่อหลายล้านปีมาแล้ว 😳

There were signs of controlled burns all along the edges, where we could spot charred trunks and pinecones with burnt tips. This is a technique used to maintain the livelihood of this complex and endangered ecosystem, to stimulate soil enrichment and promote new growth.

ตามชายป่ามีร่องรอยการถูกเผาไหม้ ตามลำต้นเห็นเป็นรอยดำ รวมทั้งลูกสนที่ตกอยู่ตามพื้นก็มีรอยไหม้เช่นกัน นี่เป็นเทคนิคการเผาป่าตามกำหนดที่มีการควบคุมการลุกลามให้อยู่ในขอบเขตที่กำหนดไว้ เพื่อปรับสภาพของดิน ช่วยให้อัตราการเจริญเติบโตของต้นไม้เพิ่มขึ้น

My favorite activity – wildflower spotting! 😊 With an added bonus of…wild raspberries?

กิจกรรมสุดโปรดคือการส่องหาดอกไม้ป่า 😊 แถมยังไปเจอโบนัสเป็นลูกราสเบอร์รี่ป่า…รึเปล่าก็ไม่รู้

Horse encounter on the trail! 🥰

เที่ยวนี้เจอม้าสมใจ 🥰

…followed by a squirrel spotting, on none other than Fox Squirrel Loop Trail! 😆

…กับไปเจอเจ้ากระรอกตัวนี้บนเส้น Fox Squirrel Loop เค้าตั้งชื่อทางไว้เหมาะเจาะจริงๆ 😆

We took a short detour to check out a beautiful pond at the end of Little Pond Spur Trail.

แวะอ้อมไปดูสระน้ำในรูป จากแยก Little Pond Spur

Though the weather started out nice, I felt overheated by the end of the hike. 🥵 My heart rate was up into the 170-180 ranges by the time we finished. We clocked in at 5.69 miles, which took us just north of 2 hours. I’m not sure if we’ll be hiking again this summer, with the heat getting more and more intense every day… Maybe we can start out a little earlier in the day…will see!  😉

ตอนเริ่มออกเดินก็ว่าอากาศดี ไม่ร้อน แต่กว่าจะเดินกลับมาถึงรถก็เหงื่อโซก 🥵 อัตราการเต้นของหัวใจพุ่งไปเลย 180 สรุปแล้วเดินกันไป 9 กิโลหน่อยๆ ใช้เวลาสองชั่วโมงนิดๆ อากาศเริ่มจะร้อนจัดขึ้นทุกวัน ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้กลับมาเดินป่ากันอีกรึเปล่าหน้าร้อนนี้ ถ้าจะไปกันจริงๆคงจะต้องเริ่มกันเช้าหน่อยจะได้ไม่ร้อนจัดขนาดนี้ 😝

Travel Diary: Winston-Salem Sees

Trip Date: February-March 2020

วันที่เดินทาง: กุมภาพันธ์-มีนาคม 2563

Welcome back to the third installment of my Winston-Salem series. This one features different places we deem worth seeing around town. The last time I came here, the only one tourist spot I knew of (and hence the only thing my friends and I ended up seeing during that trip) was the infamous Old Salem historic district. It turns out this beautiful old town has a lot more to offer that just that!

ขอต้อนรับกลับมาสู่ตอนที่สามของซีรี่ส์นำเที่ยวเมือง Winston-Salem ซึ่งรอบนี้จะพาไปชมสถานที่น่าเที่ยวต่างๆของเมืองเก่าแก่แห่งนี้ เมื่อคราวที่แล้วที่มาที่นี่รู้จักอยู่แค่ที่เด่นดังที่เดียวก็คือเมืองเก่า Old Salem เลยได้เห็นกันแค่นั้น พอมาสืบเสาะเอาจริงจังถึงได้รู้ว่าเมืองนี้ยังมีของดีให้ดูอีกเยอะแยะ

First up was a cool relic in the form of a seashell. 😆 We checked out the last Shell Oil Clamshell station in town, located in a quiet residential neighborhood at the corner of Sprague and Peachtree Streets. It’s obviously been a long time since it has gone out of business but the location was pretty well preserved. The two tall pumps still sit out front and the clamshell structure houses a little store whose front door and windows offer you a peek inside to get a glimpse of how business might be conducted back then.

ก่อนอื่นเราไปแวะชมโบราณสถานรูปเปลือกหอยสีแสบตา 😆 นี่คือปั๊มเชลล์รุ่นบุกเบิก ซึ่งตั้งอยู่อย่างโดดเด่นที่สี่แยกมุมถนน Sprague และ Peachtree ตัวปั๊มนั้นปิดให้บริการไปนานแล้ว แต่เค้าบูรณะไว้อย่างดี ปั๊มสีเหลืองแดงสองอันตั้งตระหง่านอยู่หน้าตัวร้านที่แอบมองทางประตูด้านหน้าหรือกระจกหน้าต่างด้านข้างเข้าไปเห็นได้ว่าสภาพเมื่อหลายสิบปีก่อนเป็นยังไง

From there we headed over to UNCSA – University of North Carolina School of the Arts campus. I admit this is a rather odd destination, but it was a beautiful place, very fitting for its purpose. The best part was how deserted it was on a late Friday afternoon. I enjoyed spending time walking around admiring this section in the middle where they have a miniature movie studio. My favorite was the sign Joel spotted above, right next to a large green dumpster! 😂

ต่อไปเป็น UNCSA – University of North Carolina School of the Arts มหาวิทยาลัยศิลป์ของรัฐนอร์ทแคโรไลน่า ซึ่งดูเผินๆไม่น่าจะมานับเป็นสถานที่ท่องเที่ยวได้ แต่เผอิญไปรู้มาว่าเค้ามีโรงถ่ายหนังขนาดย่อมๆตั้งอยู่ในนั้น เราเลยเข้าไปลองเดินเที่ยวกันดู วันนั้นที่ไปเป็นบ่ายวันศุกร์ คนแทบจะไม่มีให้เห็นซักคน เลยได้ถ่ายรูปกันอย่างสบายๆ มีช่วงตึกสั้นๆที่เค้าเอามาจัดตกแต่งไว้ได้บรรยากาศประมาณหนังฮอลลีวู๊ดเก่าๆ เพิ่งจะรู้ว่าที่นี่เป็นโรงเรียนสอนการถ่ายทำภาพยนตร์ระดับต้นๆของประเทศเลยทีเดียว คุณสามีตาดีแอบไปเห็นป้ายนี้ที่เค้าติดไว้ตรงถังขยะอันโตข้างโรงเก็บของด้านหลังที่เขียนว่า ถังใบนี้สงวนไว้สำหรับของวิเศษเหลือใช้จากการถ่ายทำภาพยนตร์โดยเฉพาะ 😂

We headed to the Stevens Center downtown, which is UNCSA’s largest performance venue, hoping to check out its majestic interior. Unfortunately, we found out it was closed to public when we got there, so I could only get pictures of the building from the outside. 😔

จากนั้นเราตรงไปที่ Stevens Center ซึ่งอยู่ห่างไปไม่ไกล ที่นี่เป็นโรงละครที่ใหญ่ที่สุดของ UNCSA ได้ยินมาว่าข้างในสวยมาก เลยตั้งใจจะเข้าไปดู ปรากฎว่าไปถึงเค้าปิดไม่ให้คนเข้าเพราะไม่มีการแสดง เลยอดกันไปตามระเบียบ ถ่ายรูปมาฝากได้แค่ตัวตีกด้านนอกเท่านั้น 😔

We took a mini coffee break at the Camino Bakery in Brookstown, and spotted this cool looking guitar store nearby. Not far from it was the Winston-Salem visitor center, housed in the old cotton mill building.

ห่างไปอีกนิดเป็นย่านที่มีชื่อว่า Brookstown เราไปแวะจิบกาแฟเติมพลังกันที่ร้าน Camino Bakery ซึ่งตัวตึกด้านนอกแต่งไว้น่าสะดุดตาเป็นอิฐทาสีดำตัดกับตัวตึกสีอิฐด้านหลัง ร้านข้างๆเป็นร้านขายกีต้าร์ ป้ายหน้าร้านของเค้าก็เก๋ไก๋ไม่แพ้กัน เดินไปอีกหน่อยก็จะเจอศูนย์บริการนักท่องเที่ยวของเมืองนี้ ซึ่งตั้งอยู่ในตึกที่เคยเป็นโรงงานฝ้ายเก่า ด้านในยังมีปล่องไฟหลงเหลือไว้ให้เห็นเป็นหลักฐาน

About 15 minutes drive from town is the Bethabara Historic District which was an old Moravian settlement that came before Old Salem. There were only a few buildings left to be seen, including an old church, dye shop, distillery, and community garden. All were well-preserved to reflect the lives of the old settlers from hundreds of years ago.

จากตัวเมืองขับรถออกไปประมาณ 15 นาทีเป็นย่านประวัติศาสตร์ที่มีชื่อว่า Bethabara ที่นี่เป็นที่ๆชาวโมราเวียรุ่นแรกๆอพยพมาตั้งรกราก ก่อนที่จะย้ายไปยังเมืองเก่าที่ Old Salem ถึงเค้าจะอนุรักษ์ไว้อย่างดี แต่ก็มีแค่ไม่กี่ตึกเหลือไว้ให้เห็น มีโบสถ์เก่าแก่ ร้านย้อมผ้า โรงกลั่นสุรา และสวนสหกรณ์ชุมชน พอจะให้เห็นภาพชีวิตความเป็นอยู่จากเมื่อหลายร้อยปีก่อน

Last stop of the day was Quarry Park, which offers a wonderful view of the downtown skyline. We arrived there just after sunset, which made the already stunning vista even better! It didn’t hurt that we were pretty much the only people there! 😊

เราไปจบรายการทัวร์วันแรกกันที่ Quarry Park จากที่นี่ท่านสามารถมองเห็นวิวตึกสูงในดาวน์ทาวน์ได้อย่างชัดเจน เราไปถึงตอนพระอาทิตย์ตกพอดิบพอดี แสงกำลังสวยจับตา แถมคนก็ไม่มี เหมาะแก่การถ่ายรูปเป็นอย่างยิ่ง 😊

We spent the next morning exploring the infamous Old Salem. There was a fee if you want to get inside some of the buildings on the ground. We didn’t have a lot of time, so we were just planning on checking out the buildings from the outside, which apparently you can do for free. It was actually a little sad there weren’t more people there. 😢 I heard that their flagship restaurant, The Tavern (pictured above), which supposedly served really great food, just closed down this past December due to lack of business. But management did announce they plan to have a new business open there by next Christmas. Unfortunately, with the current ongoing quarantine situation, that may no longer be the case. 😔

เช้าวันรุ่งขึ้นเราไปแวะที่สถานที่ท่องเที่ยวชื่อดังประจำเมืองที่เรียกกันว่า Old Salem เค้าเก็บค่าผ่านประตูสำหรับเข้าชมด้านในตัวตึก แต่เรามีเวลาน้อย เลยตั้งใจไปเดินดูกันแค่ด้านนอก ซึ่งเปิดให้ชมฟรีไม่ต้องเสียตังค์ ไปถึงแทบจะไม่มีคนเลยทั้งๆที่เป็นวันเสาร์ ดูแล้วบรรยากาศน่าเศร้าเล็กน้อย 😢 ก่อนไปอ่านเจอว่า The Tavern ร้านอาหารประจำชื่อดังของที่นี่ (ในรูปด้านบน) เพิ่งจะประกาศปิดตัวไปเมื่อปลายปีที่แล้วหลังจากเปิดให้บริการมาตั้งแต่ปีค.ศ. 1972 ทีมผู้บริหารบอกว่าขอปิดปรับปรุงและมีแผนจะเปิดให้บริการอีกครั้งก่อนวันคริสมาสต์ปลายปีนี้ แต่มาเจอพิษโควิดเข้าอย่างนี้จะได้เปิดกันรึเปล่าก็ไม่รู้ 😔

This marker for an old well was right in front of the Old Salem visitor center.

ป้ายบอกตำแหน่งบ่อน้ำเก่าหน้าศูนย์บริการนักท่องเที่ยวของ Old Salem

This beautiful wooden bridge connects the visitor center and the parking lot across the street with the main streets of Old Salem.

สะพานไม้อันนี้เชื่อมต่อระหว่างตึกที่ขายตั๋วและลานจอดรถกับถนนหลักของ Old Salem

This is a living history museum that replicates the lives of early Moravian settlement from the 1700s. The buildings here were restored to reflect their old shining glory, 70% of which were original.

ที่นี่เค้าจัดเป็นพิพิธภัณฑ์ที่จำลองการใช้ชีวิตของชาวโมราเวียรุ่นแรกๆที่มาปักหลักตั้งถิ่นฐานที่เมืองนี้ในช่วงต้นศตวรรษที่ 18 ตัวตึกประมาณ 70% เป็นของดั้งเดิมที่ได้รับการบูรณะเป็นอย่างดี

This little plaque in the heart of town commemorates the very first official celebration of our Independence Day, on July 4, 1783. It was placed there on July 4th, 1966, on the 200th anniversary of the establishment of the city of Winston-Salem.

แผ่นโลหะอันนี้ซึ่งตั้งอยู่ในสวนสาธารณะใจกลางเมืองเป็นอนุสรณ์เพื่อรำลึกถึงการเฉลิมฉลองวันชาติอเมริกาครั้งแรกในวันที่ 4 กรกฎาคม ปีค.ศ. 1783 แต่กว่าจะได้นำมาติดตั้งก็ปาเข้าไปตั้งวันที่ 4 กรกฎาคม ปีค.ศ. 1966 เนื่องในวโรกาสครบรอบ 200 ปีแห่งการก่อตั้งเมือง Winston-Salem

Beautiful architecture can be seen everywhere around this old part of town. Some of my favorites include the statues of these three ominous-looking creatures, this prominent-looking door on one of the mansions, and these uniquely-shaped banister tips.

ถ้าสังเกตดูดีๆที่นี่มีของแปลกๆให้เห็นเยอะแยะ อันที่ถูกใจเราที่สุดเห็นจะเป็นรูปปั้นสามทหารเสือชุดนี้ รองลงมาก็คือประตูไม้ลายสวยหน้าคฤหาสน์ที่เห็น และราวบันไดหน้าตึกที่ตรงปลายโค้งเป็นเกลียวดูแปลกตา

We stopped by C. Winkler Bakery to sample some of their freshly baked goodies. This was one of the few places on the premise that you can enter without tickets. Unfortunately, we were not very impressed with anything we got from here. 😬

เราไปแวะชิมขนมอบใหม่ๆจากร้านเบเกอรี่ C. Winkler ที่นี่เป็นหนึ่งในจำนวนไม่กี่แห่งที่เราสามารถเข้าไปชมด้านในได้โดยไม่ต้องมีตั๋ว แต่ขอบอกว่าซื้อของเค้ามาลองหลายอย่าง กินแล้วไม่อร่อยซักอย่าง 😬

My most favorite section of Old Salem was the Salem Moravian God’s Acre, the cemetery located at the north end of the property. Those of you who know me well will remember my strange obsession with old graveyards, so this should hardly come as a surprise! 😊 Lush green grass interspersed with orderly white headstones create a beautiful landscape against the bright blue sky backdrop, giving the sense of humble serenity one can experience while walking around this peaceful forever resting place. The departed were buried chronologically according to the time they were laid to rest. Men, women, and children were separated into different sections. The children one was the most heartbreaking to see…

เดินเที่ยว Old Salem จนทั่ว ถ้าถามว่าชอบที่ไหนที่สุด คงต้องตอบว่าสุสาน God’s Acre ซึ่งตั้งอยู่ที่สุดปลายด้านเหนือใครๆที่รู้จักเราดีจะรู้กันว่าเราเป็นคนชอบไปเดินเที่ยวสุสาน 😊 ยิ่งเก่ายิ่งแก่ยิ่งชอบ จริงๆแล้วที่นี่เค้าจัดไว้เรียบง่าย ไม่มีอะไรโดดเด่น แต่ดูรวมๆแล้วป้ายหลุมฝังศพสีขาวเรียงเป็นระเบียบตัดกับหญ้าสีเขียวขจีและท้องฟ้าสีสดก่อความสงบร่มรื่นสบายตา สมแก่การเป็นสถานที่พักพิงแห่งสุดท้ายของชีวิต เค้าแยกฝังเป็นส่วนผู้ชาย ผู้หญิง และเด็ก ตามลำดับวันที่เสียชีวิต ส่วนของเด็กๆเห็นแล้วน่าหดหู่มาก มีหลายรายที่ลืมตามาเห็นโลกแล้วก็จากไปในวันเดียวกัน

This Mickey Tin Coffee Pot sits just one street over from the cemetery. Built by the Mickey tinsmith brothers to promote their shop back in 1858, it was quite a site to be seen from the street!

หม้อต้มกาแฟยักษ์ใบนี้ตั้งอยู่ไม่ไกลจากสุสาน พี่น้องตระกูลมิคกี้ซึ่งเป็นช่างเหล็กสร้างหม้อใบนี้ขึ้นเมื่อปีค.ศ. 1858 เพื่อช่วยโฆษณาโรงเหล็กของพวกเค้า จนทุกวันนี้ยังคงตั้งตระหง่านให้รถที่ขับผ่านเห็นได้อย่างชัดเจนจากตัวถนน

We drove around to see old buildings in Classical Revival, Colonial Revival, Queen Anne styles, some date back to the 1800s, and others were a more modern interpretation. Most were located within what they call the West End Historic District.

ก่อนกลับเราขับรถวนดูบ้านเก่าๆสไตล์ Classical Revival, Colonial Revival, และ สไตล์ Queen Anne ซึ่งหาดูได้ทั่วเมือง ส่วนใหญ่ตั้งอยู่ในย่านประวัติศาสตร์ West End บางแห่งสร้างขึ้นตั้งแต่สมัยช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 แต่บางหลังก็เป็นบ้านใหม่ที่สร้างให้ดูเป็นสไตล์ย้อนยุค

Downtown Winston-Salem also houses other historic structures such as this R. J. Reynolds smokestack, right across from Bailey Park, next to the Wake Forest Biotech campus. The glowing red little building in the last picture is the Reynolds Building, which is the inspiration behind the infamous Empire State Building in New York City. Built in 1929 by the same architecture firm, it won the Building of the Year Award that led them to commission the Empire State job a few years later. Rumor has it that the staff of the Empire State send the Reynolds a Father’s Day card every year! 😂

ใจกลางเมือง Winston-Salem ยังมีสิ่งก่อสร้างเก่าแก่ให้เห็นอีกหลายแห่ง เช่น ปล่องไฟของโรงงานยาสูบ R. J. Reynolds ซึ่งตั้งอยู่ตรงข้ามสวนสาธารณะ Bailey Park ไม่ไกลจากศูนย์ Biotech ของมหาวิทยาลัย Wake Forest ตึกยอดสีแดงที่เห็นในรูปสุดท้ายนั่นคือตึก Reynolds ซึ่งเป็นต้นแบบของตึก Empire State ในนิวยอร์ค ตึกนี้สร้างขึ้นเมื่อปีค.ศ. 1929 (ก่อนหน้าตึก Empire State ไม่กี่ปี) โดยบริษัทสถาปนิกเจ้าเดียวกัน หลังจากที่ได้รับรางวัลตึกยอดเยี่ยมประจำปี บริษัทนี้ถึงได้รับการว่าจ้างให้ไปสร้างตึก Empire State ซึ่งขึ้นชื่อโด่งดังกลายเป็นสัญลักษณ์ของเมืองนิวยอร์คในเวลาต่อมา เค้าว่ากันว่าพนักงานประจำตึก Empire State ส่งการ์ดอวยพรวันพ่อมาให้กับพนักงานประจำตึก Reynolds เป็นประจำทุกปี 😂

Sunday Hike: River Crossing at Raven Rock

We were back to regular schedule this weekend with our next-to-last hike of the Spring Series. This was our first time hiking at Raven Rock State Park, which is located about half an hour south from us, in a town called Fuquay-Varina. The park has a few different access points. We met at the Avents Creek Access by the north entrance of the park to start our hike with the group.

เรากลับมาเดินป่าตามกำหนดการเดิมอีกครั้งตามโปรแกรมเดินป่าฤดูใบไม้ผลิกับกลุ่มเพื่อนผู้รักการเดินป่าของเรา อาทิตย์นี้เราไปรวมกลุ่มกันที่ Raven Rock State Park ซึ่งตั้งอยู่ที่เมือง Fuquay-Varina ใช้เวลาขับรถจากบ้านไปประมาณครึ่งชั่วโมง จุดนัดหมายอยู่ที่ Avents Creek Access ซึ่งตั้งอยู่ทางตอนเหนือของอุทยานแห่งชาติแห่งนี้

This particular trail is a horse trail, as evident by the multiple horse trailers we saw in the parking lot, and shortly later, the honorable occupants themselves returning to their awaited chariots! 😆 I am a little disappointed to report that we did not have any other horse encounters on the route, other than this big crowd we saw at the beginning. 😔

เส้นทางที่เราเลือกเดินกันสัปดาห์นี้จริงๆแล้วเป็นทางเดินม้า ไปถึงที่จอดรถก็เห็นตู้ขนม้าจอดให้เห็นอยู่เรียงราย ยืนอยู่ซักพักก็ได้เห็นเจ้าของตู้ทยอยกลับมากันเป็นฝูงใหญ่ 😆 เสียดายที่ไม่มีม้ามาปรากฎกายให้เห็นอีกเลยตลอดทาง 😔

Almost a mile in, we ran into quite a few families happily enjoying themselves at Avents Creek. There was a small waterfall further back on the right. Here, we took off our shoes and waded across barefoot. The water came up to almost my knees at its deepest, but it was so nicely cool and clear – such a welcome amidst the heat! 😉

เดินไปได้เกือบไมล์ก็ถึง Avents Creek ซึ่งหลายครอบครัวเล่นน้ำกันอยู่อย่างสนุกสนาน มองขึ้นไปทางขวามีน้ำตกเล็กๆให้เห็นอยู่ไกลๆ น้ำที่นี่ค่อนข้างลึกเกือบถึงเข่า เลยต้องถอดรองเท้าลงไปลุยกัน 😉 น้ำเย็นเจี๊ยบและใสแจ๋ว มองลงไปมีปลาตัวเล็กๆว่ายวนให้เห็นอยู่ประปราย

Big trees provide ample shade along the trail, despite the high temperature.

ถึงอากาศจะร้อน แต่ก็มีต้นไม้ใหญ่คอยให้ร่มเงาตามทาง

Cool moss and several kinds of wild mushrooms!

ที่ขาดไม่ได้ก็คือเห็ดป่าหลากหลายชนิด

A (very) small waterfall towards the end.

ใกล้สุดทางมีน้ำตกขนาดจิ๋วให้เห็นอีกอัน

The original plan was to start off with the West Loop, then continue on to the East Loop. But due to the rather intense heat, and the few steep inclines we came upon along the West Loop trail, all of us unanimously gave up and decided to forgo the second half of the hike altogether! 🥵

กำหนดการเดิมทีจะให้เราเริ่มเดินที่วงแหวนด้านตะวันตกกันก่อน จากนั้นจึงไปต่อที่วงแหวนด้านตะวันออก แต่อากาศร้อนเหลือทน แถมทางเดินยังขึ้นเขาลาดชัน กว่าจะเดินจบวงแหวนแรกเราก็หอบกันแฮ่กๆถ้วนหน้า 🥵 ทุกคนเลยพร้อมใจกันล้มเลิกวงแหวนช่วงหลัง แยกย้ายกันกลับบ้านแทน

We clocked in at a little over 4 miles, which took us an hour and 45 minutes. We will be back next week with our last hike in our Spring Series!

อาทิตย์นี้เดินกันไปสี่ไมล์กว่าๆ หรือประมาณหกกิโลครึ่งหน่อยๆ ใช้เวลาทั้งหมดชั่วโมงกับสี่สิบห้านาที ไว้อาทิตย์หน้าจะกลับมาเดินป่ากันเป็นการปิดท้ายโปรแกรมเดินป่าฤดูใบไม้ผลิของปีนี้

Saturday Hike: (Almost) Alone On MST at Falls Lake

This weekend, we went hiking on Saturday instead of Sunday, because Joel had double-booked our usual Sunday hiking time slot, and I don’t feel brave enough to venture out by myself just yet. 🙄 We did follow this Sunday’s hike plan but did the hike on our own on Day Hike Section T of the Mountains-to-Sea trail at Falls Lake, with the starting point on Red Mill Road in north Durham.

อาทิตย์นี้เราไปเดินป่ากันวันเสาร์แทนที่จะเป็นวันอาทิตย์อย่างเคย เพราะคุณสามีเกิดไปมีนัดทำกิจกรรมอื่นกับเพื่อนไว้เวลาเดียวกัน ตัวเราเองก็ยังกลัวๆกล้าไม่อยากออกไปเผชิญโลก (โรค) ตามลำพัง 🙄 เลยตัดสินใจไปเดินกันเองก่อนกำหนดหนึ่งวัน โดยใช้แผนเดิมตามกำหนดการที่ว่าไว้คือช่วง T ของเส้นทางเดินป่า Mountains-to-Sea ที่ Falls Lake โดยมีจุดเริ่มต้นอยู่ที่ถนน Red Mill ทางตอนเหนือของเมือง Durham

It was a pleasant hike with plenty of shade. The temperature was quite high at 86 F when we started off, but cooled down considerably as soon as we hit the trail. As promised by Joe, our hike leader, we had the whole trail to ourselves, only running into one couple with a dog and a baby on our way back. We followed the easy-to-spot white blazes along the trail for about 2 miles, then turned around and headed back to the car.

ที่นี่เป็นป่าสมชื่อจริงๆ มีต้นไม้ใหญ่คอยให้ร่มใบบังแดดตลอดทาง อากาศค่อนข้างร้อนเล็กน้อยอยู่ที่ประมาณ 30 องศาเซลเซียส แต่พอเดินเข้าป่าปุ๊บ อากาศก็เย็นลงทันตา ช่วงทางเดินเส้นนี้ไม่มีคนอย่างที่คุณ Joe หัวหน้ากลุ่มของเราโฆษณาไว้จริงๆ ตลอดทางมีเพียงเราสองคนในป่าใหญ่ จนขากลับเดินเจอสวนกับครอบครัวเล็กๆ มีสามีภรรยากับลูกน้อยและหมาหนึ่งตัวเท่านั้น ทางเดินที่นี่เดินง่ายไม่มีการหลง เพราะมีป้ายบอกทางจุดขาวคอยกำกับอย่างชัดเจน เราเดินเข้าไปกันประมาณซัก 3 กิโลได้ แล้วจึงหันหลังเดินกลับตามทางเดิม

Some people prefer a point-to-point or a loop hike, so you never tread on the same path twice, but personally, I do enjoy an out-an-back hike just as much. To me, the view on the way back is always different, even though it was on the same path. Things can really look quite different from a different perspective! I usually notice a lot of things I never saw coming from the other direction. This hike was no different – plenty of interesting stuff to see both on the way there, and back! 😉

คนส่วนใหญ่ที่ไปเดินป่าจะชอบเส้นทางที่เดินจากจุดหนึ่งไปยังอีกจุดหนึ่ง หรือไม่ก็ทางที่วนกลับเป็นวงกลม จะได้ไม่ต้องเดินย้อนทางที่เคยเดินมาแล้วอีกรอบ แต่ถ้าถามเรา เราว่าวิวขาไปกับขากลับจริงๆแล้วไม่เหมือนกัน ถึงแม้จะเป็นทางเส้นเดียวกัน เพราะเราได้เห็นภาพจากอีกแง่มุมหนึ่งที่กลับกันจากเดิม บ่อยครั้งที่เราสังเกตเห็นอะไรดีๆตอนช่วงขากลับที่ขาไปไม่ได้เห็น ครั้งนี้ก็เหมือนกันมีวิวให้ดูเพลินๆทั้งขาไปและขากลับ 😉

Part of the trail was flooded over from recent rains, hence plenty of wild mushrooms!

ช่วงนี้ฝนตกบ่อยทางเลยเฉอะแฉะอยู่บ้างเป็นบางช่วง แถมมีเห็ดป่าชนิดต่างๆโผล่ให้เห็นไปทั่ว

We also got quite a fair share of wildlife spotting on this particular hike!

คราวนี้เดินสบายไม่ต้องห่วงใคร เลยแอบไปส่องเจอสัตว์ป่าอยู่หลายรายการ

And some wildflowers…

แถมที่ขาดไม่ได้คือบรรดาดอกไม้ป่าหลากสี

We made a quick stop at a campsite about half way on the trail.

เดินไปประมาณครึ่งทางมีบริเวณตั้งแคมป์ให้แวะเข้าไปเดินเที่ยวดูได้

We could have gone further, but decided to turn back when the trail got too sloppy. We clocked in at 3.75 miles, which took us a little less than 2 hours. We are totally content and looking forward to be back out on another trail next weekend!

จริงๆจะเดินนานกว่านี้ก็คงได้ แต่ยิ่งเดินลึกทางยิ่งแฉะมาก เลยตัดสินใจเดินกลับ สรุปรวมแล้วเดินกันไป 6 กิโลพอดิบพอดี ใช้เวลาเกือบสองชั่วโมง ได้เหงื่อกำลังดี เอาไว้อาทิตย์หน้าค่อยกลับไปเดินป่ากันใหม่

Sunday Hike: Back in Business at Butner

It felt so good to finally be out hiking again this weekend! Our Spring Hiking Series is back on the calendar after a long hiatus due to COVID-19. The state of North Carolina started relaxing its stay-at-home mandate earlier this month, and our group decided it was time to resume our beloved activity. Precautions are still in place, nonetheless. We all showed up with our masks 😷 on while greeting each other at the beginning of the hike. The masks came off once we started the hike, each family unit separated by decent distance as recommended by the CDC.

ในที่สุดเราก็ได้ฤกษ์กลับมาเดินป่ากันอีกครั้งวันอาทิตย์นี้ หลังจากที่รัฐนอร์ทแคโรไลน่าประกาศเริ่มผ่อนคลายมาตรการล๊อคดาวน์เมื่อสองอาทิตย์ก่อน กลุ่มคนรักการเดินป่าของเราได้เห็นพ้องต้องกันว่าถึงเวลาที่เราจะกลับมาเดินป่ากันได้ใหม่ หลังจากที่ห่างหายไปเสียนาน พวกเรายังคงรวมตัวกันด้วยความระมัดระวัง ทุกคนใส่หน้ากากอนามัยมากันพร้อมสรรพ 😷 ตอนรวมตัวกันก่อนออกเดินทาง หลังจากที่ทยอยออกตัวเริ่มเดินทีละครอบครัว และเว้นระยะห่างระหว่างกันตามคำแนะนำของศูนย์ควบคุมและป้องกันโรค เราถึงได้ถอดหน้ากากมารับอากาศบริสุทธิ์กัน

We met up at Butner Game Lands in north Durham, a destination carefully chosen by our group leader, Joe Miller, to minimize the chance of us running into a crowd. It was the perfect location! The temperature was on the high side in the 80s, but it was cloudy most of the time so it did not feel that hot even though the trail was mostly unshaded. As promised, we did not run in to anybody the entire hike!

อาทิตย์นี้เรานัดเจอกันที่ Butner Game Lands ซึ่งตั้งอยู่ทางตอนเหนือของเมือง Durham คุณ Joe Miller ผู้นำกลุ่มของเราแกอุตส่าห์ไปสรรหาทำเลนี้มาเพื่อการหลบเลี่ยงผู้คนโดยเฉพาะ แล้วก็เป็นไปตามที่แกสัญญาไว้จริงๆ เดินตลอดทางไม่เจอคนอื่นซักคน อากาศค่อนข้างร้อนเล็กน้อยอยู่ที่ประมาณยี่สิบกว่าองศาปลายๆ เกือบๆสามสิบ แต่ท้องฟ้ามีเมฆปกคลุมเลยไม่ร้อนจัด ทั้งๆที่ตลอดทางไม่มีร่มไม้ไว้ให้บังแดดเลย

This was our first time here. It was an interesting location, with an equally intriguing history behind it, all of which we learned, again, courtesy of Joe. While building Falls Lake in the 1960s, the U.S. Army Corps of Engineers replaced the rich wildlife habitat wetlands they took away with this new home for the animals. This large gamelands include a series of waterfowl impoundments, as well as meadows and forest habitat areas for various types of games.

เราเพิ่งเคยมาที่นี่กันเป็นครั้งแรก เส้นทางการเดินป่าที่นี่แปลกไปกว่าที่เราเคยชิน คุณโจหัวหน้ากลุ่มเล่าให้ฟังว่าเมื่อประมาณปีคศ. 1960 เมื่อหน่วยวิศวการกองทัพบกเข้ามาปฏิบัติการขุดทะเลสาบ Falls Lake พวกเขาได้ทำลายแหล่งที่อยู่ของสัตว์ป่าแถวนี้ ดังนั้นจึงได้ทำการสร้างที่อยู่อาศัยแหล่งใหม่ให้กับพวกมัน จึงเกิดเป็นพื้นที่บริเวณนี้ขึ้น ซึ่งประกอบไปด้วยคูคลองที่ขุดขึ้นสำหรับสัตว์น้ำเช่นเป็ดและนกชนิดต่างๆ รวมทั้งทุ่งหญ้าและพื้นที่ป่าสำหรับสัตว์ใหญ่เช่นกวาง กระต่าย และไก่งวงป่า

The path we took was a wide double-track gravel road that went through a lush meadow, passing by a swampy area, then ran alongside a river. All were nice and flat, mostly exposed to the bright afternoon sun, but we all came prepared with wide-brimmed hats for this very purpose! 😆

ทางเดินที่นี้เป็นพื้นดินลูกรังขนาดกว้างให้ได้เดินกันสบายๆ ตัดผ่านทุ่งหญ้าเขียวขจี หนองน้ำ และเลียบไปกับแม่น้ำสายเล็กๆ ทางส่วนใหญ่ค่อนข้างราบเรียบ ไม่มีร่มไม้ให้หลบแดด แต่พวกเราเตรียมตัวกันมาพร้อมสรรพ ต่างคนต่างใส่หมวกปีกกว้างมาเพื่อสู้แดดโดยเฉพาะ 😆

Part of the trail was flooded over from recent rains, but nothing our waterproof hiking boots couldn’t handle!

มีอยู่ช่วงหนึ่งที่ทางโดนน้ำท่วมกลบเล็กน้อย โชคดีที่ใส่รองเท้าบู๊ตเดินป่ากันน้ำมา เลยลุยได้สบาย

Wildflowers were abundant along the trail. 😍

ดอกไม้ป่าบานสะพรั่งตลอดทาง 😍

We ended up having to cut our intended 5-mile hike a little short due to the looming rain clouds! 😓 This was not in the original forecast when we checked. It just popped up on us, out of nowhere! An article I happened upon recently explained that meteorologists usually rely on a lot of satellite data via the numerous commercial flights that crowded our air space any given time of the day. Now that many of those flights were canceled due to the pandemic, they are operating with a lot more limited information, which could help explain the lower level of forecast accuracy these days! 🙄

เดิมทีตั้งใจมาเดินกัน 5 ไมล์ แต่เอาเข้าจริงไปเจอเมฆฝนหน้าตาอึมครึมก้อนนี้เข้า เลยต้องรีบกลับกันก่อนกำหนด 😓 ก่อนมาเช็คพยากรณ์อากาศแล้ว เค้าก็ว่าจะไม่มีฝน แต่พอมาถึงกลับเจอฝนมาเยือนอย่างไม่มีวี่แวว เราไปอ่านเจอที่เค้าอธิบายว่า ปรกติกรมอุตุนิยมวิทยาได้ข้อมูลดาวเทียมจำนวนมากมาจากเที่ยวบินพาณิชย์ที่กระจายอยู่ทั่วน่านฟ้า แต่มาเจอพิษโควิดยกเลิกเที่ยวบินเกือบหมด ข้อมูลที่มีค่าเหล่านี้จึงสูญหายไปด้วย เลยทำให้พยากรณ์อากาศยุคนี้ไม่ค่อยแม่นยำเหมือนเมื่อก่อน 🙄

All in all, we clocked in at a little under 3 miles – not a bad start after a long break! It was a perfect call and timing too, as raindrop started coming down, right when we got back to our cars! 😆

สรุปแล้วเดินกันไปเกือบๆ 3 ไมล์ หรือประมาณ 4 กิโลครึ่ง พอเหนื่อยกันกำลังดี หลังจากที่ไม่ได้เดินกันมานาน ดีที่รีบกลับ พอถึงรถปุ๊บฝนก็ตกปั๊บพอดิบพอดี 😆

Drove past this cute little horse farm and couldn’t help stopping by to snap a picture of this little guy, who continued to graze happily, oblivious to the drizzles of rain, thunders and lightnings in the background, when all his buddies already retreated to safety at the nearby stable. 😆

ขากลับขับรถผ่านฟาร์มม้าเล็กๆแห่งนี้ อดแวะลงไปถ่ายรูปไม่ได้ เจ้าม้าตัวนี้ยืนเล็มหญ้าอย่างสบายใจเฉิบอยู่ตัวเดียว ไม่เดือดร้อนกับสายฝนที่เริ่มตกลงมาปรอยๆ ทั้งๆที่เพื่อนๆตัวอื่นไปหลบฝนกันหมดแล้ว จนสุดท้ายฟ้าผ่าโครมลงมาพี่แกถึงได้ยอมถอยไปรวมกันเพื่อนในคอก 😆

Travel Diary: Winston-Salem Eats

Trip Date: February-March 2020

วันที่เดินทาง: กุมภาพันธ์-มีนาคม 2563

This is my second post in the Winston-Salem series, featuring our gastronomic journey through this beautiful old town. One of the main reasons we picked Winston-Salem as our destination was because of the Big Sip Festival. This is an annual event, where local venues gather to showcase their craft beverage offerings. We were lucky that this took place right at the very end of February. Had it been scheduled just a few weeks later, it would surely have been canceled, like all other events around town, because of coronavirus!

นี่เป็นโพสต์ลำดับที่สองของซีรี่ส์นำเที่ยวเมือง Winston-Salem ซึ่งเราจะพาไปชิมของอร่อยๆที่ได้มีโอกาสไปลิ้มลองกันมาในเมืองเก่าแก่แห่งนี้ ที่เราเลือกมาที่นี่นั้นมีต้นสายปลายเหตุมาจากที่คุณสามีไปอ่านเจอว่าเค้ากำลังจะจัดเทศกาลที่มีชื่อว่า Big Sip Festival ซึ่งเป็นเทศกาลประจำปีที่เหล่าบรรดาผู้ประกอบกิจการค้าเครื่องดื่มท้องถิ่นแถบนี้มารวมตัวกันเพื่อนำเสนอสินค้าตัวใหม่สู่ผู้บริโภคอย่างเราๆ โชคดีที่ว่างานนี้จัดขึ้นตอนปลายเดือนกุมภา ถ้าเลทไปอีกไม่กี่อาทิตย์คงจะได้ถูกแคนเซิลกันตามระเบียบ ด้วยอภินันทนาการจากพิษโควิด-19

The event took place at Benton Convention Center, right in the heart of downtown. We opted for the earlier admission round at 1 pm, hoping to avoid the crowd, which turned out to be a good call. We waited about 20 minutes in line before it was our turn to get in.

งานนี้จัดขึ้นที่ศูนย์ประชุม Benton Convention Center ซึ่งตั้งอยู่ใจกลางเมือง เค้ามีรอบให้เข้าชมสองรอบ เราเลือกรอบเช้าบ่ายโมง ด้วยความหวังว่าคนคงจะยังไม่เยอะนัก ไปถึงคนก็ไม่เยอะจริงๆ เข้าแถวรออยู่ประมาณซักยี่สิบนาทีก็ได้เดินเข้างาน

There was a decent number of people but I wouldn’t call it too crowded, which was very nice. Some booths were more packed than others, but we didn’t have to wait that long to get samples of anything. There were so many interesting concoctions being offered, and these guy were generous with their pours! 😆 I had to dump some (they have waste buckets everywhere, I imagine for this very purpose) in my attempt not to get too boozy. 😅

คนดูเหมือนจะเยอะ แต่เทียบกับงานประมาณเดียวกันที่เมืองใหญ่ๆอย่างแอลเอแล้วถือว่าคนยังน้อยมาก บางซุ้มคนเยอะหน่อย แต่ก็ไม่ถึงกับต้องคอยนาน แต่ละเจ้าแข่งกันนำเสนอของแปลกๆใหม่ๆที่ล้วนแล้วแต่หน้าตาดีไม่แพ้กัน แถมมีตัวอย่างมาให้ชิมกันฟรีแบบไม่มีการขี้เหนียว 😆กรึ๊ปไปกรึ๊บมาต้องคอยเททิ้งไปบ้าง (เค้ามีถังวางอยู่เป็นระยะๆทั่วงานเพื่อการนี้โดยเฉพาะ) เพราะเริ่มจะรู้สึกมึนๆเล็กน้อย 😅ไม่งั้นอาจเมาไม่รู้ตัว

My most favorite drink of the day was this heavenly mixture called the ‘Morning After’ from Cultivated Cocktails Distillery in Asheville. It was coffee liqueur, mixed with salted cocoa nibs, syrup, lavender water, and cream – aka perfection! 😍It was so addictive I went back a couple of times to keep getting more and more. 😊

ชิมมาหมดแล้วแก้วที่ถูกใจที่สุดคือเจ้า ‘Morning After’ จากซุ้มของร้าน Cultivated Cocktails Distillery จากเมือง Asheville เค้าเอาเหล้ากาแฟไปผสมกับเกร็ดโกโก้ น้ำเชื่อม น้ำสกัดจากลาเวนเดอร์ และครีมสด ออกมาเป็นเครื่องดื่มที่ได้รสชาติกลมกล่อมสมบูรณ์แบบ จิบแล้ววางไม่ลงจริงๆ เราแอบย้อนกลับไปชิมแล้วชิมอีกอยู่หลายรอบจนเค้าจำหน้าได้ 😊

Aside from craft beverages, they also have a mac & cheese cook off at this same event. We sampled all the creative inventions from participating local restaurants. Each has its own flair, from 5 different kinds of cheeses to Mexican style with nacho chip, topped with cracklins, or southern style with pulled pork barbecue – all delicious in their own unique ways!

นอกจากการออกร้านเครื่องดื่มแล้ว เทศกาลนี้ยังรวมไปถึงการประกวดอาหารอเมริกันยอดฮิต – มักกะโรนีอบชีส ร้านอาหารชื่อดังทั่วเมืองมาแข่งกันคิดค้นเมนูแปลกๆที่แหวกแนวไปจากต้นฉบับดั้งเดิม มีเจ้านึงเอามักกะโรนีไปอบชีส 5 อย่าง อีกเจ้าทำสไตล์เม็กซิกันใส่ข้าวเกรียบ nacho หรือจะโรยหน้าด้วยหนังหมูทอดกรอบ ทำเป็นสไตล์อาหารปักษ์ใต้ใส่หมูอบบาร์บีคิว แต่ละเจ้าก็อร่อยไปคนละแบบ

Besides the festival, we also got to check out other popular eating spots around town. First up was Slappy’s Chicken, where we tried their famous juicy fried chicken with spicy homemade sauce. The chicken was as good as advertised, as were their sides!

ของอร่อยๆในเมืองนี้ไม่ได้จำกัดอยู่แค่งานเทศกาลที่เราไปมา เราได้ไปแวะชิมอาหารขึ้นชื่อของเมืองนี้หลายที่ เริ่มต้นกันด้วยไก่ทอดเนื้อนุ่มราดด้วยซอสพริกสไตล์คล้ายๆของเมืองแนชวิลล์จากร้าน Slappy’s Chicken ไก่ของเค้ากรอบนอกนุ่มในสมคำโฆษณา แถมเครื่องเคียงที่เสิร์ฟมาด้วยก็รสดีไม่แพ้กัน

We stopped for a couple of beers at Foothills Brewing, while waiting for our dinner reservation…

แวะจิบเบียร์เย็นๆกันที่ Foothills Brewing ในระหว่างที่นั่งรอให้ถึงเวลาดินเนอร์

Spotted this cool building on 4th Street while walking from Foothills to Mozelle’s.

เดินผ่านตึกสวยตึกนี้บนถนน 4th Street ระหว่างทางที่เดินจากร้านเบียร์ไปร้านอาหาร เลยอดถ่ายรูปเก็บไว้ไม่ได้

Next, we had dinner at Mozelle’s. Everybody said not to miss their tomato pie, so of course that’s what we ordered! It was very good, although I have to say not quite as good as Joel’s homemade tomato pie with our home grown tomatoes, but it was pretty darn close. 😊Their other dishes were really good too. We got the brussel sprouts appetizer and the lemony chopped kale salad, both of which were super yummie. 😋

จากนั้นจึงไปต่อกันที่ร้าน Mozelle’s ซึ่งเป็นหนึ่งในร้านชื่อดังของเมืองนี้ ใครๆบอกมาว่ามาที่นี่ห้ามพลาดพายมะเขือเทศ เราเลยต้องสั่งมาลองดูกันซักหน่อย ชิมแล้วก็อร่อยจริงสมคำร่ำลือ แต่ขอบอกด้วยความลำเอียงเล็กน้อยว่าพายมะเขือเทศของเชฟ Joel ที่ทำจากมะเขือเทศที่เราปลูกเองนั้นอร่อยกว่าของเค้าซะอีก 😊อาหารจานอื่นๆของที่นี่ที่เราได้สั่งมาลองมี กะหล่ำจิ๋วทอดกรอบ กับสลัดผักเคล ซึ่งคล้ายๆกับคะน้าฝรั่ง เค้ายำมาใส่น้ำมะนาวแล้วโรยหน้าด้วยเมล็ดสนกับชีส รสชาติกลมกล่อมถูกปากดีทั้งคู่

The next night we switched gears to Mexican, with dinner at Crafted. The service here was top-notch, despite how crowded it was. And food was really good too. We had the stuffed avocado, which came highly recommended, and certainly did not disappoint. They had a wide variety of choices for tacos – the two we picked were both delicious!

คืนต่อมาเราเปลี่ยนบรรยากาศไปลองอาหารเม็กซิกันที่ร้าน Crafted กันบ้าง บริการที่นี่สุดยอดมาก ทั้งๆที่คนตรึมแน่นร้าน แต่ทุกอย่างมาเสิร์ฟอย่างรวดเร็วทันใจ แถมรสชาติดีเลิศไม่แพ้กัน เราสั่งอโวคาโดยัดไส้ ซึ่งหลายคนแนะนำ มาถึงก็อร่อยจริงอย่างเค้าว่า ที่นี่มีทาโก้ให้เหลือหลายรส เราสั่งมาลองกันสองอย่าง ก็อร่อยทั้งคู่

For our last meal in town, we stopped by at 18 Malaysia, because I was craving Asian food, 🙄and this seems to be one of the best choices in town. It was a bit out of the way, but proved to be well worth the detour. After eating in, I ordered a bunch of to-gos so I could eat off of it for lunch when we got home! 😊

มื้อสุดท้ายก่อนกลับ เราเกิดความอยากอาหารที่คุ้นปากขึ้นมา 🙄ก็ไปเจอร้าน 18 Malaysia ของประเทศเพื่อนบ้านที่เรทติ้งดูดีไม่น้อย ถึงจะออกนอกเส้นทางไปเล็กน้อย แต่ก็คุ้มค่ากับการเสียเวลา อาหารอร่อยจนกินเสร็จแล้วยังแอบสั่งตุนกลับบ้านไว้ไปกินเป็นมื้อเที่ยงต่ออีกรอบ 😊

Travel Diary: Winston-Salem Stays

Trip Date: February-March 2020

วันที่เดินทาง: กุมภาพันธ์-มีนาคม 2563

During the one-week break in between our Winter and Spring Hiking Series, we took the opportunity to go on a mini weekend trip to Winston-Salem. I had been there once, years ago, with friends in college, but don’t really remember much about it. Joel, on the other hand, had never been. This was right before the coronavirus outbreak situation became serious in this country. Looking back on it, we were so glad we decided to go! We don’t know how long it will be until we can safely take another trip anywhere again… 😔

เมื่อเดือนที่แล้ว เรามีเวลาว่างหนึ่งสัปดาห์หลังจากจบโปรแกรมเดินป่าหน้าหนาวก่อนโปรแกรมเดินป่าฤดูใบไม้ผลิจะเริ่มต้น เลยได้ถือโอกาสขับรถไปเที่ยวกันที่เมือง Winston-Salem ที่เลือกเมืองนี้ก็เพราะทำเลที่ตั้งอยู่ห่างไปไม่ไกลมาก แถมคุณสามียังไม่เคยไปมาก่อน ส่วนตัวเราเคยไปกับเพื่อนสมัยเรียน แต่ก็นานมากแล้วจำอะไรไม่ค่อยได้ 😝ตอนแรกคิดอยู่นานว่าจะไปดีมั้ย หรือว่าจะหยุดอยู่บ้านเอาแรงดี ช่วงนั้นสถานการณ์โควิดในประเทศนี้ยังไม่ค่อยรุนแรงมาก ตอนนี้มาแอบดีใจเล็กๆที่ตัดสินใจไปกัน เพราะดูลาดเลาแล้วยังไม่มีวี่แววว่าจะต้องรอกันอีกนานเท่าไหร่ถึงจะมีโอกาสไปไหนๆได้อีก 😔

Despite it being a short weekend trip, the weather was perfect so I took a bunch of pictures 😊. I was debating on how to organize these, and ended up deciding to break them up into 4 different posts; stays, eats, sees, and arts. This post is the first in the series.

ถึงแม้จะเป็นทริปสั้นๆ แต่โชคดีที่อากาศดี แม้จะหนาวแต่ก็ไม่มีฝน เลยถ่ายรูปกลับมากันตรึม 😊คิดอยู่นานว่าจะแบ่งโพสต์ยังไงดี สุดท้ายเลือกแบ่งเป็นสี่ตอน ‘พัก’ ‘กิน’ ‘ดู’ และ ‘ศิลปะ’ วันนี้มาเริ่มกันกับตอนแรกก่อนเลย

I’m starting with this place we did *not* stay at, but totally wish we did 😆! The Graylyn Estate came highly recommended by numerous travel guides I read about on Winston-Salem. We considered booking a room here, but it was a little further from downtown, where we would like to be, and also the price point was a little higher than what we were planning on spending. We did however make a trip there, just to see what the fuss was all about. And I get it. The place was immaculate. It would probably have been well worth the price tag they are charging, judging from what we saw.

มาเริ่มกันด้วย Graylyn Estate ที่ซึ่งเราแอบเสียใจอยู่เล็กน้อยที่ไม่ได้ไปพักกัน 😆ก่อนไปอ่านไกด์นำเที่ยวมาหลายแห่ง ส่วนใหญ่จะแนะนำให้ไปพักที่นี่ แต่เช็คดูแล้วราคาดูจะสูงเกินงบไปหน่อย แถมอยู่ไกลจาก downtown พอสมควร เลยตัดสินใจว่าไม่เอาดีกว่า แต่ไปถึงก็ยังอดไปแอบด้อมๆมองๆดูไม่ได้ว่าทำไมเค้าถึงเชียร์กันนักหนา ไปเห็นแล้วก็ต้องยอมรับว่าสถานที่เค้าโอ่อ่าสมคำร่ำลือจริงๆ ดูแล้วคาดว่าน่าจะดีงามตามราคา

The property sits on a large piece of land, with a little pond on one side. The stone bridge at the end added to the picturesque quality. This spot would be perfect for a morning or evening stroll. This is one of the largest private residences in North Carolina, second only to the Biltmore Estate in Asheville.

ตัวโรงแรมตั้งอยู่บนที่ผืนใหญ่ ข้างนึงมีสระน้ำไว้ให้เดินชม สุดฝั่งเป็นสะพานหินที่ทำไว้ให้ดูเก๋ไก๋ ถ้าพักที่นี่คงต้องหาเวลามาเดินทอดน่องช่วงสายๆหรือไม่ก็เย็นๆ น่าสบายอารมณ์ดีแท้ ที่นี่เค้าขึ้นแท่นเป็นบ้านพักส่วนตัวที่มีขนาดใหญ่อันดับสองของรัฐนอร์ทแคโรไลน่า รองมาจาก Biltmore Estate ในเมือง Asheville

The inside was as impressive as the outside. We stopped by the bar in the basement for a quick drink after our self-guided tour.

ด้านในดูโก้หรูไม่แพ้ด้านนอก เราเข้าไปอุดหนุนสั่งดริงค์ที่บาร์ชั้นใต้ดินหลังจากเดินทัวร์รอบอาคาร

Now, moving on to the place we actually stayed at… Right before the trip, I got a referral email from a dear friend who just found out we had never stayed at an airbnb. I browsed through the list of offerings in Winston-Salem and this particular tiny house caught my attention. I showed it to Joel and he was on board, so we went ahead and booked it. Initially we planned to stay for both Friday and Saturday nights, but by the time we decided on it, Saturday night was already taken. We reasoned that it was probably for the best, since this place too was quite a bit away from downtown. We decided we could stay for one night, just to get a taste of what it was like, then move downtown for the second night. As it turned out, one night in the tiny house was more than what we needed! 😝

ต่อไปเป็นที่ที่เราไปพักกันมาจริงๆ 😄ก่อนจะไปเผอิญได้คุยกับเพื่อน ซึ่งพอรู้ว่าเรายังไม่เคยลองใช้บริการ airbnb นางเลยจัดการส่งคูปองส่วนลดมาให้ พอลองเสิร์ชดูก็ไปเจอบ้านจิ๋วหลังนี้ที่เกิดเตะตาขึ้นมา คุณสามีเองก้อเห็นดีด้วย ตอนแรกจะจองทั้งสองคืนวันศุกร์และเสาร์ แต่พอไปจองเข้าจริงปรากฎว่าคืนวันเสาร์ไม่ว่างซะแล้ว เหลือแต่คืนวันศุกร์ คิดไปคิดมา เออก็ดีเหมือนกัน เพราะทำเลอยู่ห่างจาก downtown เช่นกัน เอาเป็นว่าอยู่ซักคืนแล้วค่อยย้ายเข้าไปในเมืองละกัน ดีนะที่จองแค่คืนเดียว 😝

We stopped by to check in on Friday afternoon. This place was only 10 minutes drive from town, but felt like a world away! There were two different tiny houses on the property, which was some kind of a farm. The red barn was also another airbnb rental.

เราแวะเข้าไปเช็คอินตอนบ่ายวันศุกร์ บ้านจิ๋วหลังนี้อยู่ห่างจากตัวเมืองประมาณ 10 นาที แต่ดูบรรยากาศแล้วเหมือนอยู่กันคนละโลกเลยก็ว่าได้ ที่นี่เค้าเป็นฟาร์ม มีบ้านจิ๋วไว้ให้เช่าอยู่สองหลัง โรงนาหลังแดงๆในรูปก็เช่าอยู่ได้ด้วยเหมือนกัน

Having seen tiny houses on TV, this was the first time we had seen one in person. It was indeed tiny, as advertised! There was just barely enough space for the essentials, not to mention room for the both of us. Joel has had his fair share of practice from our numerous trips to Asian countries, so he was quite an expert on how to maneuver one’s self in tiny spaces. 😆I, on the other hand, kept bumping into things as I moved around. I was a little apprehensive when I first found out that the place came with a compose toilet. But I convinced myself it would be ok, we were only staying there for one night after all. Without going into too much details, all I’d say is that it was quite an experience, and I was so grateful for my dearest husband who took care of ‘cleaning things up’ as the manual instructed before we checked out. 😝

ก่อนไปเคยเห็นบ้านจิ๋วก็แต่ในทีวี เพิ่งเคยมาเห็นของจริงครั้งแรกก็คราวนี้เอง จิ๋วสมชื่อจริงๆ ข้างในเหมือนจะมีทุกอย่างครบ แต่ดูท่าสถาปนิกจะใช้ความพยายามอยู่ไม่น้อย เข้าไปกันสองคนก็เต็มบ้านไม่เหลือที่แล้ว คุณสามีเคยมีประสบการณ์กับที่ต่ำเตี้ยมาเยอะเพราะไปเที่ยวเอเชียบ่อย หลังจากเดินหัวโขกมาหลายรอบ 😆แต่ตัวเราเองนี่สิ ปรกติก็ซุ่มซ่ามอยู่แล้ว พอมาเจอที่แคบๆแบบนี้เลยแย่ หันไปทางไหนก็ชนโป๊กๆ แถมอีกอย่างที่เพิ่งค้นพบเมื่อมาถึงก็คือ ไม่มีส้วมชักโครก 😐 แต่เป็นส้วมหลุมที่แยกช่องรับการถ่ายหนัก-เบาไปคนละทางไม่ให้ปนกันเพื่อลดกลิ่น หน้าตาก็เหมือนส้วมปรกติ แต่เค้ามีข้อบังคับใช้ติดไว้บนฝาส้วมที่อ่านดูแล้วแทบจะไม่อยากใช้ เราปลอบใจตัวเองว่าอยู่แค่คืนเดียวคงไม่เป็นไร ต้องขอขอบคุณสามีผู้น่ารักที่ช่วยเป็นธุระ ‘จัดการ’ กับสิ่งปฏิกูลตามคู่มือการใช้งานก่อนเช็คเอาท์ 😝

We left to do some more sightseeings, then grabbed dinner in town. By the time we got back, it was freezing cold. Even inside. With the heater on high! 🥶Joel immediately set about trying to start the fire in the little Kimberly fireplace they had installed in there. There were detailed instructions in the manual on how to do that. It took us over an hour before we successfully started the fire and had the place finally heated up. Then came the question, how do we keep the fire going through the cold, cold night…? 🙄 Joel wanted to set the alarm for every hour so he could get up and tend to the fire. The problem with that is the fact that our bed sits on the loft, with these steep steps and no banister! I was worried he would tumble and fell down half asleep 😬. In the end, we decided to just leave it and hope for the best. 😅

หลังจากแวะเข้ามาเช็คอินกันแล้วเราก็ไปเที่ยวต่อกัน จากนั้นจึงไปทานข้าวเย็นในเมือง กว่าจะกลับมาถึงบ้านจิ๋วอีกทีก็มืดแล้ว แถมอากาศยังหนาวจับใจ 🥶ทั้งในและนอกบ้าน ทั้งๆที่เปิดฮีตเตอร์อยู่ แต่ก็ไม่ได้รู้สึกถึงความอุ่นเลยซักเล็กน้อย คุณสามีใช้ความพยายามอยู่นานมากกว่าจะก่อไฟในเตาผิงได้ คู่มือเค้ามีสอนไว้เป็นข้อๆว่าต้องทำอย่างไรบ้าง แต่ทำตามแล้วก็ไม่สามารถจะก่อไฟให้ติดได้ จนสุดท้ายต้องไปปรึกษาอากู๋ ในที่สุดหลังจากตั้งหน้าตั้งตาอยู่กว่าชั่วโมงถึงได้ประสบความสำเร็จ แต่ก็เกิดมีปัญหาตามมาว่าเราจะทำยังไงไฟถึงจะไม่มอด เพราะเตาก็อันกระจิ๋วพอๆกับบ้าน ต้องค่อยๆหยอดฟืนเพิ่มได้ทีละไม่กี่อัน 🙄 คุณสามีบอกว่าจะตั้งนาฬิกาคอยปลุกทุกๆชั่วโมงเพื่อขึ้นมาเติมฟืน แต่ไอ้เราก็ห่วง เพราะเตียงอยู่บนชั้นลอย แล้วบันไดก็ชันเหลือเกิน แถมไม่มีราวกั้น ดึกๆตื่นมาสลึมสลืออาจสะดุดตกมาหัวฟาดพื้นเอาได้ง่ายๆ 😬สรุปแล้วเลยเอาเป็นว่าก่อนนอนยัดฟืนเข้าไปให้เต็มที่แล้วก็เตรียมผ้าห่มมากองไว้ปลายเตียงเผื่อตื่นขึ้นมาหนาวจะได้หยิบมาคลุมเพิ่มได้ 😅

We were happy we got to stay in the tiny house. It was an interesting experience. But we were also glad we left after one night! 😝

สรุปว่าดีใจที่ได้มีโอกาสมาลองอยู่ที่บ้านจิ๋ว ถือว่าเป็นประสบการณ์ที่ดีในชีวิต แต่ก็โล่งใจที่ไม่ต้องอยู่ต่อกันอีกคืน 😝

We spent our second night in Winston-Salem in this place called Wherehouse Art Hotel, right in the heart of town. This was another airbnb property, but it couldn’t be more different. It was such a perfect eclipse of an experience! 😆 I guess that was the beauty of airbnb – they have everything to suit every taste!

คืนที่สองเราย้ายกันไปอยู่ที่โรงแรม Wherehouse Art ซึ่งตั้งอยู่ในตัวเมือง Winston-Salem ที่นี่เป็น airbnb เหมือนกับที่แรก แต่บรรยากาศห่างกันลิบลับ 😆 ซึ่งก็คงจะเป็นจุดขายของ airbnb ที่มีทุกอย่างเพื่อตอบสนองทุกความต้องการของลูกค้าแต่ละคนที่มีเทสต์แตกต่างกันไป

We stayed in the Screening Room. The entire place, including our room, felt more like an art museum than a hotel. The room was very spacious, especially compared to what we had the night before. It was very wildly decorated. The walls were beautifully painted. Every piece of furniture was a piece of art form. It was an eclectic symphony of mismatches that somehow seemed to fit beautifully together in that one space.

เราเลือกอยู่ห้องที่มีชื่อว่า Screening Room มาที่นี่เหมือนได้เข้ามาชมพิพิธภัณฑ์ศิลปะ  ห้องพักเค้ากว้างขวางใหญ่โต ยิ่งถ้าเทียบกับเมื่อคืนก่อน 😆ของทุกชิ้นคัดสรรมาแบบโดนใจคนรักศิลปะ ผนังเค้าเพ้นท์เป็นลวดลายสวยงาม ข้างนอกอารมณ์นึง ในห้องน้ำอีกอารมณ์นึง ดูแล้วไม่มีอะไรเข้ากันซักอย่าง แต่ดูอีกทีรวมๆแล้วกลับเข้ากันได้อย่างน่าประหลาด

The communal area was equally interesting. It even came with a very friendly kitty resident.

ห้องนั่งเล่นกับครัวด้านนอกก็ตกแต่งได้ฉูดฉาดไม่แพ้กัน แถมยังมีน้องแมวมาไว้ให้ดูเล่นหนึ่งตัว

Since we seemed to be the only ones there, I peeked around and took a snap of some of the other rooms they had to offer there, all equally beautifully decorated!

ดูลาดเลาแล้วคาดว่าจะมีเรามาอยู่กันแค่สองคน เลยแอบไปเดินสำรวจดูห้องอื่นๆที่เค้ามีไว้ให้เช่า แต่ละห้องก็มีธีมที่แตกต่างกันไป

Haydee, our lovely host, met us at the front to check us in and showed us around. She told us this staircase that leads to the hotel part of the building was once a chimney! Again, this area was artfully painted and the walls were adorn with many pieces of art work, most, if not all of them are for sale. That last one with the connected hearts was Joel’s favorite! 😏

คุณ Haydee ซึ่งเป็นคนมาต้อนรับเรา พาเดินรอบๆโรงแรม เธอเล่าให้ฟังว่าตรงนี้เมื่อก่อนเคยเป็นปล่องไฟ แล้วเค้าเอามาแปลงร่างเป็นบันไดทางขึ้นไปสู่โรงแรม (ข้างล่างเป็นร้านอาหาร) เค้าแต่งซะสวยเชียว ทั้งขั้นกระได ราวบันไดเพ้นท์เป็นลวดลายหลายสีสัน ภาพที่เห็นแขวนอยู่ข้างฝานั่นติดป้ายขายหมด ภาพสุดท้ายหัวใจคู่นั่นคุณสามีชอบใจมาก แต่แพงไปหน่อยเลยไม่ได้ซื้อเค้ามา 😝

Sunday Hike: DIY at Lake Johnson

North Carolina finally announced a statewide stay-at-home order this week. We are not supposed to leave the house for anything other than essentials. Thus, it didn’t come as a surprise that our Spring Hiking Series got canceled on Thursday. 😭Even though gatherings are highly discouraged, outdoor activities are still recognized as one of the so-called essentials. So, we decided to hike by ourselves, while doing our best to keep proper distance from other people.

ในที่สุดอาทิตย์นี้รัฐนอร์ทแคโรไลน่าก็ได้ประกาศแล้วให้ทุกคนอยู่กับบ้าน ให้งดออกไปไหนมาไหนยกเว้นแต่ที่มีความจำเป็น เลยไม่น่าแปลกใจที่โปรแกรมเดินป่าฤดูใบไม้ผลิของเราจะถูกยกเลิกไปเมื่อวันพฤหัสที่ผ่านมา 😭แม้ว่าทางการจะขอร้องให้ละเว้นจากการชุมนุมกันเป็นกลุ่ม แต่ก็ยังอะลุ้มอล่วยให้กิจกรรมการออกกำลังกายนอกบ้านถือว่ามีความจำเป็นต่อการดำรงชีวิต ดังนั้นเราจึงตกลงไปเดินป่ากันเองสองคน

We picked Lake Johnson Park in Raleigh as our destination, given that it is a short 5 minute drive away from home. The facilities were all closed, but the trails remained open. The parking lot was quite full, but we managed to find a spot, so we decided to give it a shot. We picked the unpaved trail on the west side of the lake, hoping that it wouldn’t be too crowded.

เราเลือกไปกันที่ Lake Johnson Park ในเมือง Raleigh เพราะว่าอยู่ใกล้บ้าน ขับรถไปแค่ห้านาทีเท่านั้น ทุกอย่างปิดหมดรวมทั้งห้องน้ำและที่เช่าเรือ ยกเว้นแต่ทางเดินที่ยังเปิดให้คนมาเดินกัน ลานจอดรถค่อนข้างแน่นขนัดตอนเราไปถึง แต่ก็ยังมีที่เหลืออยู่ เลยจอดกันลงไปดูลาดเลา ดูแล้วทางลูกรังฝั่งตะวันตกของทะเลสาบท่าจะไม่ค่อยมีคน เลยตกลงไปลองกันดู

As expected, most people appeared to stick to the paved trail on the other side. We ran into maybe 15-20 people at most during the entire hike. Everybody tried their best to keep proper distances from each other. We deliberately went late, hoping to minimize the chance of crowd. An unexpected bonus is that we got a beautiful view of the sun setting on the lake right around the time we were getting done. 😍

อย่างที่คาดไว้ คนส่วนใหญ่ไปเดินกันฝั่งทางลาดยางมะตอยด้านตะวันออกของทะเลสาบ ฝั่งนี้เลยคนน้อยหน่อย เดินไปชั่วโมงกว่าสวนกับคนประมาณ 15-20 คนได้ ทุกคนพยายามเว้นระยะห่างระหว่างกันเท่าที่ทำได้ เราไปกันตอนบ่ายคล้อยมากแล้ว เพื่อที่จะเลี่ยงฝูงคน เลยไปได้โบนัสตอนก่อนกลับได้เห็นพระอาทิตย์ตกดินพอดิบพอดี 😍

All in all, we clocked in at 3.60 miles, finishing in a little over an hour. While nobody knows how long this shutdown will last, I hope at the very least we can keep on with our hiking routine as a means to keep our sanity intact! 😣

สรุปแล้วเดินกันไป 3.60 ไมล์หรือประมาณเกือบ 6 กิโล ใช้เวลาชั่วโมงนิดๆ ไม่มีใครคาดเดาได้ว่าชีวิตเราจะต้องดำเนินไปอย่างนี้อีกนานเท่าไหร่ ได้แต่หวังว่าอย่างน้อยยังจะได้ไปเดินป่าสูดอากาศบริสุทธิ์อย่างนี้กันต่อไป มิฉะนั้นอาจเสียสติกันได้ 😣